Afghanistan After 9/11

نمایندگان پارلمان افغانستان در برابر دانشجویان قرار گرفته اند

2011-05-17T06:49:00.001-07:00

امروز با دانشجویان دانشگاه آریانا که به این تازه گی ها براساس فرمان رئیس جمهوری به پوهنتون یا دانشگاه پکتیا جذب شده اند برای دومین بار به وزارت تحصیلات عالی رفتیم قرار ملاقات ساعت یک و نیم پس از چاشت بود اما ما نیم ساعت پیشتر آنجا رسیدیم نمایندگان مردم پکتیا در مجلس که اجازه ی تبدیلی برای بانوان دانشجو ازدانشگاه پکتیا به سایر مراکز آموزشی کشور را نمیدهند نیز باید ساعت یک و نیم آنجا میبودند اما پس از یک ساعت انتظار در ساعت دو و نیم به آنجا رسیدند، با رسیدن این نمایندگان جلسه ی ما با حضور آقای سرور دانش سرپرست وزارت تحصیلات عالی و معینان آن وزارت برگزار شد

نمایندگان مردم پکتیا در مجلس با یک صدا اعلام کردند که ما اجازه ی تبدیلی برای بانوان دانشجو که خواستار ادامه ی تحصیل شان در سایر نقاط کشور هستند رابه هیچ عنوان نخواهیم داد و برسر این قرار ما نیز ایستاده ایم سپس با اینکه من به نمایندگی از دانشجویانی که خواستار تبدیلی شان از ولایت پکتیا به سایر نهاد های تحصیلی کشور هستند عرایض این دانشجویان را مطرح کردم نمایندگان محترم پکتیا مجلس را ترک کردند و با صراحت اعلام کردند که اگر این دانشجویان تحصیل میخواهند باید درپکتیا بخوانند و اگر نه باید در خانه هایشان بنشینند

مشکل درکجاست؟
دانشگاه آریانا که تا سال پیش در پیشاور پاکستان بوده است درین اواخر براساس فرمان حامد کرزی منحل و دانشجویانش نیز جذب دانشگاه پکتیا شدند مجموعه ی پسران درین دانشگاه در حال حاضر درپکتیا به ادامه ی تحصیل میپردازند اما بانوانی که به این دانشگاه معرفی شده اند استدلال می کنند که پس از برگشت به وطن آنها به ولایت های متعددی سکونت دارند که به دلایل مختلف از جمله مشکلات خانواده گی و نا امنی نمیتوانند به این ولایت بروند و ازین روست که خواستار ادامه ی تحصیل شان در ولایت های هستند که در آن سکونت دارند.

شمار این دانشجویان به 134 تن می رسد که ازین تعداد نزدیک به چهل تن آماده ی ادامه ی تحصیل در پکتیا و بقیه خواهان تبدیلی می باشند، در فهرستی که امروز این دانشجویان با خود آورده بودند به ترتیب 30 تن به دانشگاه ننگرهار، 25 تن به کابل 6 تن به مزارشریف ، البیرونی و قندهار و به همین ترتیب شمار دیگر هم به مراکز دیگر تحصیلی خواهان تبدیلی شان هستند

چندی پیش وزارت تحصیلات عالی اعلام کرد که درخواست های تبدیلی برای بانوان را می پذیرد و لی هیچ پسری حق تبدیلی ندارد حالا سوال مطرح می شود که چرا این بانوان حق تبدیلی را ندارند اینجا مشکل با وزارت نیست بل نمایندگان مردم پکتیا در مجلس استدلال میکنند که اگر این دانشجویان از پکتیا تبدیل شوند دانشگاه سقوط خواهد کرد که چندان هم دلیل قانع کننده نیست اول اینکه آیا پیش ازین بانوان اینجا دانشگاه بوده است و یا این دانشگاه اختصاصی برای آنها ایجاد شده است که در صورت نبودشان سقوط کند.
به هرحال این مشکل هنوز حل ناشده باقی مانده است و به زودی این مساله را به مجلس عمومی مطرح خواهم کرد اما حیف که در راستای دفاع از حقوق این دانشجویان تنهایم و شما میدانید که به تنهایی از یک دست صدا بلند نمیشود.
من به زودی کابل را به قصد برلین ترک خواهم کرد و برای شرکت در یک سفر رسمی چند روزه عازم آلمان میشوم اما پس از برگشت دوباره این پیکار برای دفاع از حقوق جوانان را ادامه خواهم داد.
پیروز و کامگار باشید.

سخنان پاکستانی سفیر افغانستان در پاکستان و پاکستانیزه شدن سیاستمداران افغان

2011-05-17T06:19:00.000-07:00

به این تازه گی ها «جلالتماب محترم» عمرداودزی سفیرکبیرجمهوری اسلامی افغانستان در اسلام آباد لب به سخن گشوده و در اقدام نه چندان غیرقابل انتظاراز ایشان به توصیف و تمجید از آی اس آی و دولت پاکستان پس از رسوایی قتل بن لادن در شهرک ایبت آباد پرد...اخته و گفته که دولت پاکستان در تمویل تجهیزو پناه دادن تروریستان نقشی ندارد! به این میگویند کاسه ی داغ تر از آش.

وقتی در جلسه ی عمومی 26 ثور 1390 مجلس نمایندگان از وزیر امورخارجه و مشاور امنیت ملی در مورد اظهارات غیر مسوولانه ی آقای داود زی پرسیده شد خیلی به راحتی عالیجنابان درین مورد گوش شان را به کری انداخته و از کنار این مساله گذشتند.

جالب تر از همه اینکه جزچندتایی ازنمایندگان در مجلس دیگران یا این مساله را نشنیده بودند و یاهم گوش شان را مثل آقای مشاور و وزیر به کری انداختند.

اگر این «حکومت» است و این «مجلس»

حال «ملت» خراب می

کنفرانس لاهه، مهمانی راهبرد جدید آمریکا

2009-04-03T01:11:00.000-07:00

کنفرانس بین المللی افغانستان روز سه شنبه سی و یکم مارس (یازدهم فروردین) در حالی آغاز شد، که عمده شرکت کنندگان در آن و حتی آمریکا به محوری بودن نقش همسایگان افغانستان در بهبود اوضاع این کشور تاکید کرده اند. درین همایش که زیر نام آینده افغانستان در لاهه هلند تدویر یافت، نزدیک به نود مملکت و سازمان جهانی دور هم جمع شدند تا تصمیم گیرند که بطور عاجل، انرژی بیشتری صرف مسئلۀ افغانستان کنند. همچنین راهبردی روشن برای پشتیبانی از مردم آن ارائه دهند. حکومت داری خوب، تقویت نهادها، و توجه به اینکه انتخابات ریاست جمهوری این کشور بشکل عادلانه و مفید صورت بگیرد، از تعهدات شرکت کنندگان این کنفرانس بود.

گروه تماس افغانستان

در کنفرانس مورد اشاره بر اساس راهبرد جدید رییس جمهور اوباما، روی اهمیت جنگ قاطعانه بر ضد تروریسم بعنوان یک تهدید عمومی تاکید شد. در عین زمان از تلاش حکومت برای استقبال از آن عده از شورشیانی که از تروریسم فاصله می گیرند و قانون اساسی را قبول می کنند، پشتیبانی صورت گرفت. همچنین تاکید بر این بود که بدون همکاری همسایه ها، افغانستان نمی تواند به ثبات برسد. کمااینکه هیلاری کلینتون وزیر خارجه آمریکا در این همایش اعلام کرد که کشورش برای مشاوره‌ های سازنده با همسایگان افغانستان و جامعه بین‌المللی درباره این کشور، برنامه‌ ای دارد. وی که در این کنفرانس یک روزه سخن می‌گفت، افزود: "ما می‌ خواهیم به مردم و دولت افغانستان کمک کنیم، و در این زمینه با اجرای یک راهبرد روشن و پایدار اقدام خواهیم نمود." او با اشاره به راهبرد رییس جمهور جدید آمریکا درباره افغانستان، تاکید کرد که همکاری در رفع مشکلات این کشور نه تنها برای مردم آن، بلکه برای تمامی کسانی که دارای علایقی در این کشور هستند نیز، مهم است. وزیر امور خارجه آمریکا افزود: "در همین زمینه همکاری با سایر شرکا برای غلبه بر چالش ها در این کشور ضروری، و در عین حال نیازمند منابع جدید است." وی همچنین گفت که این راهبرد می‌تواند شامل اقدامات نظامی و نیز مدنی باشد، که به طور موازی یکدیگر را به نفع آینده افغانستان تقویت می ‌کنند. کلینتون در ادامه خاطرنشان کرد: "راهبرد جدید آمریکا با همکاری جامعه بین‌المللی به این خواسته کمک می ‌کند، و تلاش می‌ شود که انتخابات افغانستان نیز عادلانه و در محیطی آرام و آزاد برگزار شود." وی همچنین به مشکل بزرگ مواد مخدر در این کشور اشاره کرد، و گفت: "این معضل راه حلی منطقه‌ ای می‌ خواهد." او در پایان اظهار داشت: "سازمان ملل امکانی برای آن است که با همسایگان افغانستان همکاری، و با این معضل مقابله کند." کلینتون زمانی بر همکاری همسایه های افغانستان برای برگرداندن ثبات درین کشور تاکید می کند، که رییس جمهور اوباما در راهبرد جدیداش پیشنهاد تشکیل "گروه تماس افغانستان" را داده است. گروهی که در کنار کشورهای آسیای میانه، حوزه‌ ی خلیج فارس، و اعضای "پیمان اطلس شمالی" (ناتو)؛ مملکت های دیگری چون روسیه، چین و هند نیز؛ در آن حضور داشته باشند.

غده‌ ی سرطانی

نکتۀ دیگر راهبرد اوباما که درین کنفرانس بر آن تایید شد، از بین بردن حریم طالبان در خارج از افغانستان بود. اصطلاح حریم طالبان به مناطق سرحدی این کشور اطلاق می شود، که مرتباً مورد بمباران هواپیما های بدون سرنشین قرار می گیرند. شرکت کنندگان به این هم توجه کردند که طی این هفت سال با وجود میلیاردها دالر کمک و حضور هفتاد هزار سرباز خارجی، امنیت در افغانستان بدتر گشته است.در این کنفرانس یکروزه به این موضوع هم پرداخته شد، که پاکستان به پناهگاهی امن برای شبکه تروریستی اسامه بن لادن (القاعده) تبدیل گشته است. شبکه ای که از سال ۲٠٠۱ (۱۳٨٠) و با آغاز حمله آشکار آمریکا به افغانستان، به مناطق مرزی کوهستانی پاکستان فرار کرده و از آنجا تمام عملیات مسلحانه خود را طراحی و اجرا می‌ کند. اوباما پیش ازین در راهبرد جدید اش تروریسم در پاکستان را یک "غده‌ ی سرطانی" خوانده است، که از درون در حال نابود کردن این کشور می باشد. رئیس‌ جمهور آمریکا به عنوان بخشی از تلاش هایش برای سرکوبی القاعده در پاکستان، می گوید که دولت وی تصمیم گرفته است تا در ۵ سال پیش رو هر سال یک و نیم میلیارد دالر کمک مستقیم در اختیار این کشور قرار دهد، تا به این طریق از مبارزه دولت آن بر علیه ترور حمایت کند. در حال حاضر، کمک های غیرنظامی آمریکا به پاکستان به ٤٥٠ میلیون دالر در سال می رسد، و پشتیبانی نظامی آمریکا از اسلام آباد هم معادل ٣٠٠ میلیون دالر در سال است.

توسعۀ اقتصادی

کنفرانس مورد اشاره با توجه به پیشرفت های اجتماعی در موارد صحی (پزشکی و بهداشتی) و آموزشی افغانستان، تاکید کرد که برنامه های انکشافی غیرنظامی نیز همانند پشتیبانی نظامی درین کشور، از اهمیت ویژه ای برخوردارند. همچنان درین همایش برای توسعۀ اقتصادی و مبارزه بر ضد تولید مواد مخدر هم، روی برنامه های انکشاف دهات تاکید شد.از سوی دیگر به منظور کمک به افغانستان در دستیابی به ثبات و رشد اقتصادی، چین خواستار همکاری جامعه بین المللی شد. در این پیوند چین گانگ سخنگوی وزارت امور خارجه این کشور در نشست خبری عادی خود گفت، که اکنون اوضاع داخلی در افغانستان وارد مرحله ای حساس شده است. وی با اشاره به کنفرانس بین المللی درباره این کشور، تصریح کرد که جامعه جهانی باید با همکاری و همکاهنگی، اقدامات جامعی برای کمک به پیشبرد روند صلح و توسعه اقتصادی افغانستان انجام دهد. این اظهارات در حالی صورت می گیرد که رییس جمهور اوباما از کنگره آمریکا خواسته است تا برای ایجاد مناطق فرصت آفرین در مرزهای پاکستان-افغانستان به منظور توسعۀ اقتصادی و استقرار ثبات در مناطقی که در اثر تداوم خشونت ها دچار مشکلات فراوان هستند، قانونی را تصویب کند. او گفته است که کمک های غیرنظامی به افغانستان را از طریق اعزام کارشناسان کشاورزی، آموزشی، مهندسی، قانونی، و اقتصادی، افزایش خواهد داد. رییس جمهور آمریکا در پیوند با این مساله خاطرنشان کرده است: "این ترتیبی می باشد که ما از طریق آن می توانیم به دولت افغانستان یاری دهیم که به مردم کشورش خدمت کند، و به توسعۀ اقتصادی که تحت الشعاع مواد مخدر غیرقانونی نباشد، مبادرت نماید."
این مطلب را روی سایت واشنگتن پریزم بخوانید

هنر بیکرانه ی دریا

2009-03-20T02:32:00.000-07:00

فرهاد دریا خواننده و آهنگ ساز شهیر افغانستان، در ۲۲ سپتامبر ۱۹۶۲ (۱ مهر ۱٣۴۱) در گذرگاه کابل زاده شد. آواز خوانی را از دهه هشتاد (شصت خورشیدی) آغاز کرد. سه تا چهار سال پس از آن، با جمعی از هنرمندان افغانی گروهی زیر نام "باران" تشکیل داد. باران به عنوان یک حرکت پویا مسیر زندگی هنری دریا را متحول کرد، و جایگاه وی در موسیقی افغانستان را برجسته ساخت.او هدف از ایجاد این گروه را که جمعی از خوانندگان افغان در آن جمع شدند، چنین بیان می کند: "زمانی که باران را ساختم، سه چهار سالی از فعالیت خودم می گذشت. ابتدا کلاسیک، و بعدش سرودهای محلی می خواندم. سپس خودم شیوه محلی ایجاد را شروع کردم."وی در ادامه می افزاید: "من از باران منظور داشتم. آن هنگام سال های تعرض بیگانگان در افغانستان بود، و فرهنگ می توانست بخش بسیار بزرگ مقاومت در برابر حمله بیگانه باشد. بنابراین نخستین هدف این بود که فکر کردم ما همراه با چند جوان دیگر یکجا هم نفس شویم، و سراغ دروازه های تمام هموطنان در تمام گوشه های افغانستان برویم. زیرا آدم می تواند به هر وسیله و محبتی که ممکن است، صدای خود مردم، خواست خود مردم، و آرزومندی خود مردم را بیشتر و خوبتر آئینه داری کند. در ضمن این را هم به گوش خود مردم، و هم به گوش جهان برساند."

او در مورد هدف بعدی خود می گوید: "دوم اینکه با ایجاد گروه باران همراه با دیگر همکارانم، به این فکر شدم که ما می توانیم به شیوه و یا به کمک شیوه فولک پاپ که من تازه آن را با باران ایجاد کرده بودم، مردم را به طرف باوری که خودشان دارند، حرکت بدهیم. همچنین آنها را منسجم بسازیم. در عین حال حس توقع و احساسی را که در برابر قضایای همان زمان در افغانستان داشتند، بیشتر توسط موسیقی فولک پاپ پرورش دهیم. چراکه موسیقی ای که ریشه در خود فرهنگ عام داشته باشد، زودتر درک می شود، زود تر حس می شود، و زود تر فراگیر می شود. بنابراین انسان می تواند پیام خود را هر قدر بیشتر و دورتر که بخواهد، برساند."

دریا در کنار اینکه خود را از نسل مقاومت افغانستان می خواند، خاطراتی از مهاجرت و در به دری را نیز به یاد دارد. چراکه سال های مبارزه و نبرد در برابر اشغال قشون سرخ، سیلی از افغان ها را به مهاجرت سوق داد. در این میان فرهاد دریا هم مانند میلیون ها افغان دیگر، مجبور به ترک وطن گردید.خودش در این باره می گوید: "سفر من در سال ۱٣۶۹ (۱۹۹٠) اتفاق افتاد. اول به چکسلواکی رفتم، و مدت بسیار کوتاهی در آنجا بودم. سپس به آلمان عزیمت کردم، و فکر می کنم پنج سال در آن کشور ماندم. البته در خلال این مدت، یک سال هم فرانسه بودم. سرانجام از سال ۱٣۷۴ (۱۹۹۵) به آمریکا کوچ کردم."

اما با رفتن دریا از افغانستان، نام او به زودی از روی زبان ها برداشته نشد زیرا در جریان فعالیت های هنری اش، برخی کارهای ماندگار کرده بود. به همین سبب در مدت زمانی که سرگردان هی از این سر به آن سر می رفت، نام او را زنده نگاه کرد. تا اینکه اولین آلبم (آلبوم) تصویری در دیار غربت خود زا، زیر نام "آتش پرچه" به بازار عرضه کرد. علاقه مندانش این آلبم را، تولد دوباره وی در دنیای هنر می خوانند.دریا خاطرنشان می کند: "اولین آلبم تصویری بیرون از افغانستان من، آتش پرچه نام داشت. این آلبم مجموعه ای از غزل ها و اجرای زنده موسیقی روی ستیژ (سن/صحنه) بود. همچنین چهار یا پنج آهنگی دیگری که در آلبم بیگم جان خوانده بودم، از آن گرفتم و در ستدیو (استودیو) اجرا کردم."

او با زیستن در کشورهای آمریکایی و اروپایی حس کرد که افغانستان درین کشورها یک تصویر دارد، و آن دود و باروت می باشد. این حس وی را واداشت تا به ترمیم این چهره زشت بپردازد که به عنوان روکش، همه زیبایی ها و هست و بود کشورش را به فنا برده است.خودش در این باره می گوید: "آن طرف آب های شور اگر اروپا بگویم یا آمریکا بگویم، وقتی آنها اولین بار با این آئینه داری از زندگی افغانستان مواجه می شدند، سخت تعجب می کردند که این افغانستانی نیست که ما شناختیم. این برایشان خیلی جالب بود. اکثرآ در برنامه ها می آمدند، و از نزدیک از من تشکری می کردند. حتی اکثرشان مرا در آغوش می گرفتند، و مانند یک افغان از من تشکر می کردند. آنها می گفتند که خانه آباد یکی از شایسته ترین مردم جهان را برای امان معرفی می کنی. این برایم واقعآ قابل افتخار بود که می توانستم و موفق می شدم که آن چهره و آنچه ملت ام شایسته اش است را، به دنیا نشان بدهم."وی در ادامه می افزاید: "حتی جالب این بود که روی ستیژ و در جریان کنسرت ها من همراه با لنگی، پای برهنه، پتلون جینز، دریشی، و کرتی جالبی می برآمدم، که خیلی به دنبالش گشته بودم. به اصطلاح خودشان فشن (مد) راهمراه با سنت های افغانی می آمیختم، که برای آنها خیلی جالب بود. چون وقتی در غرب به لنگی فکر می کنند، به پیراهن و تنبان فکر می کنند، فکر می کنند که این باید یک قاتل باشد، یک جنگجو باشد. یا حداقل به نحوی از انحاء، باید یک نوعی از خشونت در آن باشد. بنابراین برای اولین بار با این صورت این گوشه از اخلاق و فرهنگ ما آشنا می شدند، که خیلی برایشان جالب بود."

از راگ به راک
همزمان با تعویض صحفه ی سیاسی افغانستان و ایجاد نظام نوین، دریا نیز از راگ موسیقی کلاسیک هندی به راک موسیقی غربی سفر کرد. او هدف ازین سفر را تحویل درونی خود و شوق ایجاد تکان در بدنه زندگی می خواند، و می گوید: "کار در فضای عاشقانه ها هوایی دیگر کار دارد، آسمان دیگر کار و رنگی دیگر دارد. در آن جو وقتی هم که آدم در فضای آلبم کار می کند، خون اش دیگر گردش دارد، آسمان دیگر رنگ دارد، زندگی دیگر اندازه دارد. زیرا در عاشقانه هایی مثل ’آخر به پای تو دل پیر می شود‘ و یا ’گردش چشم سیاه تو خوشم می آید‘،هر دو فرق می کنند. چون هر دو یک هوا و انداز، و یک شگرد نیستند."او در ادامه می افزاید: "من بیشتر یک انسان عاطفی هستم، با عاطفه خیلی سیال و با عشق که خمیری زندگی من است، و در آهنگ های که باز صبغه اجتماعی دارند. من باز یک آدم نمی گویم جنگی، ولی یک آدم پر از تحرکی می شوم که می خواهم در بدنه زندگی یک تکان بیارم. حال هر قدر کوچک هم باشد، ولی به اندازه خود می خواهم یک تکان باشم که زندگی را به طرف فردای بهتر شدن، و فردای خوبتر حرکت دهم."

دریا در نقش جدید دیگر انسانی نیست که تنها با آلات موسیقی سر و کار داشته باشد، و بخواهد زند گی کند. او می خواهد در سفر نوینش برای دیگران زندگی دهد. کمااینکه دیگرنام اش تنها با موسیقی و هنر پیوند ندارد. بلکه دریایی مدافع حقوق بشر و دریایی حامی زنان و کودکان نیز، به آن افزوده شده است.خودش در این باره می گوید: "ما یک موسسه غیر انتفاعی بنام کوچه افتتاح کردیم، که برنامه های مختلف دارد. از جمله آخرین برنامه یا آخرین پروژه هایش، افتتاح دوهزار حساب بانکی برای دوهزار خانواده محتاجست که پدر ندارند و رییس خانواده یا خود کودکان هفت، هشت، نه ساله، و یا هم مادران اشان هستند. این حساب ها به نام مادران خانواده است. از این دو هزار خانواده تعهد گرفتیم، که بعد ازین کمک یک کودک را به مکتب روان کنند. یعنی درین پروژه تنها آب و نان دادن مطرح نیست. بلکه فردای کودکان باید تأمین شود، که آن درس تعلیم و مکتب است." او در ادامه می افزاید: "حالا ما برای حساب های بانکی از داخل و بیرون از افغانستان سپانسر (حامی مالی) پیدا می کنیم. زیرا نه تنها افغان ها، که از غیرافغان ها هم خیلی علاقه مند کار برای کودکان جهان هستند. کمااینکه کسانی را داریم که می خواهند سپانسر این کودکان شوند، و هر ماه معادل پنجاه دلار آمریکایی را به این حساب ها می فرستند. مادر ها هر ماه پنجاه دلار ازین حساب بر می دارند، و تعهد می سپارند که یک کودک را به مکتب بفرستند."دریا خاطرنشان می کند: "گوشه دوم کار من با اقشار آسیب پذیر، کار با زنها است. درین اواخر کار در قسمت محو خشونت علیه زنان را شروع کردم. در افغانستان پروژه هایی دارم، برنامه هایی دارم، با وزارت محترم امور زنان و پروژه های انکشافی سازمان ملل (یو ان دی پی ) پروژه های دارم."

فعالیت های دریا در زمینه حمایت از کودکان و حقوق بشر باعث آن شد که در جمع سیزده آواز خوان دیگر از سراسر جهان، طرح پروژه ای موسوم به "دیدارها" را ارائه کند. هدف از ایجاد این پروژه سفر با موسیقی به نقاطی از دنیا است، که با چالش های بشر دوستانه اجتماعی و محیط زیستی روبرو هستند. او در مورد دیدار ها می گوید: "اصلآ یک پروژه خیلی بزرگ می باشد، که دلیل عمده اش کار برای آینده کودکان محتاج جهان است. یعنی تامین آینده بهتر برای کودکان محتاج در دنیا به شمول افغانستان! درین جمع سیزده نفری از سیزده کشور جهان، هنرمندی هم حضور دارد که دوست نزدیک من می باشد. او اهل آلمان است، و امروز نه تنها از برجسته ترین چهره های این کشور می باشد، که در اروپا نیز بخاطر کارهای هنری و بشر دوستانه اش با هم کار می کردیم."دریا در ادامه می افزاید: "آلبم صوتی ما هم به نام دیدارها از طرف (سونی بی ام جی) به بازار برآمد، که یکی از بزرگترین شرکت های نشر موسیقی در جهان است. بعد از موفقیت هایی که آلبم در دنیا به دست آورد، برای فروش و علاقه مندی شنونده های مختلف از جهان، جایزه طلا گرفت. این جایزه برای همه کسانی که در کل کار اشتراک داشتند، اهدا شد."

فعالیت های حقوق بشری و خیر اندیشانه دریا باعث شد که سازمان ملل متحد برای نخستین بار هنرمندی را از افغانستان و برای افغانستان انتخاب، و به عنوان یکی از سفرای حسن نیت خود تعیین کند. این اقدام دریا را بیشتر چهره ای معرفی کرد، که خواستار تکان در بدنه اجتماعی جامعه است. خودش در این باره می گوید: "من منحیث سفیر حسن نیت سازمان ملل متحد، در قسمت توسعه با ایشان همکار هستم. ما در چندین زمینه روی پروژه های خیلی وسیع کار می کنیم. محو خشنونت علیه زنان، صلح، کار با جوانان، و حتی مبارزه علیه مواد مخدر، برخی از این زمینه ها هستند."

فرهاد دریا که عمری با موسیقی افغانستان زندگی کرده و آن را با رگ و پوست خود حس می کند، اعتقاد دارد که موسیقی اصیل این کشور دچار ناملایمات روزگار شده است. به گونه ای که آرام آرام دیگر چیزی به نام موسیقی اصیل افغانی برایمان نمانده است. کمااینکه می گوید: "آنچه را که امروز زیاد به نام موسیقی افغانی می بینید، موسیقی مدرن و جوان افغانی، و نه موسیقی اصیل این کشور، است. البته جوان ها نیز به موسیقی ضرورت دارند، و نیازمندی آنها است. درین هم شکی وجود ندارد، که این نیازمندی به نحوی پوره شود." اما در ادامه خاطرنشان می کند: "ولی در پهلوی اش، موسیقی اصیل افغانی هم باید حفظ گردد. این غنا باید رشد کند. اما با تاسف این دیده نمی شود. زیرا آنچه را که ما در داخل افغانستان و یا خارج از کشور می بینیم، فقط موسیقی جوان، موسیقی روز، و موسیقی پاپ است. ولی با تاسف موسیقی اصیل افغانستان، قرار قرار و آهسته آهسته به فراموشی سپرده می شود. این را یک شخص یا دو تن نمی تواند سمت دهد. خاص در کشوری مثل افغانستان برای سمت دادن یک حرکت، مرکز کار است. اما مرکز خاموش می باشد. یعنی مقامات مسوول که برنامه دهنده برای کار و برای سمت دادن موسیقی و هنر هستند، در مجموع خاموش می باشند.

این مطلب را روی سایت واشنگتن پریزم بخوانید

پیروزی تحریک انفاذشریعت محمدی وایدئولوژی ستیز،دربرابردولت پاکستان

2009-02-26T23:25:00.000-08:00

۶ میلیون دلار برای صلح در دره سوات پاکستان
شورشیان طالب اعلام کرده اند که با پذیرش آتش بس در "دره سوات" پاکستان، به عنوان غرامت خسارات وارده در طی عملیات نظامی ارتش این کشور درین مناطق، ۴۸۰ میلیون کلدار پاکستانی از دولت گرفته اند. مبلغی که معادل ۶ میلیون دلار آمریکایی می شود.
یک مقام ارشد امنیتی در پاکستان که نخواست نامش فاش شود، می گوید که شورشیان مبلغ متذکره را از طریق کانال های غیرمستقیم از دولت این کشور بدست آورده اند.این مسئول می افزاید که این غرامتی برای آندسته از حامیان "تحریک انفاذ شریعت محمدی" در دره سوات می باشد، که در جریان عملیات نظامی ارتش اعضای خانواده هایشان درین منطقه را از دست داده و یاهم منازل شان به وسیله نیروهای امنیتی ویران گردیده است. در حقیقت گفتگو ها در مورد پرداخت این مبلغ، قبل از امضای قرار داد صلح با صوفی محمد رهبر گروه تحریک به اجرا در آمده است.به گفته وی مبلغ متذکره از وجوه مالی فوق العاده ی حساب رییس جمهور آصف علی زرداری پرداخت گردیده است. دولت امید دارد با پرداخت این مبلغ و قرار داد صلح در دره سوات، حاکمیت رییس جمهور را در مناطق قبایلی از جمله سوات قابل اجرا سازد. گفته می شود پیش ازین نیز مبلغ هنگفتی از جانب دولت ایالات متحده آمریکا به رهبران پاکستان سپرده شد که هدف از توزیع آن، جلوگیری از شورش ها درین مناطق بود.در معامله ی اخیر صلح دولت پاکستان و تحریک انفاذ شریعت محمدی مستقر در دره سوات که یک هفته پیش به اجرا در آمد، این دولت پذیرفته است در صورت به زمین گذاشتن اسلحه ی شورشیان، تطبیق شریعت درین منطقه را با تعریف طالبانی آن بپذیرد. لذا این معامله صلح، در حقیقت به جنگ دوساله درین منطقه پایان داد. جنگی که در آن دست کم ۱۷۰۰ ارتشی و صد ها غیر نظامی کشته شدند. همچنین بیش از ۶۰۰ هزار تن از روستایان دیگر این منطقه نیز، مجبور به ترک خانه هایشان گردیدند.طالبان پس از آن وارد معامله با دولت پاکستان شدند که مولانا صوفی محمد رهبر تحریک انفاذ شریعت محمدی با امضای پیمان صلح، برای بدست آوردن رضایت مولانا فضل الله رهبر شورشیان این گروه در دره سوات، وارد مذاکره گردید. فضل الله، داماد صوفی محمد نیز می شود و پدرزنش از او خواست تا افراد وی سلاح هایشان را به زمین بگذارند.
طالبان در نخستین گام به عنوان پیش شرط خواستار ضمانت های اجرایی برای خروج نزدیک به ۱۰ هزار نظامی ارتش پاکستان گردیدند، که از دوسال پیش بدین سو درین ناحیه با آنها درگیری های سختی داشته اند.تیمسار اطهر عباس مسوول روابط عامه ی فرماندهی ارتش پاکستان روز دوشنبه ۲۳ فوریه (۵ اسفند) در یک نشست خبری در اسلام آباد اعلام کرد، که ارتش این کشور به علملیاتش در دره سوات پایان داده و از قرارداد صلح با طالبان حمایت می کند. این مقام نظامی تاکید نمود که نیروهای ارتش برغم ابراز نارضایتی ایالات متحده آمریکا، همه ی عملیات خود در دره مذکوره را متوقف ساخته اند.عباس افزود: "دولت در کنترل شبه نظامیان خارجی که در سوات حاکم هستند، عملآ شکست خورد. این نیروها از دشمنان ما تمویل گشته، و روز تا روز در برابر ما قدرتمند تر می شدند."وی همچنان خاطرنشان کرد که درماندگی ماشین دولت از جمله ضعف پلیس در سوات، باعث شد تا دولت در شکست شبه نظامیان درین مناطق ناتوان گردد.او همچنین گفت: "نیروهای ارتش به تنهایی قادر نبودند بدون حمیات پلیس که عملآ در آنجا شکست خورده بود، بیش ازین عملیات در دره سوات را ادامه دهند. این مساله هم ضروری است، که شما قلب ها و مغزهای مردم را به حمایت از خود جلب کنید. بنابراین زمانی که شورشیان با مردم خلط می شوند، دیگر کاملآ غیر ممکن است که شما آنها را به صورت دقیق هدف قرار دهید. در یک چنین وضعی اگر نیروهای ارتش به عملیات اشان ادامه دهند، بدون شک بیشترین آسیب را غیرنظامیان و یا مردم عام خواهند دید."مولانا صوفی محمد نیز در همان نشست خبری روز ۲۳ فوریه (۵ اسفند) تاکید کرد، که این قرارداد گام به گام زمینه برگشت بیجاشدگان این منطقه را فراهم خواهد نمود. افرادی که از شدت جنگ ها مجبور به ترک خانه هایشان گردیده بودند.
او درین نشست بار دیگر از طالبان خواست تا به پیمانش پابند بماند، و عملیات نظامی خود در برابر ارتش این کشور را متوقف سازد. همچنین از حمل سلاح در مکان های غیر نظامی خودداری کند.وی در عین حال خواستار آن شد که دولت پاکستان همه ی اعضای تحریک انفاذ شریعت را که در زندان های این کشور محبوس اند، آزاد کند. همچنین ارتشی ها هم تمامی مدارس و مساجدی را که در اشغال در آورده اند، ترک گویند.
همزمان با این، شورای مجاهدین قبایلی شامل فرماندهان معروف از جمله بیت الله محسود، سراج الدین حقانی، مولانا نذیر و فرمانده گل بهادر، با تشکیل یک پیمان، آتش بس یک جانبه ای را اعلام کردند. بر مبنای این آتش بس، شورشیان این گروه ها دیگر بر نیروهای نظامی و امنیتی پاکستان از جمله ارتش این کشور حمله نخواهند کرد.اما این گروه ها در عوض خواستار آن شدند، که در ماه های پیش رو به جهاد در برابر نیروهای "پیمان اطلس شمالی" (ناتو) و "ائتلاف" مستقر در افغانستان، شدت بخشند.

ییشیه تحریک انقاد شریعت محمدی
"تحریک انفاذ شریعت محمدی" که در سال ١٩٩۲ (١۳٧۱) به هدف اجرا و تنفیذ قوانین اسلامی در پاکستان تاسیس شد، یکی از پنج سازمان بنیاد گرای مذهبی این کشور است. فعالیت های این سازمان در ١۲ ژانویه ۲۰۰۲ (۳ بهمن ١۳۸۰) از سوی پرویز مشرف رییس جمهوری اسلامی وقت پاکستان، درین کشور قدغن شد.
ایدئولوژی و اهداف
تحریک انفاذ شریعت محمدی که از پیروان مکتب وهابیت می باشد، هدف از ایجاد تشکیلات خود را تنفیذ و اجرای قوانین اسلامی در جمهوری اسلامی پاکستان عنوان می کند.از منظر ایدلوژیک، تلاش تحریک مزبور اینست که پاکستان را به شیوه حکومت طالبانی اداره نماید. کمااینکه در اوت ۱٩٩۸ (مرداد ۱۳٧٧) مولانا صوفی محمد رهبر تحریک در سخنان خود در پیشاور پاکستان به صراحت اعلام کرد، آن دسته از کسانی که در برابر نظام شریعت محمدی در پاکستان قرار می گیرند، واجب القتل هستند.او در گفت وگو با رسانه های این کشور اظهار داشت، که دیموکراسی به شدت مخالف اصول و اعتقادات اسلامی است. همچنین آنچه در پاکستان رایج می باشد، فرهنگ و سیاست های ضد اسلامی محسوب می شود. وی درین گفت وگو افزود: "ما تطبیق کامل اجرای شیوه های اسلامی در پاکستان را می خواهیم. ما قضا، سیاست، اقتصاد، جهاد فی سبیل الله، آموزش و پرورش، و صحت اسلامی را می خواهیم."تحریک انفاذ شریعت مخالف آن دسته از احزاب سیاسی و اسلامی در پاکستان است، که دیموکراسی را با اسلام قابل تطبیق می دانند. این گروه همچنین جهاد در برابر نیروهای بین المللی در افغانستان را فرض خوانده، و به شدت از آن حمایت می کند.
رهبری، ساختار و فرماندهی
مولانا صوفی محمد رهبر و بنیانگذار تحریک انفاذ شریعت محمدی است. او در دهه ١٩۸۰ (۱۳۶۰) یکی از رهبران فعال "جماعت اسلامی" بود. اما در سال ١٩٩۲ (١۳٧۱) با بریدن از این جماعت، تحریک انفاذ شریعت محمدی را تأسیس کرد. بزرگترین ماموریت نظامی خارج از مرزهای پاکستان این گروه در سال ۲۰۰١ (١۳۸۰) و حین فروپاشی حاکمیت طالبان در افغانستان بود، که با فرستادن هزاران جنگجو به حمایت از طالبان پرداختند.هر چند درین ماموریت اکثریت جنگجویان این گروه توسط نیروهای ائتلاف شمال در افغانستان کشته و یا هم دستگیر شدند، اما مولانا صوفی محمد که خود نیز در صف جنگجویان حامی طالبان مبارزه می کرد، به پاکستان برگشت. ولی در آنجا به زودی دستگیر و بازداشت شد.پس از دستگیری و بازداشت وی، دامادش مولانا فضل الله رهبری تحریک انفاذ شریعت محمدی را عهده دار گردید.مولانا فقیر محمد و مولانا لیاقت دو رهبر برجسته ی دیگر این تحریک بودند که در جریان حمله هوایی دولت پاکستان در۳۰ اکتوبر ۲۰۰۶ (٩ آبان ۱۳۸۵)، با ۸۳ تن دیگر از اعضای این گروه در دره جنگی باجور جان باختند.
مرکز فرماندهی و قرارگاه های تحریک انفاذ شریعت در" میدان" و در نزدیکی "آژانس باجور" در ایالت شمال غرب سرحد قرار دارد.
ساحه ی عملیات ساحه فعالیت تحریک انفاذ شریعت، کل مناطق قبایلی و بویژه "دره سوات" و شماری از شهرستان های ایالت شمال غرب سرحد را در برمی گیرد. کمااینکه این تحریک درهمین ناحیه نیز تاسیس شده است.تحریک حمایت های قابل توجهی نیز در"ملکند" و "باجور" دارد، و ساحه فعالیت هایش در ۲۵ سال گذشته افغانستان را نیز در برمی گیرد.
فعالیت و رویدادها
نقش تحریک انفاذ شریعت برای نخستین بار در نوامبر ۱٩٩۴ (آبان ۱۳۷۳) برجسته گردید، که کمک های نظامی را به حمایت از اجرای شریعت در ملکند (بخشی ازایالت شمال غرب سرحد) فراهم آورد.دولت پاکستان می گوید که تحریک انفاذ شریعت، روابط تنگا تنگی با شورشیان طالب در افغانستان دارد. این دولت در ۱٩ ژوئن ۱٩٩۵ (۳۰ تیر ۱۳٧۴) رهبر و بیش از بیست تن از پیروان ارشد تحریک را بازداشت کرد. یعنی زمانی که این افراد با حمله به ساختمان های دولتی در دره سوات، آنها را اشغال کرده و خواستار اجرای قرارداد ۱٩٩۴ (۱۳۷۳) گردیدند. قراردادی که در آن درخواست شده بود، دولت پاکستان قوانین جاری در ملکند را با شریعت محمدی تطبیق دهد.در ۶ سپتامبر ۱٩٩۸ (۱۶ شهریور ۱۳٧٧) تحریک در واکنش به حملات موشکی آمریکا به افغانستان هشدار داد که در صورت پوزش نخواستن آمریکا از جهان اسلام، شهروندان و اهداف این کشور در پاکستان را هدف قرار خواهد داد.همزمان با آغاز عملیات نظامی آمریکا در افغانستان نیز، تحریک هزاران جنگجوی طالب را برای پیوستن به صفوف طالبان افغانی به این کشور فرستاد. براساس گزارش ها در ۲٧ اکتوبر ۲۰۰١ (۶ آبان ۱۳۸۰) نزدیک به ۱۰ هزار تن از پیروان تحریک انفاذ شریعت که از طرف مولانا صوفی محمد رهبر خود همراهی می شدند، از مرز پاکستان گذشته و وارد افغانستان گردیدند. این شبه نظامیان با کلاشینکوف، راکت انداز، سلاح های ضد هواپیما، موشک، نارنجک و شمشیر مسلح بودند. براساس گزارش ها با رسیدن کاروان های تحریک به افغانستان، رهبر و شماری از کادرهای برجسته این گروه در ولایت جنوبی قندهار مستقر شدند، که مرکز اصلی فرماندهی حاکمیت طالبان در افغانستان بود.قاضی احسان الله یکی از سخنگویان تحریک در ۲٧ اکتوبر ۲۰۰١ (۶ آبان ۱۳۸۰) در باجور گفت: "ما مقاومت خواهیم کرد، حتی اگر مقامات بخواهند مانع ما گردند. جهاد ازینجا آغاز می شود.اصلآ ملا عمر به ما مشوره داد، تا منتظر بمانیم که در صورت ضرورت به افغانستان بیاییم. اما ما به ایشان گفتیم که اینجا به صفت نیروی ریزرفی (ذخیره) باقی خواهیم ماند، و در صورت ضرورت دست بکار خواهیم شد".پس از بازداشت مولانا صوفی محمد و از دست رفتن کادرهای برجسته ی این گروه در پایان سال ۲۰۰١ (زمستان ١۳۸۰) و تبعید شماری از آنان، تحریک به شدت در حال فروپاشی قرار گرفت. اما این وضع طولانی مدت نبود و پس از زمین لرزه ۸ اکتبر ۲۰۰۵ (۱٧ مهر ۱۳۸۴)، همه چیز دگرگون گردید. زیرا کمک های سرشار مالی گروه های افراطی اسلامی از گوشه و کنار جهان باعث شد، تا این گروه دوباره تجدید قوا کند و بازسازی شود.در ۲۲ فوریه ۲۰۰۶ (۴ اسفند ۱۳۸۴) دولت پاکستان برای نخستین بار اعلام کرد که تصمیم گرفته است پنج رادیوی اف. ام. غیر قانونی در مناطق مختلف آژانس باجور را که وابسته به تحریک انفاذ شریعت هستند، قدغن کند.این دولت هدف ازین تصمیم را تبلیغات و سخنرانی های ضد دولتی رهبران تحریک انفاذ شریعت پس از حمله هوایی ۱۳ ژانویه ۲۰۰۶ (۲۴ دی ۱۳۸۴) هواپیماهای بدون سرنشین آمریکایی اعلام کرد.روز اول ماه مه ۲۰۰۶ (۱۲ اردیبهشت ۱۳۸۵) تحریک تصمیم به ایجاد جنبشی گرفت که نمازگزاران جمعه ها پس از اقامه نماز، بر ضد سیاست های غیراسلامی پاکستان راهپیمایی کنند.پس از سال ها فراز و فرود در مأموریت تحریک انفاذ شریعت محمدی در دره سوات، اینک به نظر می رسد با امضای توافقنامه ای میان دولت و این گروه، تحریک به نیل به اهداف اساسی اش که تطبیق و اجرای شریعت در مناطقی از پاکستان می باشد، نزدیک تر شده است. براساس این توافقات، میان نیروهای ارتش پاکستان و طالبان در دره سوات آتش بس نامحدودی برقرار شده است. همچنین طالبان اجازه یافته اند، قوانین شرعی را در این منطقه اجرا کنند.

این مطلب را روی سایت واشنگتن پریزم بخوانید

میراث بوش و چالش های مرد تغییر

2009-02-06T00:42:00.000-08:00

شماری از رؤسای جمهور آمریكا آنچنان در دوران تصدی مقام خود بد عمل نموده اند، كه جانشینان آنها با صرف مدت های طولانی وقت و میلیون‌ ها دلار كوشیدند اشتباهات اسلاف خود را برطرف نمایند. البته تعداد اینگونه رؤسای جمهوری كه نتوانستند دوران كاری خود را بخوبی به پایان برسانند و مشكلات زیادی برای جانشین اشان باقی گذاردند، كم بود. اما جرج بوش رئیس جمهوری پیشین آمریكا، در میان همین افراد كم حضور دارد.
البته اوباما با توجه به سیاهپوست بودن، با شانس خوبی برای پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری روبرو شد. اما از آنجا كه مجبور است سال ها تلاشش را وقف تصحیح اشتباهات بوش نماید، می‌توان گفت كه یكی از بدشانس‌ترین رؤسای جمهوری آمریكا می باشد.
چنانچه در حوزه سیاست خارجی با چالش هایی اساسی روبرو است، که اکثر آنها میراث ناگوار دوران بوش به شمار می آیند. القاعده، افغانستان، عراق، ایران، پاکستان، روسیه، روند صلح خاورمیانه، بهبود چهره آمریکا در جهان، خلیج گوانتانامو، چین، کره شمالی، و تغییرات آب و هوایی، از جمله مسائلی هستند که به نظر تحلیلگران، اوباما درباره آنها چالش هایی خواهد داشت.

القاعده، عراق، افغانستان و پاکستان

شاید بزرگ ترین چالش برای باراک اوباما، افغانستان باشد. زیرا اگر در عراق وضعیت رو به بهبود است، در افغانستان اوضاع اینگونه نیست. چراکه شكست طالبان و از بين بردن القاعده در مرز اين كشور با پاكستان، تقويت و افزايش نيروها در افغانستان به بيش از سطح ٣٢ هزار كنوني، و نحوه پيگيري آخرين تصميمات دولت بوش در خصوص گفت وگو يا عدم مذاكره با طالبان نيز، براي باراك اوباما باقي مانده اند. بهبود وضعیت افغانستان همراه با بهبود عملکرد دولت این کشور، و تلاش برای در پیش گرفتن سیاست های مؤثر از سوی دولت پاکستان (که در مجموع ثبات خود این کشور نیز معضلی جداگانه است)، مقولات مهمی برای تضعیف طالبان و نیروهای القاعده به شمار می روند.

ایران

ايران از مسائل مهم سياست خارجی آمریکا محسوب می شود. کمااینكه اوباما براي حل موضوع هسته اي ايران، تمايل خود را براي گفت وگو و ديپلماسي بدون پيش شرط اعلام كرده است. وي همچنين تعهد خویش براي ممانعت از دستيابي ايران به آنچه كه از آن به عنوان تسليحات هسته اي ياد می كند را هم، ابراز نموده است.

روند صلح خاورمیانه

اوباما با این سئوال همیشگی روبرو است، که تا چه حد در روند صلح خاورمیانه دخالت کند. اولین مرحله انتخابات اسرائیل می باشد، که قرار است دهم فوریه (بیست و دوم بهمن) برگزار شود. این انتخابات نشان خواهد داد، دولت جدید اسرائیل تا چه حد آماده سازش می باشد. ریچارد هالبروک که از وی به عنوان یکی از سیاستمداران نزدیک به آقای اوباما یاد می شود، نظریه "هلال بحران" را مطرح کرده است. نظریه ای که براساس آن، با مسایل مختلف از ترکیه گرفته تا پاکستان، برخورد می شود. البته این روزها باید سوریه را نیز در این هلال گنجاند. زیرا کمکش برای برقراری ثبات در عراق ضروری است.

روسیه

روسيه يكي از چالش هاي مهم اوباما تلقي مي شود. وي در چند ماه گذشته مخالفت خود را با سياست هاي مسكو اعلام نموده است. چنانچه در درگيري هاي اخير در قفقاز بين گرجستان و روسيه، اين كشور را مقصر دانست و محكوم كرد. بحران گرجستان این سئوال را به وجود آورده، که دولت جدید اوباما چگونه سیاست خود را در برابر روسیه تنظیم خواهد کرد. آمریکا برای حل مشکلاتی مانند دارفور و ایران که شورای امنیت نیز در آن نقش دارد، نیازمند کمک روسیه است. در عین حال از دیگر موضوعات مهم، تعیین شتاب روند پیوستن گرجستان و اوکراین به "سازمان پیمان اطلس شمالی" (ناتو) می باشد. از بین سایر مشکل های موجود، می توان به مساله استقرار سیستم دفاع موشکی در لهستان و جمهوری چک، اشاره کرد.

چین

روابط با چین برای آمریکا مهم است. زیرا چین عضو شورای امنیت سازمان ملل می باشد، و در اقتصاد آمریکا هم دارای قدرت اثرگذاری زیادی است. اگرچه آینده تایوان همواره این قابلیت را داشته و دارد که این دو کشور را از یگدیگر جدا کند، اما چین به خودی خود مشکلی برای آمریکا محسوب نمی شود. تبت نیز وضعیت مشابهی دارد. بنابراین روابط آمریکا و چین احتمالا باثبات باقی می ماند. کمااینکه به نظر نمی رسد اوباما نیز چیز دیگری غیر از این بخواهد.

كره شمالي

كره شمالي، خلع سلاح آن و در نهايت حل كامل مسئله هسته اي اين كشور، و همچنين پيامدهايي كه در صورت عدم اطاعت آن از خواست هاي جامعه جهاني مي تواند رخ دهد، موضوعات ديگري خواهند بود كه بخش مهمي از توجهات را به خود جلب خواهند كرد. اوباما در مورد خلع سلاح كره شمالي و در نهايت حل كامل مسئله هسته اي اين كشور، خواستار "گامي آرام و رو به پيش" شده است. تغییرات آب و هوایی

تغييرات آب و هوايي و حذف گازهاي گلخانه اي و آلاينده هاي مهم نظير ژنراتورهاي برق و شركت هاي نفت و گاز هم، جايگاهي ويژه در سياست خارجي ساكن نوین اتاق بيضي شكل كاخ سفيد خواهند داشت. زیرا اوباما بايد به عنوان يك دمكرات و نماينده بخشي از طرفداران محيط زيست، با آنها دست و پنجه نرم كند.

بخت بلند بوش
هنگامی که جرج دبلیو بوش در سال ۲٠٠٠ (١٣۷٩) مبارزات انتخاباتی اش را به پیش می برد، هرگز نامی از اسامه بن لادن و یا شبکه القاعده به میان نیاورد. در اعلاميه هاي حزب جمهوري خواه كه به امور سياسي، دفاعي و سياست خارجي این کشور مربوط بود هم، هیچ جا به بن لادن و يا سازمان های تروریستی دیگر اشاره ای نشد. اصولا در مبارزات انتخاباتي رياست جمهوري آن سال، به ندرت مساله تروريسم مطرح گرديد. اما بعد از حمله به كول، خبر نگاری از بوش پرسيد: "اگر كشوري به هسته هاي تروريستي جا بدهد، آيا مي تواند مورد حملات انتقام جويانه قرار گيرد؟"
بوش پاسخ داد: "تا آن وقت كه من به عنوان رييس جمهور انتخاب نشده ام، حاضر نيستم در باره اينگونه موارد ابراز نظر کنم. اما مي خواهم به جهانيان بگويم كه ما با چنين مردمي محاسبه خواهيم كرد، و اينگونه اقدامات پیامدهایي خواهند داشت."
وقني كه از او پرسیده شد: "آيا دولت کلینتون براي دستگيري بن لادن و افراد ديگر مظنون به دست داشتن در اعمال تروريستي تلاش كافي انجام داده است؟، جواب داد: "درباره اين موضوعات اطلاعات استخباراتي لازم در اختيار من گذاشته نشده است."
در مجموع خبرنگاران درباره سياست خارجي، از بوش سوالات كوتاهی مي پرسیدند. زیرا سطح دانش و صلاحيت او براي رياست جمهوري، به صورت موضوعات اصلی مبارزات انتخاباتي درآمده بودند. چراکه بوش كم به خارج سفر نموده بود، و در روابط بين المللي تجربه مستقيم نداشت. به گونه ای که نمي توانست بدون فكر كردن بگويد، كه پرويز مشرف رييس جمهور پاكستان است. سكتگي در جواب دادن به چنين پرسش هایی از سوي بوش، يکی از نويسندگان مجله گليمور را تشويق كرد تا فهرستي از نام ها را ترتيب دهد و از وی بپرسد. او می خواست بداند كه با شنيدن اسم هايي مانند كرستاين وتاد وتمن، مدونا، مجموعه تلویزیونی "سکس و شهر" (سكس اند دستي)، و طالبان، چه به ذهن بوش مي آيد.
بوش اينگونه پاسخ داد، که وتمن رفيق خوبی بود. در پیوند با مجموعه مورد اشاره نیز، خاطرنشان کرد که تلويزيون نگاه نمي كند. در باره طالبان هم، فقط سرش را تكان داد و خاموش ماند. نويسنده به او نقل (سرنخ) داد و گفت، به خاطر ستمي كه این گروه در افغانستان بالاي زنان مي كنند. بوش خوشحال شد، و اظهار داشت: "فكر مي كردم چيزي در باره يك باند (گروه موسیقی) مي پرسيد. بله طالبان افغانستان مردمان بسيار ظالمی هستند."

این مطلب را روی سایت واشنگتن پریزم بخوانید

افشای بحران در روابط غرب با کابل از سوی حامد کرزی

2009-01-29T22:58:00.000-08:00

پس از افشای نامه نگاری حامد کرزی رییس جمهوری اسلامی افغانستان و دیمیتری مدودف رییس جمهور فدراتیف روسیه در روزهای اخیر، آقای کرزی در دو نشست ویژه از بحران در روابط کشورهای ایالات متحده ی آمریکا و غرب با افغانستان پرده برداشت. این دو نشست با حضور و اشتراک شماری از سران و فرماندهان سرشناس جهادی صورت گرفت، و برخی از رهبران برجسته ی جبهه ی ملی اپوزیسیون مقتدر دولت نیز در آنها شرکت داشتند. رییس جمهور افغانستان در نشست های مورد اشاره خاطرنشان کرد که افغانستان باید برای ایستادگی در برابر فشارهای غرب و آمریکا، در پی گزینه های دیگر برآید.
وی با اشاره به ارسال نامه اش به کریملین گفت که پس از آن تصمیم به نوشتن آن نامه گرفت، که روابط افغانستان با غرب دچار بحران شد و فشارهای کشورهای غربی به آن افزایش یافت. آقای کرزی در پیوند با رویکرد جدیداش اظهار داشت: "روابط افغانستان با آمریکا دچار بحران شده، و بهتر است ما به سمت و سوهای دیگری رو بیآوریم، تا در برابر فشارها و مشکلاتی که از طرف غربی ها ایجاد می شود، ایستادگی کرده بتوانیم."
حامد کرزی سفرماه پیش جو بایدن به افغانستان را، حامل پیام ناخوش آیند اداره (دولت) جدید ایالات متحده ی آمریکا به کابل خواند. او در این رابطه خاطرنشان کرد که بایدن در ملاقات اش با وی به صراحت گفته است که آمریکا برای آنچه در افغانستان انجام می دهد، نیازی به نظریات دولت این کشور ندارد. همچنین خود تعیین خواهد کرد که چه تعداد نیرو را افزایش دهد، در کجا افزایش دهد، و کی را ببندد و بگیرد. رییس جمهوری اسلامی افغانستان اظهار داشت: "جو بایدن با لحن تهدید آمیزی گفت که هر اندازه ای که دل ما بخواهد نیروهای خود را در افغانستان افزایش می دهیم، هر جایی را که دلمان خواست مورد حمله قرار می دهیم، و هر کسی را که خواستیم دستگیر می کنیم و زندانی می سازیم." گفته می شود سخنان کرزی در دو نشست ویژه با رهبران با نفوذ افغانستان در ارگ ریاست جمهوری، چندان مورد استقبال این رهبران قرار نگرفته است. چنانچه چهره های مطرح شرکت کننده درین نشست ها با شکننده و حساس خواندن وضعیت جاری در افغانستان، رییس جمهور را به احتیاط و خونسردی دعوت کرده، و از او خواسته اند که مناسبات پیچیده ی افغانستان با جامعه بین المللی را وارد بحران نسازد.
ایستادگی کرزی بر موضع خود
اما به نظر می رسد رییس جمهور هنوز در دیدگاه اش مبنی بر تقابل با غرب تجدید نظر نکرده، و به توصیه متحدین و دوستان داخلی اش نیز وقفی نگذاشته است. زیرا درست سه روز پس از نشست های ویژه اش با سران جهادی در کابل که به خونسردی و ملایمت دعوت شده بود، در همایشی در همین شهر صراحتآ به غربی ها هشدار داد که اگر آنان تجهیزات نظامی در اختیار دولت افغانستان قرار ندهند، این کشور جنگ افزارهای مورد نیاز خود را از جای دیگری به دست خواهد آورد.آقای کرزی که در مراسم فارغ التحصیلی شماری از دانشجویان "آکادمی نظامی کابل" سخنرانی می کرد، گفت که غربی ها تا حال به درخواست های مکرر او برای تجهیز نیروهای مسلح افغانستان با جنگ افزار های سنگین پاسخ مثبت نداده اند. بنابراین حالا زمان است، که افغانستان این تجهیزات را از جای دیگر به دست آورد.
چند احتمال
اگر فشار های غرب و اداره ی (دولت) جدید ایالات متحده آمریکا بر حامد کرزی افزایش یابد، باید انتظار چند احتمال را داشت:
* با توجه به مزاج تند خویانه ی آقای کرزی بعید نیست که رییس جمهوری افغانستان با دست یافتن به یک فرصت سخنرانی در یکی از مجالس ملی که شمار قابل توجه ای از بزرگان در آن گرد آمده باشند، از آمریکایی ها بخواهد که افغانستان را ترک کنند.
* بعید نیست که حامد کرزی جرگه ( یا مجلس بزرگ ملی ) را فراخوانده، و خواستار خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان گردد.
* بدور از انتظار نیست، که حتی به جو ضد آمریکایی و تبلیغات زهر آگین بر علیه حضور نیروهای بین المللی در افغانستان بپردازد.
اما همه ای احتمالات بالا را در صورتی می توان در نظرداشت، که فشار های غرب بویژه ایالات متحده ی آمریکا بر وی افزایش یابند. ولی حالا که چند ماه دیگر به انتخابات ریاست جمهوری در افغانستان باقی مانده، به نظر می رسد رابطه غرب بویژه ایالات متحده ی آمریکا با رییس جمهور کرزی در همین حد باقی خواهد ماند. همچنین انتظار می رود که غربی ها در ماه های پایانی اداره (دولت) وی، از حمایت های مالی و بازسازی شان به افغانستان بکاهند. نفس چنین اقدامی می تواند در ناتوان جلوه دادن حامد کرزی موثر باشد، و به شدت به جایگاه اجتماعی وی لطمه وارد کند. زیرا از یک سو، حمایت مردمی از او را به شدت کاهش خواهد داد. از سوی دیگر حتی اگر کرزی بخواهد به عنوان نامزد بدون حمایت غرب و با تکیه به پایگاه سمتی و قومی وارد کارزار انتخابات گردد، یارای رویاروی با شخص مورد علاقه ی دیمکرات ها را ندارد. شخصی که قرار است، تا ماه های آینده برای رقابت های ریاست جمهوری در افغانستان پیش برآید.

این مطلب را روی سایت واشنگتن پریزم بخوانید

تغییر رویکرد معنی دار حامد کرزی در آستانه تحلیف اوباما

2009-01-22T22:27:00.000-08:00

روز دوشنبه ١٩ ژانویه (٣٠ بهمن) دفتر مطبوعاتی حامد کرزی رییس جمهور افغانستان اعلام نمود که روسیه برای حمایت از نهادهای دفاعی-نظامی افغانستان، ابراز آماد گی کرده است.این بیانیه درست زمانی از سوی این دفتر انتشار یافت، که تب و تاب سیاسی میان رهبران غرب و حامد کرزی در آخرین روزها بلند تر گردیده است.براساس اطلاعات درزکرده به رسانه ها، حامد کرزی ٣ نوامبر سال گذشته میلادی (١٣ آبان سال جاری خورشیدی) اقدام به نوشتن نامه ای به دیمیتری مدودف رییس جمهوری فدراتیو روسیه کرده است. با این اقدام روابط او با جبهه ی ملی ائتلاف بزرگ مخالف دولت دچار بحران شده، و تقاضای کمک و تلاش هایش برای به دست آوردن اعتماد غربی ها نیز، با ناکامی مواجه گردیده است .

نامه ای به مسکو

هرچند تا هنوز جزئیاتی از نامه ی آقای کرزی به رییس جمهوری روسیه فاش نگردیده، اما دیمیتری مدودف در نامه ی خود آمادگی روسیه را برای حمایت از نهادهای دفاعی افغانستان اعلام کرده است.او ضمن تایید دریافت نامه "مورخ ٣ نوامبر سال گذشته میلادی (١٣ آبان سال جاری خورشیدی)" حامد کرزی، می نویسد: "با شما موافقم که تداوم همکاری ها در بخش نهادهای دفاعی موجب همکاری های موثر مشترک میان کشورهای ما می گردد، و در امر تامین امنیت در منطقه موثر خواهد بود."
گفته می شود در بندهایی از نامه ی آقای کرزی به رییس جمهوری روسیه، چراغ های سبزی برای تقویت نقش کشور وی در معادلات افغانستان نشان داده شده و به تمایل این کشور برای رنگین تر کردن نقش روس ها در سیاست گزاری های افغانستان نیز اشاراتی گردیده است. چنانچه رئیس جمهوری روسیه در پایان این نامه از آقای کرزی خواسته است، که قبل از هر نوع همکاری باید زمینه های آن میان افغانستان و روسیه مشخص شود. آنهم به نحوی که به گفته آقای مدودف "منافع متقابل طرفین را تامین کند."سخنگوی کریملین می گوید که از جزئیات نامه ی رییس جمهوری افغانستان عنوانی دیمیتری مدودف نمی داند. اما اشاره می کند که این نامه برای همکاری و نزدیکی بیشتر کابل و مسکو نگاشته شده، و روسیه برای نزدیکی با افغانستان علاقه مند است.این سخنگو می افزاید: "این به سود روسیه است که یکجا با ماموریت آمریکا و سازمان پیمان اطلس شمالی (ناتو) برای برچیدن بساط طالبان اقدام شود. زیرا روسیه بیشتر منافع اش را در یک افغانستان مقتدر و با ثبات می بیند." پیش ازین نیز مدودف در اجلاس "سران سازمان همكاری شانگهای" با اشاره به اینكه در روابط با افغانستان هم دوره دشوار و هم دوره خوب وجود داشته است، خطاب به كرزی تاكید كرد: "ما می توانیم برگی جدید در مناسبات با شما بگشاییم. به ویژه اینكه تهدیدات و مشكلاتی كه كشورهای ما با آن رو به رو شده‌اند، مشابه یكدیگرند."

پاسخ به انتقادات
خبر ردوبدل نامه های رییسان جمهور روسیه و افغانستان، ساعاتی پیش از مراسم تحلیف اوباما فاش شد. این امر تعبیری برای انتقادات نیشدار رییس جمهور اوباما برای ضعیف، ناتوان و فاسد خواندن دولت افغانستان گردید.اخیرآ هیلاری كلینتون عضو مجلس سنا و وزیر امور خارجه دولت باراك اوباما نیز در اظهاراتی در این مجلس، دولت افغانستان را "دولت مواد مخدر" نامید. این کار واكنش تند رنگین دادفر سپنتا وزیر امور خارجه افغانستان را در پی داشت. او این فهم کلینتون را اشتباه محض دانست.در پی تنش لفظی میان دولت افغانستان و رهبری تازه روی کار آمده در آمریکا، یاب دی‌ هوب شفر دبیركل ناتو با درج مقاله‌ای در روزنامه "واشنگتن پست" به بررسی اوضاع افغانستان پرداخت. او در این مقاله آورده است كه "در بررسی صادقانه اوضاع افغانستان به این نتیجه می رسیم، كه در جایی قرار نداریم كه انتظار آن را داشتیم." وی همچنین خاطرنشان کرده: "در شصتمین سالگرد تاسیس ناتو كه در ماه آوریل (فروردین) برگزار می ‌شود، سران كشورهای عضو در فرانسه و آلمان گردهم می‌ آیند. انتظار می‌ رود كه باراك اوباما نیز اولین سفر اروپایی خود را در این زمان انجام دهد، و راه‌ های پیشرفت را بررسی كند. در اینجاست كه باید پنج درسی كه در سال ‌های گذشته گرفته‌ایم، تشكلیل دهنده اصلی مسیرمان برای آینده باشند."او سپس می افزاید كه مشكل افغانستان نیروی زیاد طالبان نیست. بلكه ضعف یك دولت خوب است. زیرا افغان‌ها به دولتی مطمئن و صادق نیاز دارند. اگر چنین باشد، اكسیژن از شبه نظامیان گرفته خواهد شد.

واکنش ناتو

در حالی پرده از ارسال نامه ی آقای کرزی به مسکو و درخواست کمک از روسیه برداشته می شود، که مقامات ناتو در افغانستان پیش ازین احتمال حضور سربازان روسیه در افغانستان در چارچوب این پیمان را رد کرده اند. مارک لیتی سخنگوی ناتو در کابل می گوید، که این پیمان هم اکنون سرگرم مذاکره برای جلب همکاری روسیه با ناتو در زمینه ترانزیت و حمل و نقل است. اما تاکید می کند که بحث حضور سربازان روسیه در افغانستان، مطرح نیست. روابط روسیه و ناتو دارای فراز و فرود بوده است، و مساله ای افغانستان تنها مورد توافق آمیز این دو قدرت بزرگ جهان محسوب می شود. چنانچه اخیرآ نیز روسیه با مواجه شدن کاروان های ناتو در گذرگاه خیبر در شرق افغانستان، موافقت کرد که آلمانی های مستقر در افغانستان اکمالات نیروهایشان را از خط آهن روسیه انجام دهند.

تغییر رویکرد

نمودار امنیتی دو سال اخیر نشان می دهد که با وجود حضور هزاران نظامی تا به دندان مسلح ناتو و آمریکا، خشونت ها در افغانستان افزایش قابل دیدی داشته است. رییس جمهور کرزی بارها اعلام کرده است که برای پایان بخشیدن به ناآرامی ها و خشونت درین کشور، چاره ای خواهد سنجید. اینک زمزمه هایی وجود دارد که وی در فهرست چاره سنجی هایش، پس از تنش در روابط خود با غرب، گزینه تغیر رویکرد از معامله با قدرت های بزرگ غربی، و سازش با قدرت های منطقه ای را روی دست گرفته است. او در نخستین گام برای اجرای دستورالعمل تازه اش، در حضور ٣۲ هزار نظامی آمریکایی که دولت این کشور وعده ی افزایش ٣٠ هزار تن دیگر از آنان را نیز در آینده ای نزدیک داده است، خواستار حمایت نظامی و دفاعی روسیه از افغانستان گردید. درخواستی که پیام روشن از رویکرد تازه اش به غرب را نشان می دهد.کارشناسان سفر اخیر رییس جمهور کرزی به هند، استقبال گرم وی از رییس جمهور پاکستان در سفرش به کابل، و ردو بدل نامه به پادشاه عربستان را نیز، بخشی از راهبرد جدید آقای کرزی می خوانند.

سفر مدودف به کابل

بحث تغییر رویکرد آقای کرزی و نامه نگاری میان رؤسای جمهور روسیه و افغانستان زمانی مطرح می شود، که قرار است دیمیتری مدودف به دعوت رئیس‌ جمهور افغانستان به کابل سفر کند. معاون رییس جمهوری روسیه گفته است که آقای مدودف پس از دیدار با حامد كرزی رئیس‌ جمهور افغانستان در اجلاس سران سازمان همكاری شانگهای، دعوت او را برای سفر به افغانستان پذیرفت. تاریخ این دیدار به زودی تنظیم خواهد شد.

این مطلب را روی سایت واشنگتن پریزم بخوانید

دولت افغانستان؛ ضعیف، نا شایست و فاسد

2009-01-15T21:52:00.000-08:00

حامد کرزی رییس جمهوری اسلامی افغانستان از هنگام بدست گرفتن قدرت در سال ۲٠٠١ (١٣٨٠) در این کشور، در سال ۲٠٠٨ (١٣٨۷) دشوار ترین روزهای حکمروایی، انتقادات بین المللی، و سردی روابط با متحدین کلیدی اش را، تجربه کرد.آغاز مبارزات انتخاباتی در آمریکا، پایان رویکرد قبلی این کشور در قبال افغانستان تعبیر شد. زیرا انتقادهای شدید بارک اوباما به عنوان نامزد پیشتاز انتخابات و سرانجام رییس جمهوری منتخب آمریکا، حکایت از فصل جدیدی در روابط کشورهای ایالات متحده و افغانستان گشت. چراکه اوباما حامد کرزی را برای کم کاری در راستای قدرتمند شدن ساختار دولت افغانستان، از دست دادن اعتماد مردم، و گسترش فساد اداری مقصر دانسته است. کمااینکه گفت: "ما باید برای اصلاح دولت کرزی کار کنیم. زمانی که من رییس جمهور کرزی را ملاقات کردم هم، این مساله را خیلی واضح برایش گفتم که شما باید برای مردم خود بهتر کار کنید یا به عباره ای باید حمایت مردمی را بدست آورید که لازمست."اوباما همچنین با انتقاد از شیوه ی حمایت کورکورانه ی دولت به رهبری جرج دبلیو بوش از دولت به رهبری حامد کرزی که با گذشت هر روز ساحه ی نفوذش در کشور خود محدود تر می شود، افزود: "راهبرد ما در افغانستان اشتباه بوده است. زیرا سازمان های استخبارات ما همه بدین باورند، که القاعده بزرگترین تهدید برای ایالات متحده آمریکا می باشد. اما این گروه هنوز پس از هفت سال حضور نظامی ما، در افغانستان و پاکستان فعال است."وی همچنین خاطرنشان کرد: "آنچه ما باید وسیعآ انجام دهیم، این نیست که تنها نیروهای نظامی خود در افغانستان را بیشتر کنیم. بلکه باید به دولت این کشور فشار بیاوریم تا مطمئن شویم، که آنها دارند صادقانه برای مردم شان خدمت می کنند. و این مساله ایست که من برای رییس جمهور کرزی هم گفته ام."

ضعیف، نا شایست و فاسد

چرا اوباما به دولت زیر رهبری کرزی ناباور، و از عملکرد نظام افغانستان شاکی است؟ ریچارد چارلس آلبرت هولبروک دیپلمات ارشد آمریکایی می گوید، افغانستان جنگی نیست که آمریکا آنرا ببازد. زیرا شکست آمریکا برگشت طالبان را در قبال دارد. اما با ساختار فعلی دولت افغانستان، آمریکا برنده این جنگ هم نخواهد بود. این همان مساله ای است که اوباما را واداشته تا به فکر تغییر زیر بنایی در افغانستان باشد. هولبروک می افزاید: "ما افغانستان را از دست نخواهیم داد. زیرا طالبان کاملآ در این کشور طرد شده اند. اما در عین حال در افغانستان نخواهیم برد. چراکه دولت این کشور به رهبری حامد کرزی بسیار ضعیف، نا شایسته و اگر صادقانه بگویم، فاسد است."این دیپلمات ارشد آمریکایی با انتقاد از شیوه های برخورد منطقه ای با مشکل افغانستان که بیشتر از آن سوی مرزها و از کشور همسایه ناشی می شود، می گوید که آنچه کرزی را به عنوان یک رهبر ناتوان به جهانیان معرفی کرد، عدم موفقیت دولت به رهبری او در مبارزه با تریاک سالاران در کشور بود. وی در پیوند با این مسئله اظهار می دارد: "بیش از پنجاه درصد عایدات افغانستان از مواد مخدر به دست می آید. اما کرزی به عنوان رییس جمهوری این کشور، هرگز حتی یک تریاک سالار را هم بازداشت نکرد. در حالی که همه می دانند که تریاک سالاران کی ها اند. آنها جاها ی مخصوصی برای این کار دارند، و حتی مناطق معروفی در دست همین تریاک سالاران است." آقای هولبروک با اشاره به شیوه های مبارزه با کشت، تولید و ترافیک مواد مخدر در افغانستان، می گوید: "تا زمانی که این مشکل ریشه کن نگردد، به دهاقین اجازه داده می شود تا کماکان به کارهای خود ادامه دهند و عاید به دست آمده از محصولات شان را با طالبان شریک سازند."فساد و ضعف دستگاه دولت افغانستان در حدیست، که چشم پوشی از آن حتی برای ارشد ترین مقامات این دولت هم خیلی دشوار شده است. کمااینکه یونس قانونی رییس مجلس و یکی از چهره های مطرح منتقدین و رقبای (اپوزیسیون) مقتدر دولت می گوید: "آنچه ما در افغانستان شاهد هستیم، این است که دولت به شدت ضعیف و آلوده با فساد می باشد و این مایه ی نومیدی و نگرانی است."

امنیت

نبود امنیت از عمده مسایلیست که دولت زیر رهبری حامد کرزی را به شدت آسیب پذیر ساخته، و چهره ی حاکمیت ملی در کشور را تا حدی مخدوش و رو به زوال کرده است. مثلا براساس گزارش مایک مکنیل مدیر "اداره اطلاعات ملی آمریکا"، دولت به رهبری کرزی تنها چیزی نزدیک به سه حصه از خاک افغانستان را در دست دارد. کمااینکه ولایت های وردک و لوگر در چند کیلومتری کابل پس از ساعت چهار عصر تا صبح دم، از کنترل نیروهای امنیتی افغان خارج می شوند. به گونه ای که شورشیان می توانند پس از ساعت چهار در این ولایات که در نزدیکی پایتخت قرار دارند بروی جاده ها ریخته، کاروان ها را بازرسی نموده، و قدرت نمایی کنند.
به وخامت گرائیدن وضعیت امنیتی و نگرانی های ازین ناحیه که شورشیان ساحه ی نفوذشان در افغانستان را روز تا روز افزایش می دهند، مساله ایست که نمایندگان سیاسی کشورهای پیشتیبان رییس جمهور کرزی هر از گاهی بدان می پردازند. مثلا ویلیام وود سفیر ایالات متحده آمریکا در کابل می گوید، که در افغانستان وضعیت امنیت فردی بدتر شده است. اما این بدی در کل در حدی نیست، که خطری را متوجه حاکمیت ملی این کشور سازد. آقای وود می افزاید: "به مساله ای امنیت در افغانستان باید از دو منظر نگاه کرد. اینجا ما مساله ی بدتر شدن وضعیت امنیت فردی را داریم، که مردم را به شدت نگران امنیت جان شان کرده است. این مشکلیست که بیشتر ریشه در فساد در دستگاه پلیس دارد. برعلاوه، فساد در دستگاه دولتی و ضعف اداره در سطح محلی نیز، می توانند این مساله را تقویت کنند. اما درعین حال امنیت ملی قدرتمند است، و ازین ناحیه شورشیان توان سرنگونی دولت را ندارند. آنها قادر نیستند حتی ولایتی را در کنترل خود درآورند، روی این منظور آنها برنده نخواهند بود."
فاصله میان دولت و ملت

شدیدترین انتقاد نسبت به رهبری هفت ساله ی رییس جمهور کرزی بویژه در سال های اخیر، از ایجاد فاصله میان دولت و مردم ناشی می شود. دولت افغانستان روز تا روز حمایت های مردمی اش را در سطح ملی و محلی از دست داده، و صفوف مخالفین از شمار ناراضایان دولت طویل تر می گردد. اد کوچ شهردار پیشین نیویورک بدین باور است که حمایت رییس جمهور کرزی از جنگ سالاران و قاچاقبران مواد مخدر، از عمده دلایل فاصله گرفتن ملت از دولت می باشد. آقای کوچ می افزاید: "ظاهرآ رییس جمهور کرزی حمایت مردمی اش را از دست داده است. همچنین گفته می شود برادرش یکی از تریاک سالارانی است، که بیشتر مسوولیت قاچاق مواد مخدر در افغانستان به او نسبت داده می شود. ما در افغانستان، عملآ دولت ملی نداریم. زیرا رییس جمهور کرزی در واقع به شهردار کابل مبدل گشته، و دولت افغانستان در بیشتر ساحات این کشور حضور ندارد. یعنی جاهایی که توسط جنگ سالاران و رهبران قبیله ای اداره می شوند."حامد کرزی نیز به ایجاد فاصله میان دولت و ملت اعتراف می کند. اما عامل آنرا خارجی ها می خواند، که اشاره ای مستقیم به نیروهای بریتانیایی و آمریکایی مستقر در افغانستان است. کرزی دلیل فاصله گرفتن مردم از دولت را، عملیات های خودسر نیروهای آمریکایی، بازرسی منازل شهروندان افغان، و کشته شدن غیرنظامیان عنوان می کند.کمااینکه در آخرین سخنرانی اش در خارج از کابل یعنی در ولایت خوست، به این مسئله اشاره نمود. او که برای دلداری خانواده هایی سخن می گفت که چندین عضوشان را در عملیات نیروهای آمریکایی از دست داده اند، خاطرنشان کرد: "درین اواخر با تاسف نیروهای ائتلاف خودسرانه شب هنگام به یک خانه در ولایت خوست داخل، و باعث شهادت و مجروح شدن شماری از هموطنان ما گشتند. آنها سگ ها را به خانه ها رها کردند، که با تاسف یک عمل غیر قابل قبول است که پایه های مردمی دولت ما را به شدت ضعیف می سازد."اما آقای کوچ کشته شدن غیرنظامیان در بمباردمان نیروهای آمریکایی را غیر عمدی خوانده، و این اظهارات را رد کرده است که آمریکائیان شهروندان غیرنظامی را هدف می گیرند. او می گوید که نیروهایشان در افغانستان اهدافی را آماج قرار می دهند، که از آنجا بر آنها حمله صورت گرفته باشد. کوچ در این پیوند خاطرنشان می کند: "اگر ما بر پناهگاهای طالبان حمله می کنیم، با واکنش رییس جمهور کرزی روبرو می شویم که ما را به کشتار غیرنظامیان متهم می کند. در حالی که سربازان ما و متحدین ما از همین نقاط بمباردمان شده، شدیدآ تلفات می بینند."ولی حامد کرزی در واکنش به اقدامات خودسر آمریکایی ها گفت: "اگر آمریکایی ها حرف های مرا قبول نکنند و از کشتن مردم ملکی دست نکشند، یک جرگه مردمی را فرا می خوانم و در مورد آمریکایی ها فیصله نهایی را صادر می کنم."

تغییر در افغانستان
رییس جمهوری کرزی درست زمانی از فرا خواندن جرگه و فیصله ی نهایی در مورد آمریکایی ها سخن می گوید که با آغاز بکار رییس جمهور اوباما، در افغانستان همه چیز همزمان چشم براه یک تغییر است. حتی طبعیت این کشور نیز خبر از تغییر می دهد. زیرا همزمان با پیاده شدن بارک اوباما به شهر واشنگتن دی سی در یک هفته قبل از بجا آوردن حلف وفاداری، دو زمین لرزه ی شدید در دو شب پیا پی کابل را تکان داد.برای تعبیر این رویداد طبیعی، روایت های گوناگونی در فرهنگ افغانستان وجود دارد. براساس یکی از تعابیر معروف، زمین لرزه از نهایت نابه سامانی و بی عدالتی در روی زمین واقع می شود که خبر از تغییر می دهد.آنچه مردم افغانستان را سخت به آینده ی تغییردرین کشور امیدوار کرده، اینست که رویکرد جدید ایالات متحده بتواند نقش مهمی برای برون رفت از بحران عمیق سیاسی، اقتصادی و اجتماعی برپا کند. افزون براین، سخنان اوباما که خواستار روی کار آمدن دولت پاسخگو در افغانستان گردیده نیز، براین امیدواری ها افزوده است. زیرا زمانی که اوباما در مورد الویت های کاری اش در افغانستان سخن می گفت، هشدار داد که: "ما در افغانستان دیمکراسی می خواهیم. اما می خواهیم که یک دولت پاسخگو برای افغان ها داشته باشیم. ولی صراحتآ می گویم، که این چیزیست که در حال حاضر در افغانستان وجود ندارد."

این مطلب را روی سایت واشنگتن پریزم بخوانید

افغانستان محور رویداد های مهم جهان

2008-12-18T23:21:00.000-08:00

در چند روز گذشته افغانستان میزبان چندین سفر ناگهانی مقامات ارشد غربی از جمله دیوید میلیبند وزیر امورخارجه ی بریتانیا، رابرت گیتس وزیر دفاع آمریکا، گوردن بروان نخست وزیر انگلیس، و جرج دبلیو بوش رییس جمهوری آمریکا بود، که کابل را یک بار دیگر در صدر فهرست خبرهای جهان قرار داد.

دیوید میلیبند در کابل

٢٤ نوامبر (٤ آذر)

شامگاه دوشنبه ٢٤ نوامبر (٤ آذر)، دیوید میلیبند وزیر امور خارجه بریتانیا بدون اعلام قبلی وارد کابل شد. او هدف از سفرش را آگاهی از شرایط نیروهای بریتانیایی مستقر در افغانستان، و ملاقات با مقامات ارشد افغان عنوان کرد. سفارت بریتانیا در کابل جزئیات برنامه سفر آقای میلیبند و مذاکرات او با رئیس جمهوری افغانستان را منتشر نکرد. اما سفر وزیر امورخارجه ی بریتانیا همزمان با اظهارات رییس جمهور کرزی برای پناه دادن به ملا عمر رهبر شورشیان طالب بود. اظهاراتی که در خلال آنها کرزی با قاطعیت دو پیشنهاد برای جامعه جهانی بویژه کشور ایالات متحده آمریکا ارائه کرد. وی در نشستی خبری گفت که یا مرا برکنار کنید، و یا بگذارید تا آنچه را می خواهم انجام دهم. واکنش دولت ایالات متحده ی آمریکا به اظهارات رییس جمهور کرزی، پاسخ نه برای پناه دادن به ملاعمر رهبر شورشیان طالب خوانده شد. اما میلیبند در نشست خبری مشترک با رییس جمهوری افغانستان در کابل، از این طرح حامد کرزی حمایت کرد.

هیات بلندپایه شورای امنیت درکابل

٢٤ نوامبر (٤ آذر)

پس از انتشار گزارش های مبنی بر وخامت اوضاع در افغانستان و همزمان با سفر دیوید ملیبند به کابل، یک هیات بلندپایه شورای امنیت سازمان ملل متخد نیز برای بررسی پیشرفت ها در زمینه تأمین صلح و بازسازی در افغانستان، وارد این کشور شد. در ترکیب هئیت پانزده عضوی که ریاست آن به عهده جیلوتیرزی سفیر ایتالیا در سازمان ملل متحد بود، زلمی خلیلزاد نماینده آمریکا در این سازمان نیز شرکت داشت. هدف این هیات از دیدار از افغانستان بررسی پیشرفت در زمینه استقرار امنیت، و بازسازی در این کشورعنوان گردید.

گیتس در کابل

١١ دسامبر (٢١ آذر)

روز چهارشنبه ١١ دسامبر (٢١ آذر)، رابرت گیتس وزیر دفاع آمریکا وارد افغانستان شد. آقای گیتس که از پایگاه نیروهای ناتو در قندهار در جنوب این کشور دیدن می کرد، خاطرنشان نمود که می کوشد تقاضای ژنرال دیوید مک کرنان فرمانده نیروهای یاری به امنیت افغانستان "آیساف" را بر آورده سازد. گفته می شود این ژنرال خواستار اعزام نفرات بیشتر همراه با واحدهای پشتیبانی، شده است. زیرا تقویت نظامی آمریکا در افغانستان را برای مقابله موثر با شورشیان ضروری دانسته، و اظهار داشته که ٢٠٠٩ (١٣٨٨) سالی حساس در برقراری امنیت در افغانستان می باشد.
گوردن براون در افغانستان
١٣ دسامبر (٢٣ آذر)
گوردن براون نخست وزیر بریتانیا سر زده به افغانستان آمد، و بلافاصله پس از آن راهی پاکستان و سپس هند شد. کلیه این سفرها تنها ظرف ٢٤ ساعت انجام گردید. او در کابل با حامد کرزى رئیس جمهوری افغانستان ديدار کرد، و بر لزوم تلاش فعالانه برای جلوگيرى از نفوذ تروريست‌ها به اين کشور از طريق مرزهاى مشترک افغانستان و پاکستان تاکيد نمود. بر اساس گزارش ها، براون و کرزی راه های شکست شورشیان طالبان را بررسی کرده اند.یکی دیگر از موارد گفت وگوی دو طرف، ناآرامی ها در مرز افغانستان و پاکستان بوده است. براون تاکید نمود، که این موضوع را با آصف علی زرداری رئیس جمهوری پاکستان مطرح خواهد کرد.
وی همچنین متعهد شده است که برای اطمینان از "آزاد و منصفانه" بودن انتخابات سال آینده افغانستان، ١٠ میلیون دلار در نظر بگیرد.براون بعد از ديدار با کرزى، هدف از سفر به افغانستان را ارزيابى اوضاع این کشور اعلام کرد. همچنين از افغانستان و پاکستان خواست براى تضمين ثبات بين مرزى در مناطق کوهستانى که پناهگاه‌ شبه نظاميان شده اند، با يکديگر همکارى کنند. اخیرا سخنگوی براون نیز در پاسخ به این سوال كه آیا انگلیس نیروهای بیشتری به افغانستان اعزام می كند یا خیر، گفته است كه گفت وگوهای براون و حامد كرزی بر چگونگی تقویت عملیات انگلیس در افغانستان متمركز بوده و امكان اعزام نیروهای بیشتر انگلیس نیز بررسی شده است. اما كرزی با اشاره به دورنمای اعزام نیروهای بیشتر به افغانستان، تاكید كرد که دولت این کشور ملاحظاتی در مورد جابجایی نیروهای تازه نفس آمریکا و انگلیس در داخل خاک خود دارد.

جرج بوش در افغانستان
١٤ دسامبر (٢٤ آذر)

به فاصله ٢٤ ساعت پس از سفر گوردن براون نخست وزیر بریتانیا و متحد آمریکا به افغانستان، جرج بوش رئیس جمهور آمریکا هم وارد افغانستان شد. دیدار آقای بوش از افغانستان، دومین و آخرین سفر وی به این کشور در زمان ریاست‌ جمهوری اش می باشد. هواپیمای حامل بوش حدود نیمه شب یکشنبه ١٤ دسامبر (٢٤ آذر) به وقت محلی، در فرودگاه بگرام در حوالی کابل فرود آمد. پيش از طلوع آفتاب در حدود ساعت ‌٣٠/۵ بامداد، و در تاريکى و سرما، هزاران سرباز آمريکايى به اين پايگاه فراخوانده شده بودند تا رئیس جمهور این کشور با آنها دیدار داشته باشد. بوش در سخنان كوتاهی در فرودگاه نظامی بگرام كه در دست نیروهای آمریكایی قرار دارد، گفت: "به افغانستان آمده‌ام تا از حامد كرزی تشكر كنم و به مردم این کشور بگویم كه ایالات متحده در كنار آنها بوده، و در آینده نیز خواهد بود."او همچنین در مورد وضعیت کنونی افغانستان در مقایسه با گذشته ابراز امیدواری كرد، و اظهار داشت: "افغانستان کشوری است، که با هشت‌ سال پیش تفاوت دارد. ما به موفقیت‌ های امیدوار کننده‌ای دست یافته‌ ایم. زیرا ۹ سال پیش كه به قدرت رسیدم، طالبان به سركوب مردم افغانستان می‌پرداخت، دختران از دسترسی به مدرسه محروم بودند، مردم از رژیمی سركوبگر اطاعت می کردند، و در انظار عمومی ضرب و شتم، و یا در ورزشگاه فوتبال اعدام می‌ شدند." وی در كنفرانس مشترک مطبوعاتی خود با كرزی خاطرنشان کرد: "به عنوان نشانه‌ ای از تعهد ما، سطح نیروهای آمریكایی در افغانستان افزایش می‌ یابد. متحدان ما در ناتو نیز، چنین كرده‌ اند. ارتش و پلیس افغانستان هم پیشرفت نموده‌اند." او كه آخرین روزهای خود در مقام کنونی را می ‌گذراند و روز ۲۰ ژانویه (اول بهمن) كاخ سفید را ترك می‌ كند، همچنین اعلام نمود: "من مطمئنم كه در افغانستان موفق خواهیم شد. به این دلیل كه ما دنبال عدالت هستیم، و شركای افغان و نیروهای ائتلاف هم مصمم می باشند." حامد کرزی نیز خطاب به بوش گفت: "من و مردم افغانستان افتخار می‌ کنیم، که جرج بوش رئیس‌ جمهور آمریکا در کنار ماست. وی افزود که امیدوار بود بوش وقت بیشتری داشت، تا مردم افغانستان می‌ توانستند وی را ملاقات کنند. گفتنی است آمریکا حدود ۳۱ هزار نظامی در افغانستان دارد، و باراک اوباما رئیس‌ جمهور منتخب این کشور هم اعلام کرده که نیروهای بیشتری به افغانستان می‌ فرستد. در همین رابطه قرار شده تا بهار آینده، ۲۰ هزار نیروی جدید به این كشور اعزام شوند. از سوی دیگر بخشی از این نیروها یعنی حدود ۳۵۰۰ تا ٤ هزار نفر، طی ماه آینده وارد افغانستان خواهند شد.

این مطلب را روی سایت واشنگتن پریزم بخوانید

تحریم نشست پاریس موقف کابل در برابر تهران را تغییر می دهد

2008-12-18T23:13:00.000-08:00

جمهوری اسلامی ایران در واکنش به سخنان اخیر رئیس جمهوری فرانسه، نشست پاریس برای کمک به افغانستان را تحریم کرد. نشستی که در آن علاوه بر کشورهای همسایه افغانستان، اعضای دایم شورای امنیت سازمان ملل متحد، و نمایندگان این سازمان در افغانستان، ایتالیا، آلمان، چین و هند نیز شرکت داشتند. هفته گذشته نیکلا سارکوزی رییس جمهور فرانسه طی نشستی در کاخ الیزه به مناسبت بزرگداشت شصتمین سالگرد صدور اعلامیه جهانی حقوق بشر با حضور برخی از شخصیت های داخلی و خارجی از جمله جیمی کارتر رئیس جمهور اسبق آمریکا و کوفی عنان دبیرکل پیشین سازمان ملل متحد، گفت که مایل است در باره وضعیت ایران چند کلمه ای صحبت کند. وی با اشاره به مواضع رئیس جمهوری اسلامی ایران در مورد اسرائیل افزود: "برای من غیر ممکن است دست کسی را بفشارم، که جرأت کرده بگوید اسرائیل باید از نقشه جهان محو شود. همچنین کاملآ آگاهم که رئیس جمهور ایران حتی نماینده همه مسئولان دولتی این کشور هم نیست، نمایندگی همه مردم مملکت که جای خود دارد.بنابراین گرچه می دانم گفتگو با رهبران ایران در مورد مساله هسته ای ضروری می باشد، ولی نمی توانم با شخصی که خواستار محو اسرائیل است بر سر میز مذاکره بنشینم".

سایه تیرگی روابط تهران و پاریس بر کابل

در اعتراض به اظهارات رییس جمهوری فرانسه، حسن قشقاوی سخنگوی وزارت امور خارجه ایران روز دوشنبه ١۵ دسامبر (٢۵ آذر) گفت، که جمهوری اسلامی "به دلیل اظهارات غیردیپلماتیک رئیس جمهوری فرانسه و عدم رعایت آداب و الزامات میزبانی در آستانه اجلاس کمک به افغانستان"، درین نشست حضور نخواهد داشت. این سخنگو در کنفرانس خبری با خبرنگاران درباره عدم شرکت ايران در اجلاس افغانستان در پاريس، گفت: "ما در اصل موضوع، آمادگى داشتيم. ولى يک اقدام جدى بين‌المللى نياز به هماهنگى در همه‌ ابعاد دارد. نبايد اين‌ طور باشد که از يک طرف از وزير خارجه ‌مان دعوت کنند، و از طرف ديگر با اظهارات غيرديپلماتيک، آداب ميزبانى را انجام ندهند". اما خودداری ایران از شرکت در نشست مورد اشاره در نخستین لحظات تا اینکه اعتراضی بر سخنان سارکوزی در مورد احمدی نژاد پنداشته شود، تحریم نشست مهم برای برگرداندن ثبات به افغانستان تلقی می گردد. یعنی مقوله ای که در آن از جمهوری اسلامی ایران به عنوان بخشی از مشکل نام برده می شود. نشست پاریس که بیشتر جنبه اخلاقی آن برای کمک به برگرداندن ثبات به افغانستان به وسیله ی کشورهای همسایه، منطقه و جهان مهم خوانده شده است، در حقیقت در عدم حضور نمایندگان جمهوری اسلامی ایران سوء ظن ها نسبت به سوء نیت این کشور برای افغانستان با ثبات را، بلند ترکرده است.

بهانه ای دیگر

دولت جمهوری اسلامی افغانستان بویژه رییس جمهور حامد کرزی در نشست های متعدد با سران کشورهای غربی و قدرت های مطرح از جمله آمریکا، همواره جانب دار نقش مثبت ایران برای برگرداندن ثبات و بازسازی در افغانستان بوده است. اما حضور هیچ نماینده ای از ایران در نشستی که برای آینده افغانستان مهم خوانده می شود، بهانه ای دیگر برای قدرت هاییست که حامد کرزی را به سبب اظهارات جانبدارنه اش از نقش مثبت ایران در افغانستان مورد انتقاد قرار می دهند. در پیوند با عدم تمایل ایران برای شرکت در نشست مورد اشاره، سخنگوی وزارت امور خارجه ی این کشور در کنفرانس خبری علاوه بر عملکرد رییس جمهوری فرانسه مسایل دیگری را نیز عنوان کرد. مسایلی که اشاره ای به بی علاقگی ایران برای شرکت در کنفرانس پاریس خوانده می شود. مثلا گلایه هایی از ایالت متحده در قضیه تعامل ایران با افغانستان را مطرح کرد، و گفت: "براساس نظرات همه‌ تحلیلگران، حاصل همکارى‌ هاى ايران در اجلاس‌ هاى قبلى در افغانستان سازنده بوده، اما با اقدام خصمانه‌ آمريکا در آن زمان روبرو شده است. بعد از همکارى ‌هاى ايران، چه ضرورتى داشت که بوش عبارت ناشايستى را عليه اين کشور به کار گيرد؟"

پرهیز از تأکید بر نقش مثبت ایران

با توجه به نقش دو جنبه ی جمهوری اسلامی در قضایای افغانستان، عدم حضور نمایندگان ایران در نشست پاریس پوششی وسیع در رسانه های ملی و بین المللی افغانستان داشته است. این رسانه ها بیشتر بر جنبه ی منفی نقش ایران در مسایل افغانستان پرداخته، و این عدم حضور نمایندگان آن در نشست پاریس را سوء نیت این کشور نسبت به برگرداندن ثبات در افغانستان خوانده اند. برخی از آگاهان سیاسی بدین باورند که با توجه به اتهام همکاری ایران با شورشیانی که در برابر دولت افغانستان و نیروهای خارجی مستقر درین کشور می جنگند، حتی اگر منوچهر متکی وزیر امور خارجه ی ایران برای اظهارات انتقادآمیز سارکوزی عازم پاریس نگردید، می باید نماینده سیاسی جمهوری اسلامی ایران مقیم پاریس برای شرکت در نشست همسایگان افغانستان حضور می یافت.
با توجه به عدم ثبات دیپلماسی افغانی در قبال همسایگان، گوشه گیری جمهوری اسلامی ایران به عنوان بازیگر کلیدی در قضایای افغانستان از نشست پاریس، گمانه زنی تغییر موقف (موضع) جمهوری اسلامی افغانستان در برابر سیاست های ایران را بلندتر کرده است. همچنین احتمال پرهیز از تاکید برنقش مثبت ایران در این کشور را، افزایش داده است.

این مطلب را روی سایت واشنگتن پریزم بخوانید

مصاحبه با بخش انگلیسی رادیو و ویبسایت سرویس جهانی بی بی سی

2008-12-12T01:15:00.000-08:00

چند روزی به شدت با "داستان شما " یکی از برنامه های چند رسانه ی که روی سایت و شبکه جهانی رادیو بی بی سی به نشر می رسد، مشغول بودم.
درست سه شنبه 25 نوامبر سال 2008 میلادی در وبلاگ انگلیسی ام (افغان سیتیزن) بخشی از سخنان شمسیه دانش آموز افغان که طالبان درکندهارحین مکتب رفتن بر صورتش تیزاب پاشیدند را با چند تصویر از وی گذاشتم که مورد توجه بازدیدکننده گان وبلاگ بویژه خانم نینا روبینسون از تهیه کننده گان ارشد بی بی سی در لندن قرار گرفت.
نینا با فرستادن چند ایمیل ازمن خواست تا گزارشی برای برنامه ی "داستان شما" درسرویس جهانی بی بی سی بنویسم . من هم بلافاصله به این درخواست پاسخ مثبت داده و کار برای تهیه گزارش را آغاز کردم.
پس از تهیه پیش نویس برنامه برای دریافت نظریات نینا ایمیلی فرستادم که با نهایت مهربانی وی گزارشم را با کلمه (وندرفول) که در فارسی "شگفت انگیز" معنی می دهد پذیرفت.
بعد نینا برایم تیلفون زد و گفتگوی بیشتر از ده دقیقه برای پخش در سرویس جهانی بی بی سی انجام دادم، اما کیفیت پائین صدا باعث شد که روز دوم عید قربان درحالی که با دوستان در حال و هوای عیدی بودم تماس دیگری از نینا دریافت کردم که برای رفع مشکل فنی گفتگوی دیگری را پیشنهاد کرد.
ساعت 2:15 دقیقه ی پس از چاشت خود را به دفتر کارم رساندم و برای گفتگوی دیگر آماده شدم.
گفتگو پایان یافت و باید صدا را برای نینا می فرستادم، از قضا چنین امکانی در دفتر کارم وجود ندارد که بتوان چیزی را دنلود و یا هم آپلود کرد.رفتم به یکی دو تا از نت کافی های کارته سه ولی به نسبت سرعت پائین انترنت موفق به فرستادن صدا نگردیدم، سرانجام به مکروریان رفتم و در یکی از نت کافی های مکروریان چهارم موفق شدم که صدا را در ساعت 6 و سی دقیقه شام به وقت کابل به نینا بفرستم.
متن انگلیسی برنامه را اینجا بخوانید

صدای برنامه را اینجا بشنوید

کرزی: ملاعمردرحال ادای نماز درمسجدی درشهرکویته دیده شده است

2008-12-05T22:15:00.000-08:00

یك مقام ارشد نظامی پیشین طالبان با پرده برداشتن از محل بودوباش رهبر شورشیان طالب، می گوید که ملا محمد عمر در شهر "كویته" پاكستان زندگی می ‌كند. ولی دولت پاکستان و سازمان استخبارات نظامی این کشور نه اینکه او را دستگیر نمی کنند، بلکه ملاقات ها و رفت آمد افرادی که برای دیدار با وی می روند را نیز، زیر نظارت دارند. ملا محمد ظاهر آخند یكی از فرماندهان ارشد پیشین تحریک طالبان و از یاران دیرین ملا محمدعمر فاش كرد: "ملا محمد عمر رهبر فراری طالبان و یكی از برجسته ‌ترین افراد تحت تعقیب سازمان ملل و ایالات متحده ی آمریكا، با تغییر چهره در شهر کویته ی پاكستان زندگی می كند." این فرمانده ی طالبان كه پس از فروپاشی حاکمیت این گروه در سال ۲۰۰۱ (١٣٨٠) با نیروهای از همپاشیده ی طالبان به پاكستان فرار کرده، می گوید: "ملا محمد عمر تغییر چهره داده است. او محاسن خود را كوتاه كرده، عمامه به سر نمی ‌گذارد، و عینك سیاه به چشم می ‌زند. به طوری که اكنون تشخیص وی بسیار مشكل است.". ملا ظاهر می گوید که پس از فرار به پاکستان، از طریق شماری از فرماندهان پیشین این گروه به مقامات نظامی و استخباراتی این کشور معرفی شده، و ماهانه ۵٠٠ دلار آمریکایی از این ارگان ها دریافت می کرده است. ملا ظاهر دو سال پیش از گروه طالبان جدا شده، و اکنون در حومه های ولایت قندهار در جنوب افغانستان زنده گی می کند. وی كه از آشنایان قدیمی ملا عمر بوده، مدعی است كه بارها ملا محمد عمر را در شهر كویته ملاقات كرده و چند بار با او درین شهر غذا خورده است. ملا ظاهر با بیان اینكه ملا عمر چند پناهگاه امن در شهر كویته دارد، می افزاید: "ملا محمد عمر گاهی نماز جماعت را در یكی از مساجد این شهر در نزیكی «سلیم پلازا» به جا می‌آورد". ملا ظاهر در مورد نقش رهبر طالبان در سمت و سودادن به عملیات نظامی طالبان در افغانستان خاطرنشان می کند: "ملا عمر گاهی شب‌ ها در یك پایگاه نظامی در منطقه «نواكیلی» نزدیك شهر كویته به سر می ‌برد. شهری كه در آن جنگجویان طالب شیوه ساخت مواد منفجره و بمب های خودساز را، از فرماندهان القاعده مستقر درین مکان می‌آموزند."

کرزی: ملاعمر در حال ادای نماز در مسجدی در شهر کویته دیده شده است
پرده از محل بودوباش رهبرشورشیان طالب زمانی توسط یکی از فرماندهان پیشین این گروه برداشته می شود، که حامد كرزی رئیس ‌‏جمهور افغانستان بارها تاكید كرده كه ملاعمر رهبر طالبان، در شهر كویته واقع در جنوبشرقی پاكستان مخفی شده است. كرزی در اظهارات خود كه بلافاصله توسط سخنگویان دولت پاکستان پاسخ داده شد، گفته است: "ما می‌‏ دانیم كه ملاعمر در كویته مخفی شده است." همچنان رییس جمهوری افغانستان در یکی از نشست هایش با بزرگان جنوب افغانستان گفته است، که منابع اطلاعاتی به وی خبر داده اند که ملاعمر در حال ادای نماز در مسجدی در شهر کویته دیده شده است. در عین حال عبدالحق حقيقی مشهور به دكتر محمد حنيف یکی از سخنگويان طالبان نیز كه دو سال پیش به اسارت نيروهای امنيتی افغانستان درآمد و هفته گذشته توسط افراد نا معلوم در زادگاهش به قتل رسید، اعتراف كرده بود كه ملاعمر در شهر كويته پاكستان مخفی شده، و تحت حفاظت سازمان اطلاعات پاكستان قرار دارد. عبدالحق به بازجويان گفته بود كه طالبان با كمك سازمان اطلاعات پاكستان عملیات در افغانستان را تنظیم می کنند.

مقامات سیا: ملاعمر در شهر کویته ایالت بلوچستان است
خبر محل اختفای ملا عمر در شهر کویته ی پاکستان زمانی فاش می شود، که مسوولان دولت ایالات متحده آمریکا پیش ازین بارها اعلام کرده بودند که رهبران دو گروه طالبان و القاعده و در راس آنها ملاعمر و اسامه بن لادن در مناطقی از پاکستان مخفی شده اند. اما سازمان استخبارات نظامی پاکستان نمی خواهد آنان را دستگیر کند. آخرین اطلاعاتی که از سوی "سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا" (سیا) به نشر رسیده است نیز، حاکی از آن است که ملاعمر رهبر طالبان و دیگر رهبران این گروه در شهر کویته ایالت بلوچستان واقع در جنوب غرب پاکستان مستقر هستند. کویته پایتخت استان بلوچستان پاکستان است، که در مرز افغانستان قرار دارد.
این مطلب را روی سایت واشنگتن پریزم بخوانید

طرح هفت ماده ای ملا محمد عمر برای گفتگو با دولت افغانستان

2008-11-28T03:16:00.000-08:00

مهمترین شرط های طالبان برای انجام مذاكرات با دولت حامد كرزی رییس جمهور افغانستان و قطع روابط با تشكیلات القاعده، در قالب یک طرح هفت ماده ای و پیش از کنفرانس ادیان به دست ملک عبدالله رسید. کنفرانسی که به پشنهاد پادشاه عربستان سعودی در نیویورک برگزار شد. این طرح در دیدار حامد کرزی با پادشاه عربستان سعودی، به دسترس رییس جمهوری اسلامی افغانستان قرار گرفته است. براساس خبر درز کرده به واشنگتن پریزم از قصر ریاست جمهوری افغانستان، این طرح که برخی پیشنهادات تازه از جانب رهبری طالبان در آن به چشم می خورد، مورد استقبال حامد کرزی قرار گرفت. اعلام محافظت از "ملاعمر" در نشست خبری رییس جمهوری افغانستان پس از بازگشت از نیویورک نیز، پاسخ مثبت به این طرح بوده است. در نامه ای که از آن به عنوان طرح هفت ماده ای ملا محمد عمر برای آغاز گفتگوها با دولت افغانستان یاد می شود، مواد ذیل با برخی از تجدیدنظرها در دیدگاه های قبلی طالبان موجود می باشند:
زمان بندی خروج نیروهای خارجی از افغانستان
این نخستین باریست که رهبری طالبان لحن شدید "خروج بدون قید و شرط نظامیان آمریکایی" را، به "خروج زمان بندی شده" آنان عوض کرده است. براساس این ماده طالبان خواستار آن گردیده است که: "برای خروج این نیروها از افغانستان زمان بندی مشخص شود، که در روشنایی آن مذاکرات با دولت افغانستان صورت گیرد".
سهیم ساختن طالبان در ساختار دولت مرکزی و حاکمیت های محلی
هرچند تا هنوز شماری از اعضای بلند پایه ی طالبان در چهارچوب ساختار حکومت و دولت افغانستان عهده دار مقامات مهم می باشند، اما در طرح تازه روی نقش ایشان در حاکمیت های محلی نیز تاکید گردیده است. شماری از گزارش ها می رسانند، که پیش ازین نیز طالبان در طرح های همسانی خواستار به دست گرفتن کنترل شش ولایت در جنوب افغانستان گردیده بودند. طرح هایی که از جانب دولت این کشور و جامعه جهانی بی پاسخ ماندند. اما در برنامه جدید طالبان، از هیچ ولایتی ذکری نرفته و آنها فقط خواستار سهیم ساختن خود در حاکمیت های محلی کشور گردیده اند.
جذب نظامیان طالب به صفوف ارتش ملی افغانستان
این بند در پیشهادات طالبان کاملآ جدید بوده، و پیش ازاین هیچگاه درخواست جذب آنها در صفوف ارتش ملی افغانستان شنیده نشده است. البته براساس برخی اطلاعات شماری از فرماندهان و جنگجویان پیشین طالبان در حال حاضر در صفوف این ارتش هستند، و در شماری از پست های کلیدی آن نیز جادارند. اما شورشیان طالب تا هنوز ارتش مورد اشاره را یک نیروی مزد بگیر (مزدور) خطاب کرده، و به ناتوانی آن تاکید می ورزند. بنابراین در پیشنهاد تازه به نظر می رسد ملاعمر به جای خروج نظامیان آمریکا از افغانستان، گام جدیدی در به رسمیت شناختن دولت افغانستان برداشته است.
معافیت (عفو) برای طالبانی که تا هنوزدر برابر نیروهای آمریکایی و افغان می جنگند
هر چند ساختار سیاسی امارت طالبان پس از عملیات نظامیان آمریکایی در افغانستان کاملآ از هم پاشید، اما بخشی از تشکیلات نظامی این گروه در گوشه و کنار ولایت های جنوبی افغانستان دست ناخورده باقی ماند. این دسته های پراکنده اما دست ناخورده، بعد تر با مساعد دیدن وقت و ضعف نظامیان افغان و ائتلاف، در برخی موارد دوباره سر بلند کردند و در حال مبارزه و به چالش کشیدن حضور نظامیان خارجی در کشور می باشند. در این جریان شبه نظامیان طالب زیرعنوان جهاد در برابر اشغالگران، بیش از چندین هزار نظامی خارجی و شهروندان افغان را به قتل رسانیده اند. در طرح تازه ی ملاعمر برای این دسته از طالبان، معافیت (عفو) قضایی درخواست گردیده است.
استقرار نیروهای اسلامی در كشور
ملاعمر در طرح اش برای جلوگیری از افتادن افغانستان به دور جدید از هرج و مرج و درگیری های داخلی، پیشنهاد کرده است که پس از خروج نیروهای آمریکایی و نظامیان غربی (ائتلاف و ناتو)، نیروهای کشورهای اسلامی برای استقرار امنیت جایگزین نیروهای غربی گردند. البته درین طرح از هیچ کشور خاصی نام برده نشده است. اما روابط خوب طالبان با کشورهای عربی، بیشتر حکایت از تمایل ملاعمر برای جایگزین ساختن سربازان عربی بجای نظامیان غربی دارد.
دین اسلام به عنوان قانون اساسی و رسمی كشور
یکی از بحث برانگیزترین مواردی که تا هنوز روند مذاکرات دولت زیر سایه ی ناتو در افغانستان و طالبان را با کندی مواجه ساخته است، عدم موافقت طالبان با پذیرش قانون اساسی افغانستان می باشد. قانونی که حق زن و مرد را مساوی دانسته، و آزای بیان و آزادی های اجتماعی در آن تسجیل شده است. طالبان بار ها اعلام کرده اند که مخالف هر قانونی هستند، که با اسلام مطابقت ندارد. از دید رهبری آنان قانون اساسی جدید افغانستان غیراسلامی و بدور از ارزش های ملی افغانستان می باشد. در طرح جدید ملاعمر هیچ تجدید نظری درین مورد دیده نمی شود، و او دین اسلام را به عنوان قانون اساسی افغانستان پیشنهاد می کند.
رابطه طالبان با تشكیلات القاعده
ملا عمر درخصوص رابطه طالبان با تشكیلات القاعده می گوید: "این ارتباط تنها به موضوع همكاری دو طرف در جنگ برمی گردد. در عین حال تفاوت زیادی بین دو گروه وجود دارد، و حتی عرصه عملیات های آنها از یكدیگر جداست." اما رهبری شورشیان طالب در طرح جدید اش گفته است که در صورت بیرون ساختن نظامیان آمریکایی از افغانستان، موقف این گروه در قبال القاعده نیز تغیر خواهد یافت.

این مطلب را روی سایت واشنگتن پریزم بخوانید

چهار نسخه ی اوباما برای افغانستان

2008-11-21T00:58:00.000-08:00

بارک اوباما رییس جمهور منتخب ایالات متحده ی آمریکا که تقریبا تا دو ماه دیگر زمام امور این کشور را بدست می گیرد، در حال بررسی طرحی جامع و فراگیر برای حل مساله ی افغانستان می باشد. آن چنان كه مشاوران امنیت‌ ملی رئیس‌ جمهور آتی می‌ گویند، او به دنبال اعمال رویكردی منطقه ‌ای‌ تر در جنگ افغانستان است. به همین سبب ارائه نسخه های راه حل نظامی، رایزنی و مصالحه با برخی از عناصر طالبان، پیشرفت اقتصادی، و افزایش کمک های غیر نظامی در این کشور را، مد نظر دارد.

راه حل نظامی: افزایش نظامیان
اوباما عملیات ناموفق جستجوی اسامه بن ‌لادن رهبر القاعده كه مورد بی ‌توجهی قرار گرفته، و تمركز بیش از حد بر عراق به قیمت نادیده انگاشتن افغانستان را، از بزرگترین اشتباهات اداره زیر رهبری جرج بوش در افغانستان خوانده است. او در این پیوند می گوید: "چیزی که مدت هاست از تلاش های ملی ما غایب می باشد، بحثی صادقانه و جدی در مورد عواقب راهبردی حضور طولانی ما در عراق است. زیرا این جنگ باعث شده از پرداختن به تمام مشکلات جدی پیش رو مانند عروج مجدد القاعده در افغانستان، دولت ستیزه جوی ایران که مصمم به ساخت سلاح های هسته ای است، و گسترش ایدئولوژی افراط گرایی در سراسر جهان، ناتوان باشیم."
رییس جمهوری منتخب آمریکا یکی از الویت های سیاست خارجی خود پس از ورود به قصر سفید را اعزام نیروهای تازه‌ نفس به افغانستان عنوان کرده، و می افزاید: "اولین دستور من به عنوان فرمانده کل قوا پایان جنگ در عراق، و تمرکز مجدد نیروها بر افغانستان و منافع امنیتی وسیعتر ما خواهد بود. ما باید بدانیم که جبهه مرکزی در جنگ علیه تروریسم عراق نیست، و هیچ وقت هم نبوده است. این جبهه در افغانستان و پاکستان می باشد. در عین حال ناپذیرفتنی است که نزدیک به هفت سال پس از ١١ سپتامبر (٢٠ شهریور)، مسببان این حمله ها تا حدود زیادی سرجایشان باشند." دستیاران نزدیك به آقای اوباما می‌گویند او گسترش جنگ افغانستان در دو جبهه سركوب طالبان و ریشه‌ كن كردن القاعده را، مد نظر دارد. به باور آنان قرار است اوباما در این چهارچوب از طرح جرج بوش برای فرستادن ۲ تا ۳ لشكر تازه‌ نفس به افغانستان برای سرکوب شبه‌ نظامیان قبایلی و رویارویی با طالبان استقبال کرده، و آن را عملی نماید. طرحی که طی آخرین ماه‌ های ریاست جمهوری بوش، بیشتر در مورد آن سخن گفته می شود. همچنین گمان می‌ رود دولت اوباما به عنوان بخشی از راه حل نظامی مساله ی افغانستان، به پیشنهاد ژنرال دیوید پترائوس سیاسی ترین افسر پنتاگون توجه کند که اكنون فرماندهی مركزی نیروهای آمریكایی در خاورمیانه و افغانستان را بر عهده گرفته است. ژنرال در این پیشنهاد گفته: "سیاست های آمریکا در افغانستان در مسیر غلطی طراحی شده است، ما (آمریکا) در افغانستان در شرایط بسیار بدی بسر می بریم، و روند كنونی در این كشور سیر قهقرایی دارد."

راه حل سیاسی: مذاکره و گفت وگو
اهمیت مذاكره با عناصر آشتی‌ پذیر طلبان برای ارتش آمریکا در حدی است، که برخی از طراحان راهبردهای پنتاگون از آن به عنوان دروازه پایان جنگ در افغانستان یاد می ‌كنند. همچنین سعی خواهد شد با اعزام نیروهای تازه‌ نفس، شبه‌ نظامیان طالبان در مناطق جنوبی افغانستان در تنگنا قرار داده شوند. در عین حال امید می‌ رود پیگیری مذاكرات با عناصر سازش‌ پذیر طالبان، به بروز شكاف در داخل این گروه منجر شود. این همان ایده ایست، که آمریکایی ها در عراق از آن سود بردند. اما هنوز روشن نیست چنین طرحی تاچه حد برای بهبود اوضاع در افغانستان مفید واقع گردد. زیرا عراق كشوری با نیروهای خارجی و نیروهای داخلی آموزش دیده و مجهز است، که می‌ توان با آنان راحت‌ تر جنگ را مدیریت كرد. از سوی دیگر نیروهای شبه نظامی دردسر آفرین در عراق، نمی ‌توانند مانند همتایان خود در افغانستان با استفاده از آشفتگی مرزها و پناه گرفتن در خاك كشورهای همسایه حضور خود را حفظ کنند. در حالی که شبه نظامیان افغان به راحتی می‌ توانند در مناطق مرزی با پاكستان پنهان شوند، و حتی خود را در میان قبایل منطقه‌ ای قرار بدهند. در عین حال گرچه شرایط اجتماعی افغانستان كاملا منطبق بر وضعیت عراق نیست، اما تجربه موفق شكل‌ گیری شوراهای بیداری در این کشور موجب شده پنتاگون به تكرار نسخه افغان‌ آن رغبت نشان دهد. این فن به این ترتیب عمل می کند كه با استفاده از نیروهای محلی و قرار دادن سلاح در اختیار آنان (البته با نظارت آمریكا و یا دولت افغانستان)، با شورشیان مبارزه می شود. این شیوه مبارزه در افغانستان پیش از این نیز وجود داشته است. مثلا در دهه ۱۹۸۰ (١٣٦٠)، ارتش شوروی بسیار از چنین شیوه ای در افغانستان بهره برد. اما در نهایت همین گروه ها بودند، که بر حکومت زیر سایه شوروی در افغانستان نقطه ی پایان گذاشتند.
راه حل منطقه ای: رایزنی با کشورهای منطقه
به نظر می‌ رسد یکی از راه حل هایی که بارک اوباما در راهبرد جدید برای افغانستان بدان می اندیشد، كمك گرفتن از قدرت‌ های منطقه‌ ای برای مهار خشونت‌ها در این کشور است. چراکه در طول زمامداری رییس جمهور بوش، دولت افغانستان هرگز نتوانست در مورد حضور نظامیان خارجی در کشور خود، آرامش خاطر همسایگان و کشورهای منطقه را فراهم آورد. این مساله ایست که بیشتر نگاه های منفی کشور های همسایه و منطقه را نسبت به افغانستان جلب کرد. مثلا ایران یکی از کشورهای تاثیرگزار در منطقه است که با وجود اعلام حمایت و پشتیبانی از دولت افغانستان به رهبری حامد کرزی، حضور نظامیان آمریکایی در افغانستان را بزرگترین دغدغه خود خوانده است.
راه حل اقتصادی: افزایش کمک های غیرنظامی
فرماندهان ارشد آمریکایی و مقامات "سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا" (سیا) تاکید بر آن دارند، که یکی از راه های حل مساله ی افغانستان تمرکز بیشتر روی پیشرفت اقتصادی و سیاسی درین کشور می باشد. این ایده در درون افغانستان نیز هواداران زیادی دارد. کمااینکه کارشناسان امور افغانستان یکی از دلایل طویل شدن صفوف مخالفین دولت افغانستان را، عدم اشتغال شهروندان افغان و عدم دولتداری بهتر در افغانستان می خوانند. در همین پیوند بارک اوباما در مورد طرح هایش برای تندتر ساختن روند اقتصادی و سیاسی در افغانستان خاطرنشان می کند: "من روی آموزش نیروهای امنیتی افغانستان و حمایت از قوه قضائیه این کشور متمرکز می شوم. من القاعده و طالبان را یکبار برای همیشه ریشه کن می کنم. راه حل در افغانستان تنها نظامی نیست، بلکه سیاسی و اقتصادی هم هست. به همین علت کمک غیرنظامی را به یک میلیارد دلار افزایش خواهم داد."

این مطلب را روی سایت واشنگتن پریزم بخوانید

حامد کرزی: سرنوشت ما بدست خودمان تعیین می گردد

2008-11-06T23:30:00.000-08:00

حامد کرزی رییس جمهور افغانستان درست ساعت ده و سی دقیقه ی صبح چهارشنبه ۵ نوامبر (١۵ آبان) به وقت کابل یعنی دو ساعت پس از اعلام پیروزی باراک اوباما در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا، با اشتراک در کنفرانس خبری در قصر گلخانه موفقیت اوباما را به او و مردم آمریکا تبریک گفت. وی به مردم آمریکا پیام داد که با انتخاب باراک اوباما، مردم جهان را با خود وارد عصر جدید کردند. آقای کرزی با ستایش از انتخاب مردم آمریکا که یک سیاه پوست را به صفت رییس جمهور انتخاب کرده اند، گفت آمریکایی ها با رای شان پندی با ملت های جهان دادند که روابط زبانی، نژادی و قومی نمی تواند برای رسیدن به اهداف والای انسانی غلبه کند. وی در ادامه افزود: "امروز ملت آمریکا با انتخابی که کردند یعنی با انتخاب سناتور باراک اوباما، ملت آمریکا، مردم آمریکا و در حقیقت جهان را به همراه شان به عصر جدید بردند. عصر جدیدی که امید وار هستم در آن روابط انسانی و بشری و ملت ها و مردم با هم به بنای نو اخلاقی استوار گردد. روابطی که در آن در سیاست و انتخابات و کوشش برای احراز کرسی های بزرگ دولتی، نژاد، رنگ و قوم بی معنی شود. امید وار هستم که از این حرکت بسیار عالی و بشری مردم آمریکا، باقی ملت های جهان و مردم افغانستان پندی گرفته باشیم، و کشور خود را بر اساس انسانی دوستی و خدمت -و نه روابط زبانی و قومی- برسانیم." آقای کرزی حرکت سناتور جان مک کین رقیب انتخاباتی باراک اوباما که پس از شکست سهمگین، پیروزی رییس جمهوری جدید را به وی تبریک گفت، از نهایت مردانگی و شهامت آقای مک کین خواند. وی آرزو کرد که روزی سایر رقیبان انتخاباتی از الگوی مک کین پیروی کرده، و ملت هایشان را به اتحاد و همبستگی دعوت نمایند. آقای کرزی مک کین را الگویی برای سیاستمدارن افغان خواند، و گفت: "امروز سناتور مک کین بسیار به عزت و به اصطلاح افغان ها مردانگی شکست را پذیرفتند، فورآ بعد از اعلام نتایج پشتیبانی خود از سناتور اوباما را اعلان کردند، به ملت آمریکا آرزوی نیکی، کامیابی و اتحاد کردند، و اعلام کردند که پشت آقای اوباما به صفت رییس جمهوری آمریکا ایستاده و از آنها پشتیبانی می کنند. برای این اقدام نیک آقای مک کین برایشان مبارک می گویم، و امیدوار هستم که ما مردم افغانستان هم ایشان را به صفت الگوهای خوبی برای زندگی خود و معاملات سیاسی خود داشته باشیم." رییس جمهوری افغانستان توجه به لانه های اصلی تروریسم که در آنسوی مرزهای این کشور و در خاک پاکستان می باشند را، از نخستین، مهمترین و اساسی ترین خواسته های دولت افغانستان از رییس جمهوری جدید ایالات متحده آمریکا عنوان کرد. لذا از او خواست تا جنگ از دهات افغانستان را به مراکز اصلی تمویل، تجهیز و پرورشگاه های ترویستان منتقل کند. رییس جمهوری اسلامی افغانستان با خواستار شدن تغییر جغرافیای جنگ علیه ترور گفت: "خواست ما تغیر در ستراتیژی (راهبرد) مبارزه علیه تروریزم است. به این معنی که مبارزه علیه تروریزم در دهات افغانستان نیست، مبارزه علیه تروریزم در کشور ما نیست، کشور ما قربانی تروریزم است، و خواست ما اینست که تلفات ملکی در افغانستان نباشد. زیرا در بمباردمان دهات افغانستان، نه جنگ علیه تروریزم به پیروزی می رسد و نه ریشه های این جنگ در دهات افغانستان است. نبودن و از بین رفتن تلفات ملکی در افغانستان، مهمترین، اولین و اساسی ترین خواسته ماست." وی در ادامه همان درون مایه افزود: "امروز که با هم صحبت می کنیم، باز هم ما تلفات ملکی داشتیم. دیروز در شاه ولی کوت قندهار در اثر بمباردمان جنگنده های آمریکایی تلفات ملکی پیش آمده، چند روز پیش از آن در هلمند، چند روز پیشتر از آن در وردک بود. این سلسله تلفات ملکی باید در افغانستان پایان یابد. اولین خواسته من از رییس جمهور جدید آمریکا زمانی که آنها به کارشان آغاز کنند، این خواهد بود که در افغانستان تلفات ملکی را از بین ببرند و جنگ را به جایی ببرند که لانه های تروریسم است، و پرورشگاه های تروریسم است نه در افغانستان! باقی مسایل را هم داریم با آنها (رییس جمهور آمریکا) که به وقت و زمانش با آنها مطرح می کنیم. (ما در باره) تقویت نهادهای حکومتی، تقویت نهادهای اقتصادی و رساندن ما به کامیابی زود تر، با آنها گفتگو خواهیم کرد."
حامد کرزی با اشاره به تنش های اخیر در روابط کشورهای ایالات متحده و افغانستان، گفت که بزرگترین چالش که باعث تشنج در روابط این دو کشور گردیده است، بمباردمان های انجام شده توسط نظامیان آمریکایی و کشته شدن افراد غیر نظامی در افغانستان می باشد. وی با سپاسگزاری از کمک های مردم جهان به افغانستان بویژه مردم ایالات متحده آمریکا، گفت که این کشور راهبرد ویژه ای برای افغانستان دارد، که تا حالا از سوی مقامات ارشد ایالات متحده دست کم گرفته شده است. او در این پیوند خاطرنشان کرد: "مشکل (مهم) دیگری (با ایالات متحده آمریکا) نداریم. مشکلات ما عمدتآ در ساحه تلفات ملکی می باشد. (البته) مشکلات دیگری هم هستند، که در هر زمان می باشند و می توانند حل شوند. ولی مشکل اساسی ما که چندی قبل باعث تشنج در روابط ما گردید، آن تلفات ملکی می باشد و آن خواسته ماست که باید کاهش یابد. در کنار این، افغانستان دیدگاه ها، پیشنهادات و راهبرد خاص خود را نیز، دارد. آن پیشنهادات را قبلآ با متحدین خود مطرح کرده ایم، و باز هم با متحدین خود مطرح می کنیم. ولی این بدین معنی نیست که افغانستان مشکور کمک های آمریکا نیست. ما از کمک های آمریکا و کمک های بقیه کشورهای جهان بسیار شکرگزار هستیم، نهایت ممنون هستیم. ولی در مورد جنگ علیه تروریسم دیدگاه ما فوق العاده واضیح و روشن است و بر حقیقت استوار است، و آن اینست که جنگ علیه تروریسم در دهات افغانستان نیست و هیچ وقت در دهات افغانستان به ثمر نخواهد رسید. بلکه جنگ باید در جایی برود که لانه هایش است، پرورشگاه هایش است که منابع تمویل آن است." رییس جمهوری اسلامی افغانستان وسعت روابط این کشور با دنیا، موجودیت افغانستان در تمام عرصه های سیاسی، اقتصادی و فکری جهان، بهبود وضع اقتصاد، بازسازی و دولت داری بهتر را، از بزرگترین دست آورد های حکومت خود در چهار سال گذشته خواند، که با حمایت جامعه جهانی بویژه ایالات متحده آمریکا به آن نایل آمده است. کرزی همچنین به دگرگون شدن راهبرد جنگ پس از تغییر رییس جمهوری ایالات متحده ی آمریکا و طرح باراک اوباما رییس جمهوری جدید این کشور برای اعزام سربازان بیشتر به افغانستان، اشاره کرد. او در این پیوند گفت که هیچ نیرویی بدون مشوره دولت افغانستان و پرسش قبلی از این دولت، وارد این کشور شده نمی تواند. در عین حال دولت افغانستان افزایش نیروهای نظامی آمریکا را، تنها در ولایت های نا آرام از جمله هلمند خواهند پذیرفت. او در این پیوند خاطرنشان کرد: "ما درمورد افرایش نیروهای آمریکایی در افغانستان، نظر مشخص خود را داریم. افغانستان در مورد ازدیاد نیروهای امنیتی جهان در شهرها و محلات مردم نشین خود، نظر موافق ندارد. ما می خواهیم که اگر تعداد نیروها در افغانستان افزایش می یابد، این افزایش در جاهای باشد که ضرورت احساس می شود. (یعنی) در مرزهای افغانستان و در مسدود ساختن راه هایی که از آن حملات تروریستی صورت می گیرد. خصوصا ما می خواهیم که نیروهای آمریکایی در ولایت هلمند که با کشورهای دیگر هم مرز هستند، جابجا شوند. همچنین در قسمت های دیگر افغانستان این کار شود تا هم از رفت و آمد تروریستان جلوگیری شده باشد، و هم از رفت و آمد قاچاقچیان مواد مخدر پیشگیری کرده باشیم. این نظر ما در مورد ازدیاد نیروها از دیر زمان بوده، که متاسفانه تا حالا به آن جواب مثبت داده نشده است. اما هیچ نیروی در افغانستان بدون مشوره با دولت افغانستان و یا پرسش قبلی از دولت افغانستان، آمده نمی تواند."

حامد کرزی به دیدگاه های باراک اوباما نسبت به رهبری افغانستان و شخص خودش اشاره کرد، که از آن انتقاد کرده و احتمال اینکه وی در انتخابات آینده از نامزدی اش حمایت نکند. او در این مورد گفت که تعیین رهبری افغانستان کار مردم این کشور است، و این مردم افغانستان هستند که مشخص می کنند که رییس جمهور آینده شان کی باشد. وی افزود: "ما مردم افغانستان باید ذهن خود را از اسارت خارجی ها رهایی دهیم. (چراکه) افغانستان یک کشور مستقل است، حد اقل سه هزار سال تاریخ دارد، پادشاه ها داشته، حکومت ها داشته، امپراطوری ها داشته، فرهنگ، عنعه رسم و رواج و هویت دارد. رییس جمهور افغانستان و حکومت افغانستان باید توسط خود مردم افغانستان تعیین شود، و توسط رای آزاد مردم افغانستان تعیین شود. اگر آن طور نباشد پس مجادله ما علیه طالبان و علیه روس ها، ناروا و غلط بوده است. تعیین رهبری افغانستان کار مردم افغانستان است، و باید مردم افغانستان تعیین کنند که رییس جمهورشان کی باشد. حکومت آمریکا و کشورهای دیگر در مبارزه علیه تروریسم با ما شریک هستند، خوش آمدند. همکاری با ایشان می کنیم و در بازسازی با ما شریک هستند، همکاری با ایشان می کنیم. ولی مقدرات افغانستان و سرنوشت ما بدست خودمان تعین می گردد، نه به دست آنها! و آنها هم این کار را نخواهند کردند، که در کشور ما مداخله ی انتخاباتی کنند و اگر کنند آن وقت دیگر بسیار بد خواهد بود."

این مطلب را روی سایت واشنگتن پریزم بخوانید

افزایش نظامیان آمریکایی در هلمند، انگلستان را تضعیف می کند

2008-10-31T00:30:00.001-07:00

درپی اعمال فشارهای آمریكا بر انگلستان برای اعزام نظامیان بیشتر به مناطق ناآرام افغانستان به خصوص مناطق جنوبی و برعهده گرفتن بار مسؤولیتی سنگین‌ تر در این كشور و شکست این طرح، با درخواست متقابل دولت انگلیس از آمریكا، پنتاگون سرگرم بررسی طرح بر عهده‌ گیری مسؤولیت فرماندهی نیروهای سازمان پیمان آتلانتیك شمالی (ناتو) و ائتلاف در ولایت جنوبی هلمند است. واشنگتن اعلام کرده است که ٩ هزار تن از تفنگداران خود را برای نخستین بار با رقم بلند به ولایت جنوبی هلمند كه به محل سنتی فعالیت طالبان تبدیل شده، اعزام خواهد كرد تا شاید بتواند این منطقه را به اشغال خود درآورد. البته تا حالا روشن نیست که آیا نظامیان آمریکایی که تا بهار سال آینده وارد هلمند می شوند در كنار انگلیسی های مستقر درین ولایت قرار خواهند گرفت، و یا اینکه آغاز ماموریت آنها کار نیروهای انگلیسی درین منطقه را به پایان خواهد رسانید. نیروهایی كه تاکنون مصروف فعالیت های نظامی در بزرگترین منطقه جهان بوده اند كه زیر كشت انبوه خشخاش رفته، و در ٢ سال گذشته تحت كنترل قوای طالبان بوده است. ولی سخنگوی وزارت دفاع آمریکا گفته است که قصد آنان جابجایی سربازان آمریکایی با بریتانیایی ها نبوده، و این اقدام بخشی از تلاش برای تکمیل ماموریت در منطقه می باشد. طرح اعزام تفنگداران تازه نفس آمریكایی به افغانستان، درست در پی تنش های جدی در روابط کشورهای ایالات متحده و انگلستان در باره افزایش نیروهای بیشتر به افغانستان صورت می گیرد. کمااینکه آمریکا با طرح مورد اشاره، خود كنترل ولایت جنوبی هلمند را در دست خواهد گرفت. ولایتی که سالها پس از فروپاشی حاکمیت طالبان در افغانستان، از پایگاه های اصلی انگلیسی ها در افغانستان بوده است. مقامات ارشد نظامی انگلستان در ماه‌ های اخیر هشدار دادند كه ممكن است این ماموریت بین‌المللی به شكست بینجامد، و آن گونه كه تصور می‌ شد موفقیت‌ آمیز نباشد. براساس گزارش‌های موجود اخیرآ نفرات طالبان اسلحه ‌های خود از جمله مسلسل‌های سنگین را كه از نیروهای دولتی به غنیمت گرفته بودند، در ولایت هلمند به نمایش گذاشتند و در روز روشن آنها را آزمایش كردند. این اقدام نشانه آشكاری از این است كه نیروهای انگلیسی مستقر در جنوب افغانستان و بویژه ولایت ناآرام هلمند، نتوانسته ‌اند كنترل این مناطق را در دست خود بگیرند. هرچند نیروهای انگیسی هلمند را پایگاه اصلی خود به حساب می آورند و هم اکنون درین ولایت وسیع ترین قنسلگری را سازمان داده اند که بیش از ٣٦ دیپلمات ورزیده و کهنه کار در آن مصروف هستند، اما گفته می شود كه شهرستان های واشیر، بغران، بغنی، نوزاد، هزارجفت و دیشو، در کنترل کامل طالبان قرار دارند. به طوری که این گروه حتی در منطقه ی باباجی نیز مستقر می باشند، و کنترل اکثر جاده ها و مسیرهای اکمالاتی درین ولایت را نیز در دست دارند.

مهندسین نظامی آمریکا در هلمند
گفته می شود مهندسین نظامی آمریکایی در حال حاضر سرگرم طراحی، ساخت و ایجاد استحكامات، سنگرها، مواضع حفاظتی و امنیتی، و همچنین ایجاد برج‌ های مراقبت در امتداد پایگاه نظامیان انگلیسی در ولایت هلمند هستند. این تأسیسات برای نخستین واحد سه هزار نفره ی نظامیان آمریکایی آماده می شود، که تا بهار سال آینده وارد این ولایت می گردند. ولی ظاهرا اینگونه بیان می گردد که این ساخت و سازها بخشی از عملیات امنیتی است كه به منظور ایجاد مكانی امن ‌تر برای نیروهای بین المللی كمك به امنیت موسوم به ایساف و كمك به ایجاد مكانی امن تر برای نیروهای ارتش ملی و پلیس افغانستان درین منطقه صورت گرفته است، كه تحت رهبری ناتو فعالیت می كنند. در این پیوند مارك باور از نیروهای ارشد ارتش انگلستان در هلمند نیز می گوید، که این ساخت و سازها براساس کمک به ارتش و پلیس ملی افغانستان صورت گرفته است. اما همزمانی آغاز به کار این پروژه ها و طرح آمریکا برای فرستادن سربازان این کشور به ولایت هلمند، به خوبی می رساند که مقدمات ورود نظامیان آمریکایی در این ولایت ریخته شده است.

پرسش؟
اما پرسشی که پس از استقرار نظامیان آمریکایی در هلمند بروز خواهد کرد، اینست که آیا نیروهای انگلیسی کماکان حاضر خواهند بود تا در حضور تفنگداران آمریکایی به ماموریت خود درین ولایت ادامه دهند؟ البته هنوز زود است، تا به این سووال پاسخ دقیقی ارائه کرد. اما تجربه نشان داده است که انگلیسی ها در گذشته در برخی موارد حتی با برکناری مقامات دولتی هلمند که از جانب دولت جمهوری اسلامی افغانستان صورت گرفته است، مخالفت نشانداده و آنرا حرکتی در جهت خارج کردن وضعیت هلمند از اداره ی خود پنداشته اند. حضور تنفگداران آمریکایی که با تاکتیک های (فنون) متفاوت جنگی از بریتانیایی ها وارد عمل می گردند، از عمده چالش های فراروی همکاری این دو در میدان هلمند خواهد بود. کمااینکه ارتش بریتانیا تلفات محدود خود نسبت به نظامیان آمریکایی در افغانستان را مدیون سازش و مذاکرات پنهان و مقطعی با طالبان می داند، که آمریکایی ها به شدت با آن مخالف اند.

این مطلب را روی سایت واشنگتن پریزم بخوانید

پشت پرده ی هشدار ایران درباره مذاکره با طالبان

2008-10-24T00:40:00.000-07:00

با انتشار اسناد شگفت انگیز از رایزنی محرمانه دیپلمات های آمریكایی و سعودی با نمایندگان طالبان در كاخ سلطنتی ریاض و گفت وگوهای چند مرحله ای و سری میان نمایندگان دولت های افغانستان، آمریکا، انگلیس و پاکستان با گروه طالبان، جمهوری اسلامی ایران واکنش تندی نشان داد. به طوری که روند این گفت و گوها را تکرار اشتباه برای کشور های غربی عنوان کرد. منوچهر متکی وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران خطاب به کشورهای غربی که با طالبان در حال مذاکره هستند، هشدار داد و گفت: "تأمل کنید تا از یک سوراخ دو بار گزیده نشوید".پیش ازین، محمد خزاعی نماینده ایران در سازمان ملل متحد نیز در سخنانی در جلسه ویژه شورای امنیت این سازمان، در مورد تحولات افغانستان گفت که مذاکرات باعث حل مشکلات افغانستان نخواهد شد، بلکه نا امنی را در آن کشور تشدید خواهد کرد. همزمان با واکنش این دو مقام ارشد سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران، شماری از بلند پایگان نظام در درون نیز به گفت وگوهای طالبان و کشور های غربی واکنش نشان داده و انجام آن را به ضرر مردم افغانستان خواندند. مثلا علاالدین بروجردی رئیس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس ایران گفت: "مذاكرات آمريكا و انگليس با گروه طالبان به معناي شكست آمريكا و ناتو پس از ٧ سال جنگ در افغانستان است، و پديده تروريسم را هم در منطقه گسترش خواهد داد.". همچنان دكتر علي اكبر ولايتي مشاور رهبر در امور بين الملل، در اجلاس سالانه موسسه بين المللي قدس در دوحه قطر تصريح كرد: "غربي ها مي خواهند از پاكستان و افغانستان يك سومالي بزرگ به وجود آورند و به بهانه فقدان امنيت، در اين منطقه حضور دائم داشته باشند."

جمهوری اسلامی نگران چیست؟
البته همه مقامات ایرانی در اظهارات خود بر منافع ملی افغانستان و برقراری ثبات درین کشور اشاره دارند، و ازین رهگذر با برگرداندن طالبان به قدرت و مذاکره با آنها مخالفت می ورزند. اما دستپاچگی آنها در موضع گیری هایشان از نیویارک، دوحه، و مقر وزارت خارجه ی این کشور، نشان می دهد که در روابط ایران با افغانستان خاموشی قبل از توفانی برقرار گردیده که جمهوری اسلامی را از آینده اش نگران ساخته است. در هفت سال گذشته شرایط در افغانستان به گونه ی رقم خورد که هر اقدام کشورهای غربی به ویژه ایالات متحده آمریکا در افغانستان، سبب تقویت و رنگین تر شدن نقش ایران در قضایای افغانستان گردید. همچنین ایران را به اهداف راهبردی اش در افغانستان نزدیکتر ساخت. یعنی اتفاقی، که کشورهای غربی را به شدت نگران کرده است. چراکه از میان برداشتن رقيب ايدئولوژيك (عقیدتی) ايران در منطقه (طالبان گروه تندرو سنی) و برجسته شدن نقش شماری از گروه های شيعه (هزاره ها)، تاجيك ها و ازبیك های هوادار ايران، از مثبت ترین تحولات به سود این کشور در هفت سال گذشته بوده است. اما آغاز گفت وگوهای طالبان با طرف های غربی حتی اگر شانس های قرار گرفته در دست جمهوری اسلامی ایران در افغانستان را پس نگیرد، گمان محدود ساختن آنها را تقویت می کند. کمااینکه طالبان، کنار زدن شماری از سران ائتلاف شمال و گروه هایی که از آنها به عنوان مهره های نزدیک به ایران یاد می شود را، به عنوان پیش شرطی برای مذاکرات اعلام کرده اند.
جمهوری اسلامی چه را از دست می دهد؟
برجسته شدن نقش عربستان سعودی در صحنه ی سیاسی افغانستان در صورتی که ميانجي گري های آن کشور ميان طالبان و کشورهای غربی نتيجه ی مثبت داشته باشد، بدون شک موجب نفوذ هر چه بيش تر عربستان (به جاي ايران) در افغانستان خواهد شد. زیرا از طرفي عربستان كه به عنوان يك كشور اسلامي روابط خوبي را با گروه‌هاي طالبان داشته است، تلاش مي‌ كند در اين بازي ديپلماتيك امتيازاتي را براي خود بدست آورد. کمااینکه رياض درصدد است كه خود را به عنوان تنها مسير رسيدن به صلح از طريق مذاكره به شبه ‌نظاميان افراطي معرفي كند. برخي ها يكي از دلايل مهم اين اقدامات عربستان را، ناشي از هراس رياض از قدرت فزاينده ايران در منطقه مي ‌دانند. آنها مي ‌گويند ايران اكنون به عنوان يك قدرت منطقه‌ اي مطرح است. همچنين سوريه كه متحد ايران بوده، قوی گشته است. بنابراین احتمال آن مي ‌رود كه قدرت اين دو كشور به واسطه امکان بهبود روابط آنها با كشورهاي اروپايي و همچنين آمريكا، در منطقه افزايش بيشتري يابد. لذا این دلایل عربستان را بر آن داشته که به تكاپو بیفتد، تا از قافله بازيگران استراتژيك (راهبردی) در منطقه جا نماند.

شیخ های عرب به عنوان نخستین گام، طرح نزديك كردن طالبان در معادلات قدرت را روی دست دارند، که در نتیجه بازي سياسي جاری در افغانستان را دگرگون خواهد کرد. در عین حال وضعیت منطقه را هم در کل به نفع پاكستان و عربستان سعودي تغيير خواهد داد. البته هنوز خيلي زود است، که در اين باره قضاوت كنيم. چون موانع بسياري پيش رو قرار دارند. اما براساس برخی گزارش های درز کرده به رسانه ها، غربی ها پس از هفت سال در قضایای افغانستان بدین نتیجه گیری رسیده اند که در مساله ی این کشور از عربستان سعودی به عنوان تیری استفاده کنند، که با آن می شود دو نشان را زد. یعنی ابتدا با استفاده از نفوذ سیاسی شیخ های عرب با نزدیک ساختن طالبان به قدرت، می شود مانع تلفات گسترده نیروهای نظامی درین کشور گردید. در روی دیگر هم، می توان با برجسته شدن نقش عربستان سعودی و با توجه به نفوذ آن در افغانستان، دست جمهوری اسلامی ایران را از قضایای افغانستان کوتاه کرد.

این مطلب را روی سایت واشنگتن پریزم بخوانید

مصاحبه اختصاصی با سخنگوی طالبان:گفت و گو با کرزی ارزشی ندارد

2008-10-17T01:07:00.000-07:00

اشاره: در این اواخر گفت و گوی دولت جمهوری اسلامی افغانستان و نیروهای بین المللی با طالبان، در صدر فهرست خبرها قرار گرفته است. البته این خبرها از جانب مقامات افغان گاهی رد، و زمانی هم تائید می گردند. اما درین میان دیدگاه طالبان به عنوان طرف مذاکرات مبهم مانده است. جهت روشن شدن این دیدگاه در مورد مذاکره با دولت افغانستان و جامعه جهانی، و نیز اتهاماتی که در رابطه با نزدیکی طالبان با جمهوری اسلامی ایران مطرح می گردد، با قاری یوسف احمدی سخنگوی این گروه گفت و گویی انجام دادم.

در این اواخر دولت افغانستان و مقامات بین المللی می گویند که طالبان در رویارویی با نیروهای بین المللی در افغانستان، از نوع سلاح های استفاده می کنند که مجهز با سامانه پیشرفته بوده و ساخت ایران می باشد. گفته می شود که این سلاح ها بیشتر در مناطق هم مرز با ایران دریافت شده، که نشان می دهد از کشور ایران وارد گردیده اند.

می خواستم این را بپرسم که آیا طالبان آنچه را که ناتو و دولت افغانستان از آن به عنوان سلاح های پیشرفته ساخت ایران یاد می کنند، در دسترس دارند؟ اگر جواب مثبت است، آیا طالبان این سلاح ها را از ایران بدست می آورند؟
قاری یوسف: گپ همینطور است که بهانه هایی به عنوان قرار داشتن سلاح های ایرانی در دست طالبان، از دیدگاه تبلیغاتی می باشد. اما چنین سلاح هایی در دسترس طالبان نیستند. اگر آنها شواهدی در دست دارند که می گویند ما سلاح های ایرانی را دریافت کرده ایم، شاید از برهان الدین ربانی و یا هم از عبدالرب رسول سیاف گرفته باشند. زیرا آنها در گذشته روابط بسیار نزدیک با ایران داشته اند (و سلاح در یافت می کردند). اما سلاح های ایرانی در دست طالبان نیستند، و آنها فقط و فقط با کمک خداوندی علیه دشمن متجاوز مبارزه و جنگ می کنند. سلاح های در دسترس طالبان، راکت و کلاشینکوف های روسی می باشد. بنابراین موفقیت های را که می بینید (دولت افغانستان ) به سمت های دیگر اشاره می کنند که پاکستان با آنها (طالبان) است، این حرفها بی معنی می باشد. طالبان فقط و فقط با کلاشینکوف، راکت های آر پی جی و چند نوع سلاح دیگر، مسلح هستند. آنها مجاهدند و علیه متجاوزین جنگ می کنند.

می شود در مورد رابطه طالبان با ایران بگویید؟ یعنی شما چه تعریفی از رابطه طالبان با این کشور دارید؟
قاری یوسف: میان طالبان و ایران رابطه ی نیست. منتهی طالبان با کشورهای همسایه روابط خوب می خواهند. یعنی در صورتی که آنها (کشورهای همسایه) در صفوف متجاوزین اشغالگر دخیل نیستند، (طالبان با آنها) روابط خوبی می خواهند و روابط خوبی نیز دارند. مهمتر از همه، هدف جنگ علیه دشمن، و نه چیزی بیش ازین، است.

گفته می شود که نظام حاکم بر جمهوری اسلامی ایران دشمن آمریکاست، و طالبان هم در واقع خود شان را دشمن آمریکا می شمارند. ازین رو یک وجهه مشترک میان جمهوری اسلامی ایران و طالبان وجود دارد؟

قاری یوسف: ازین لحاظ با هر کسی یک وجهه مشترک دارند، با شما هم دارند، با ما هم دارند و با دیگران هم دارند. اما در تنظیم کردن صفوف ( جنگیدن در قطار طالبان ) و از آن (ایران) چیزی گرفتن (کمک دریافت کردن)، این مساله صورت نگرفته است. منتهی آنها (دولت ایران) از کشور خود دفاع می کنند، و ما هم از کشور خود دفاع می کنیم.

با وجود حضور هفتاد هزار نیروی بین المللی در افغانستان و نسبت به نیروهای آمریکایی که با سلاح پیشرفته هم مجهز هستند، رشد قابل توجهی در عملیات طالبان دیده می شود. چه عاملی باعث رشد عملیات های طالبان و موفقیت های آنها در برابر نیروهای آمریکایی و دولت افغانستان گردیده است؟
قاری یوسف: چند دلیل وجود دارد.

اول طالبان در راه خداوند علیه متجاوزین اشغالگر بیگانه که در راس شان آمریکاست، جنگ و جهاد می کنند. بنابراین هر کسی که افغان است (حتی اگر در صفوف طالبان نیست)، روحش در جهاد است و او هم جهاد می کند.

عامل دوم این است که طالبان به شدت می رزمند، و درین اواخر موفقیت های چشمگیری دارند.

از دیگر سو اعمال شوم و نافرجام آمریکایی ها و بریتانیایی ها و دیگران (ناتو و ائتلاف) می باشد، که به کمک (دولت افغانستان) آمده اند و به افغانستان تجاوز نظامی کرده و این کشور را در اشغال خود در آورده اند. (بنابراین) اعمال شوم آنها یعنی عملیات نظامی شان در قریه جات، کشتار غیر نظامیان، و اعمال غیر افغانی و اخلاقی آنها هستند، که ملت مجاهد افغانستان را وادار ساخته اند که در مقابل شان جهاد کنند.

دلیل دیگر عملکرد حکومت کرزی می باشد که برای بادارهایشان (آمریکایی ها) وعده های بی شماری دادند که ما این کار را خواهیم کرد، آن کار را خواهیم کرد. اما در عرصه ی عملی هیچکدام ازین وعده ها را عملی کرده نتوانستند. آنها ( آمریکایی ها) از وضعیت مأیوس شدند.عامل بعدی ارتش ملی افغانستان می باشد، که اجیر هستنند. آنها سربازان اجیر هستند و توانایی مقاومت و ایستادگی در برابر ایمان، اسلام و جهاد را ندارند.

براساس گزارش ها طالبان از مخفی گاه های امن خود در پاکستان استفاده کرده، و درین اواخر در برخی از نقاط ولایت قندهار نفوذ نموده اند. مقامات دولتی و بزرگان قومی هم بدین باورند که ده عضو ارشد رهبری طالبان که در کویته پایگاه دارند، عملیات در ولایت قندهار را رهبری می کنند. همچنان گفته می شود که ملابرادر (از فرماندهان معروف طالبان) در حال رفت و برگشت به قندهار و کویته می باشد.
آیا مناطق قبایلی هم مرز با افغانستان به ویژه وزیرستان و مناطق همجوار آن، پناه گاه های امنی برای طالبان هستند؟
قاری یوسف: نه این هیچ حقیقتی ندارد. الحمدلله ملا برادر و دیگر فرماندهان ما در داخل افغانستان هستند، و در صفوف ما یکجا به مبارزه می پردازند. اینکه می گویند که طالبان در پاکستان هستند، تقریبآ دو لک خانواده افغان در پاکستان زندگی می کنند و خانه هایشان در آن کشور است. آنها وقت و ناوقت به افغانستان می آیند، و بعد به پاکستان می روند. اما کسانی که معمولآ در رفت و آمد می باشند، افراد عادی و معمولی هستند و وابسته به گروه طالبان نیستند. یعنی نه فرمانده و نه هم چیز دیگر، نیستند. زیرا همه فرماندهان و مجاهدین ما در داخل افغانستان هستند، و مبارزه می کنند. آنها در قندهار، هلمند، ارزگان، نورستان، مزارشریف و حتی در کندز می باشند، و ولایت کندز با پاکستان مرز مشترک ندارد! و یا هم عملیات های ما در هرات فاریاب می باشد. بنابراین هر عملیاتی که در تمام افغانستان صورت می گیرد، از داخل کشور است و پیوند دادن آن با کشورهای خارجی تبلیغات دشمن می باشد.

مردم شماری از شهرستان های قندهار البته در مناطقی که جبهه های طالبان وجود دارد، می گویند که در میان صفوف طالبان جنگجویان عرب، ازبیک، چچین و پاکستانی را دیده اند، که در مقابل دولت افغانستان و نیروهای بین المللی مستقر در کشور جهاد می کنند. شما این خبر را تائید می کنید؟
قاری یوسف: این (تنها) یک حرف است. کسانی که می گویند عرب ها، چچین ها، ازبیک ها و پاکستانی ها آمده اند، درست نیست. ما خود افغان ها هستیم، و برعلیه متجاوزین جهاد می کنیم. ضرورت، فرضیت وظیفه ی ماست. اما ضرورتی به دیگران نداریم. اگر یک یا دو فرد در صفوف طالبان هستند، آنها مستثنا می باشند. این فریضه ی ماست که آنان ( جنگجویان خارجی ) را منع نمی کند. یعنی فیصدی شان اگر دو و یا سه فیصد هستند، این را ما ممانعت نمی کنیم. زیرا این وظیفه ی اسلامی ماست، که از آنها ممانعت نکنیم. ولی اینکه (جنگجویان خارجی) در افغانستان جبهه یا فرماندهانی داشته باشند، این را ما رد می کنیم و اینها تبلیغات است.

می شود در مورد هدف نهایی سیاسی طالبان در افغانستان بگویید؟ یعنی هدف نهایی طالبان در افغانستان چیست؟
قاری یوسف: هدف نهایی سیاسی طالبان در افغانستان، فعلآ در آغوش هدف نظامی قرآنی-اسلامی می باشد. یعنی هدف طالبان یک نظام قرآنی-الهی است، که در سرزمین افغانستان می خواهند. نه در پس این هدف و نه هم در پیش این هدف، چیزی وجود ندارد. فقط اسلام سیاست ماست، و طالبان دیگر وظیفه و هدفی ندارند.

دولت افغانستان و نیروهای ناتو، طالبان را به دوسته خوب و بد تقسیم می کنند. همچنین بدین باورند که مذاکره با طالبان خوب، بهتر از استفاده از زور در برابر آنها است. آقای کرزی هم اخیرآ اعلام کرده، که به روند گفتگو ها شدت بیشتر بخشیده است. چه فکر می کنید؟ آیا مذاکره با آنهایی که دولت افغانستان از آنها به عنوان طالب خوب یاد می کند، در کاهش خشونت ها نقشی خواهد داشت؟
قاری یوسف: اینکه طالبان را به دوسته خوب و بد تقسیم بندی نموده اند، کاملآ غیر معقول است. طالبان یکی هستند، و در هر جایی که باشند یک فکر و ایدئولوژی (عقیده) دارند. منتهی دولت افغانستان آنهایی را طالب خوب می گویند که در بازارهای کابل و یا جاهای دیگر دیده اند، که جنگ نمی کنند. لذا کسانی که جهاد نمی کنند، با آنها ضرورت مفاهمه دیده نمی شود.اما طالبان بد آندسته از آنها را می گویند، که در سنگرهای داغ جهاد هستند و دولت افغانستان اعلام نموده که با طالبان بد مذاکره نمی کند.

آیا شورای رهبری طالبان تصمیمی برای آغاز مذاکرات و پایان بخشیدن به جنگ در افغانستان دارند؟
قاری یوسف: تا حال معلوماتی نیست، فعلآ جنگ است و جهاد ادامه دارد. شورای رهبری و فرماندهان طالبان بدین بارو هستند، که جهاد را باید به پیروزی رساند و انشاالله جهاد و مبارزه ادامه خواهد داشت.

یعنی در حال حاضر، در سطح رهبری طالبان هیچ تصمیمی برای گفت و گو و مذاکره نیست؟
قاری یوسف: نه در حال حاضر( گفت و گو) با کرزی ارزشی ندارد.

اگر طرف گفتگوی طالبان به جز از کرزی جامعه جهانی باشد، چطور؟ در آن حالت شاید طالبان مذاکره کنند؟
قاری یوسف: آن ساعت و آن مصلحت

بسیار خوب! آیا میان القاعده و طالبان در زمینه عملیات هایشان در برابر دولت افغانستان و نیروهای خارجی، همکاری وجود دارد؟ یعنی میان القاعده و طالبان هم آهنگی هست؟
قاری یوسف: نه، همراه طالبان در افغانستان القاعده ی وجود ندارد. در افغانستان طالب می جنگد، و طالب مبارزه می کند. تشکیلات داخلی طالبان در افغانستان است. یعنی رهبران طالبان کاملآ در داخل افغانستان هستند، و با هیچ کسی رابطه ندارند.

ملا صاحب بسیار زیاد تشکر

قاری یوسف: تشکر، از شما ممنون

این مطلب را روی سایت واشنگتن پریزم بخوانید.

فکر ازانگلیس،برنامه ریزی از آمریکا،پول ازعربستان و اجرا ازپاکستان

2008-10-10T01:45:00.000-07:00

بی نظیربوتو نخست وزیر فقید پاکستان قبل از ترور خود اعلام کرده بود که در ایجاد پروژه طالبان فکر از انگلیس، برنامه ریزی از آمریکا، پول از عربستان و اجرا از پاکستان بود. اکنون در آستانه هفتمین سال شکست طالبان، مذاکرات مکه با نیروهای طالبان و پذیرش آنان به عنوان طرف درگیر در جنگ داخلی و یا به مثابه شریک احتمالی، بیش از آنکه از موضع ضعف صورت گرفته باشد، بیانگر این واقعیت است که هنوز از طالبان در افغانستان استفاده ابزاری صورت می گیرد و فورمول فکر انگلیس، برنامه ریزی آمریکا، پول عربستان و اجرا از پاکستان، در حال تکرار شدن است.

طالبان: کرزی طرف مذاکره نیست

در عین حال حامد کرزی رییس جمهوری اسلامی افغانستان با صدای بلند اعلام می کند، که تصمیم قاطع گرفته با شورشیان طالب مذاکره کند. به طوری که حتی حاضر است برای گفتگو با گلبدین حکمتیار رهبر حزب اسلامی افغانستان و ملامحمد عمر مجاهد رهبر طالبان به هر کجایی که آنها بخواهند برود. او برای اجرای این کار قیوم کرزی برادر بزرگش را نیز به مذاکرات مکه فرستاده است.اما اظهارات سخنگویان طالبان مبنی بر اینکه حتی اگر تصمیم به مذاکره بگیرند طرف گفت و گوهایشان کرزی نیست، این واقعیت را روشن می سازد که هنوز طالبان بر اساس فورمول اولیه پیش می روند. بنابراین در موج جدید از مذاکرات، کرزی سیال طالبان نخواهد بود.

انگلستان: لازم است با طالبان معامله شود

مذاکره با طالبان بحث تازه ای نیست. اما آنچه دور جدید از مذاکرات مکه را برجسته ساخته، اظهارات همزمان مقامات انگلیسی برای شکست در جبهه افغانستان است. این اظهارات از جنس تعارف بوده، و برای آماده ساختن اذهان شهروندان افغان برای فرونشاندن حساسیت آنها از جنایات طالبان مطرح می گردد.براساس برخی گزارش هایی که به رسانه ها درز نموده، شرارد کوپر کولز سفیر بریتانیا در کابل روند جاری در افغانستان را در حال شکست تعریف کرده و به قدرت رسیدن یک دیکتاتور در این کشور را قابل قبول خوانده است. آقای کولز گفته: "بریتانیا هیچ گزینه دیگری به جز حمایت از ایالات متحده در افغانستان ندارد. اما ما (بریتانیا) باید به آنها (آمریکایی ها) بگوییم که می خواهیم بخشی از یک راهبرد درحال پیروزی، و نه (قسمتی از یک روند) در حال شکست، باشیم." آقای کولز همچنان افزوده: "ما باید نامزدهای ریاست جمهوری آمریکا را از فرو رفتن بیشتر در باتلاق افغانستان برحذر داریم . راهبرد آمریکا (در افغانستان) رو به شکست است، و تنها دورنمای واقع بینانه برای افغانستان، به قدرت رسیدن یک دیکتاتور قابل قبول در این کشور می باشد."البته مقامات وزارت خارجه ی انگلیس در نخستین واکنش خود، سخنان سفیر این کشور در افغانستان را تحریف شده خواندند. اما در دومین اظهار نظر ازین دست، ژنرال مارک کارلتون اسمیث فرمانده لشکر هوایی شانزده بریتانیا هشدار داد که عملیات نظامی علیه طالبان به پیروزی قطعی نخواهد رسید. او همچنین گفت که برای پایان دادن به شورش ها در افغانستان، ممکن است لازم باشد با ستیزه جویان اسلامگرا معامله شود. پیش ازین نیز انگلیسی ها بارها تلاش کرده اند تا با بزرگ نمایی طالبان، برگشت آنان به قدرت را قابل قبول سازند. اوج چنین تحرکاتی، اخراج دو دیپلمات اروپایی از افغانستان به جرم رابطه با طالبان بود. چراکه مایکل سمپل انگلیسی و ماروین پترسون ایرلندی در واقع افرادی بودند، که برای این پروژه ی انگلستان در افغانستان کار می کردند.براساس اطلاعاتی که وجود داشت سمپل حقوق حدود هزار تن از افراد دست اول طالبان در هلمند را می پرداخت. به طوری که به هر افسر طالبان ۵٠٠، و به هر جنگجو ٢٠٠ دلار آمریکایی حقوق می داد. انگلیسی ها بار دیگر یک معامله مهم و پشت پرده با طالبان انجام دادند. این معامله طرح ساختن اردوگاه آموزشی برای شورشیان در منطقه جنوبی افغانستان بود، که توسط سرویس اطلاعاتی افغانستان در کابل افشا گردید. این طرح در یک حافظه کوچک جیبی توسط پلیس مخفی افغانستان کشف شد. به گفته یک منبع دولتی این کشور ساختن این اردوگاه و آموزش شورشیان، قسمتی از طرح های دولت انگلیس بوده است. بر اساس این طرح قرار بود تا در این اردوگاه، ١٨٠٠ جنگجو و ٢٠٠ فرمانده رتبه پایین آموزش ببینند. طبق گزارش های منتشر شده، همچنین در این حافظه کوچک جیبی نوشته شده بود که ١٢۵ هزار دلار آمریکایی برای ساختن این اردوگاه به مصرف رسیده است. همچنین قرار بود ٢٠٠ هزار دلار آمریکایی دیگر برای ادامه پروژه آموزش تروریست ها در سال ٢٠٠٨ (١٣٨۷) هزینه شود.در همین مقطع زمانی مقامات افغان اعلام کردند، که صلح سازان اروپایی به شورشیان امکانات ارتباطی از قبیل تلفن دستی، کامپیوتر لپ تاپ و امکانات ارتباطی داده اند. در حافظه کوچک آمده است که برای آموزش طالبان، آنها نیازمند تلفن های ماهواره ای هستند تا بتوانند به آسانی با مقامات بریتانیایی در ارتباط باشند.

آمریکا: طالبان به دوسته خوب و بد تقسیم می شوند

برخلاف انگلیسی ها، آمریکاییان سیاستی را در پیش گرفته اند که معتقدند طالبان را می شود به دو دسته خوب و بد تقسیم کرد. به گفته آمریکایی ها می توان با طالبان خوب مذاکره نمود و کنار آمد، و با طالبان بد جنگید. در همین پیوند وزير دفاع آمريكا از تلاش‌ها براي برقراري ارتباط با آن دسته از عناصر طالبان يا ديگر شبه نظامياني كه حاضر به برقراري آشتي در افغانستان هستند، همانند آنچه در عراق صورت گرفته، حمايت كرد.گيتس در مسير سفر براي حضور در نشست‌هاي بين‌المللي در مقدونيه و مجارستان، در جمع خبرنگاران گفت: "بايد تلاش هايي صورت گيرد تا مشخص شود كه چه كسي مايل به حضور در آينده افغانستان است، و چه كسي به اين امر علاقه‌ ندارد."وی همچنین خاطرنشان كرد: "درست همانند عراق، اين يكي از راه حل‌هاي كليدي بلند مدت در افغانستان می باشد. آشتي با مردمي كه براي پيشرفت مايل به همكاري با دولت افغانستان هستند، بخشي از اين راه حل است. بايد با آنهايي كه مايل به همكاري با دولت نيستند، با روش نظامي برخورد كرد."گيتس در پاسخ به اين پرسش كه آيا از تلاش‌ های صلح از سوي عربستان استقبال مي ‌كند، اظهار داشت: "از هر كس كه بتواند نقش سازنده ايفا نماید، استقبال مي كنيم."

عربستان: افغانستان بدون القاعده و آمریکایی ها

عربستان سعودی یکی از نادر کشورهاییست که در زمان حکمروایی طالبان، امارت این گروه در افغانستان را به رسمیت شناخت و با آنها روابط دیپلماتیک برقرار کرد. روابط طالبان با شیخ های عرب از صمیمانه ترین رابطه های این گروه در سطح بین المللی، تعریف شده است. کمااینکه همزمان با فتح کابل به وسیله ی طالبان، صدها نهاد و سازمان دولتی و غیردولتی عرب ها در افغانستان آغاز به کار کردند. این نهادها و سازمان ها زیر چتر کمک های عربستان سعودی به مردم افغانستان، آموزش های دینی، کمک های خیریه و ده ها ماموریت دیگر در این کشور را عهده دار گردیدند.همزمان با فروپاشی حاکمیت طالبان در افغانستان، به یکباره همه ی سازمان ها و نهادهای خیریه ی عربستان سعودی افغانستان را ترک گفتند، و روابط دپلماتیک این کشور با افغانستان نیز در پایین ترین حد روابط کشورها رسید. همچنین عربستان سعودی که می توانست نقش برجسته ای در روند بازسازی و نوسازی افغانستان داشته باشد، درین راستا کوچکترین گامی برنداشت و چنان نشان داد که این کشور از تحولات جاری در افغانستان نا خشنود است. این ناخشنودی عرب ها باعث آن گردید که حامد کرزی رییس جمهوری اسلامی افغانستان با سفر هایش، رسمآ از عربستان تقاضا کند تا نقش خود در تحولات سیاسی افغانستان را از سرگیرد و برای اینکار به عنوان نخستین گام میزبان مذاکرات صلح با طالبان گردد، که بخشی از تمایلات این کشور(عربستان) برای برگرداندان این گروه است. این درخواست کرزی با لبیک پادشاه عربستان روربرو گشت. بنابراین در نخستین روز عید رمضان یعنی ٣٠ سپتامبر (٩ میزان/مهرماه) امسال، پادشاه عربستان میزبان هئیت هفده نفره از مقامات طالبان، پاکستان، و دولت افغانستان گشت. گفته می شود درین مذاکرات پادشاه عربستان راه حل بحران افغانستان را خروج نیروهای نظامی امریکا در قبال خروج اسامه بن لادن از منطقه خوانده است.

پاکستان: طالبان و حکومت ملی-اسلامی در افغانستان

شاید هیچ کشوری در حد پاکستان از فروپاشی حاکمیت طالبان در افغانستان صدمه سیاسی حس نکرده باشد. طالبان که با اشاره ی اسلام آباد در کابل حکمروایی می کردند، در آخرین روزهای امارت شان در افغانستان به هیچ قیمتی حاضر نگردیدند تا به درخواست های مشترک آمریکا و پاکستان مبنی بر واگذاری اسامه بن لادن سر تسلیم فرو نهند. این اقدام آنان به بهای فروپاشی حاکمیت شان در افغانستان تمام شد.فروپاشی امارت طالبان در افغانستان ضایعه بزرگی برای پاکستان خوانده می شود. در عین حال ناخشنودی سران و سیاست پردازان پاکستانی از تحولات پس از طالبان در افغانستان مزید بر علت گردید، تا به پناه دادن طالبان در پاکستان و تجدید قوای نیروهای این گروه در درون مرز های خود بپردازند. هدف این بود که با حفظ جریانی به عنوان طالبان، هرچند قوی یا ضعیف، نقش خود در قضایای افغانستان را همچنان حفظ کرده باشند. لذا قدرت گیری زود هنگام طالبان پس از فروپاشی آنها در افغانستان، نیروهای غربی و کشورهای حمایت کننده مبارزه علیه ترور در افغانستان را بهت زده کرد. سرانجام نیز این کشور ها را به این واقعیت نزدیک ساخت که بدون در نظر داشت منافع سیاسی و راهبردی پاکستان در افغانستان، نمی توان ثبات را درینکشور تضمین نمود.موقعیت حساس پاکستان در روابط این کشور با افغانستان باعث گردید که در مذاکرت مکه با طالبان، پاکستان نیز نقش اولیه اش در به وجود آوردن این گروه در افغانستان را بردوش گیرد. لذا با حضور نخست وزير پیشین محمدنواز شريف، قاضي مولانا فضل الرحمان، سميع الحق و آفتاب احمدخان شيرپاو وزير کشور پیشین پاکستان در اين گفت وگوها، یکبار دیگر نقش اجرا کننده مذاکرات با طالبان را عهده دار گردید.
این مطلب را روی سایت واشنگتن پریزم بخوانید

تلخی های ماه عسل آصف علی زرداری

2008-09-26T00:55:00.000-07:00

دولت بی تجربه و معضلات فراوان
در عمر اندکی بیش از شصت سال پاکستان، هیچ گاه سرنوشت این کشور و ملت به این بغرنجی و حساسیت نبوده است. همچنین هیچ وقت مثل این روزها آشفتگي سياسي، خشونت های تروريستي، ضعف اقتصادي، و تیرگی روابط با دو همسايه اصلي یعنی هند و افغانستان را، همزمان تجربه نکرده است.آصف علی زرداری و مشاوران کم تجربه اش با حذف نواز شریف و حزب مسلم لیگ ( نواز)، دولت سست و بی بنیادی را بناکردند که از درون کم رونق است، و بر اساس یک جانبه نگری و یکه تازی اداره می شود.
گذشته از مشكلات داخلي كه شمرده شد، چالش‌ هاي سياست خارجي پيش روي دولت نوپای پاکستان هم کم نیستند. زیرا دولت زیر رهبری حزب مردم، در تقابل با طالبان پاکستانی نبردی طولانی را پیش روی دارد که ادامه همكاري ضد‌ تروريستي با آمريكا می باشد. به علاوه مقامات کاخ سفید به شکل فزاینده‌ای از عملکرد پاکستان در قبال جنگجویان القاعده و طالبان در مناطق مرزی با افغانستان ناراضی می باشند، و خواستار عملیات در درون مرزهای پاکستان هستند. این خواسته، همکاری با آمریکا را برای حکمرانان تازه کار پاکستان دشوار می سازد.

تقابل دیدگاه
در دولت بوش، عده‌اي از ميزان همكاري پاكستان در مقابله با شبه‌ نظاميان طالبان و القاعده ابراز نااميدي كرده‌اند. به همين دليل، در واشنگتن سياست افزايش حضور نظامي در خاك پاكستان اتخاذ شده‌ است. کمااینکه جرج بوش در ماه ژوئيه (تير ماه) براي اولين بار به‌ طور محرمانه دستور داد تا نيروهاي عمليات ويژه آمريكا بدون اينكه تاييد قبلي از دولت پاكستان دريافت كنند، حملاتي زميني در خاك اين كشور انجام دهند.پس از تقريبا ۷ سال همكاري دولت آمريكا با پاكستان در مبارزه با طالبان و القاعده، اين دستور محرمانه نقطه عطفي در این همکاری محسوب می شود که شرايط را براي دولت جديد پاكستان دشوارتر مي ‌كند. زیرا اين دولت نمي‌ تواند نگراني‌ ها و ملاحظات داخلي را، با درخواست‌ هاي خارجي و به‌ ويژه خواسته‌ هاي واشنگتن سازگار كند. کمااینکه نظرسنجي‌ ها نشان مي‌ دهد كه نزديك به ٨٠ درصد از مردم پاكستان با عمليات نظامي آمريكا در خاک كشور خود مخالفند. در عین حال پس از پیاده شدن واحد سربازان آمریکایی برای عملیات در درون مرزهای پاکستان، مجلس ملی این کشور در بيانيه شديد‌اللحني خواستار آماده‌ شدن ارتش براي پاسخ به اين عمليات گردید. در این پیوند ژنرال پرویز اشفق كياني رییس ارتش اعلام کرد، که این کشور در قلمرو خود وجود هیچ نیروی خارجی را تحمل نخواهد کرد. او همچنین هشدار داد كه نيروهاي كشورش از اين به بعد نيروهاي بيگانه را از ورود به خاك پاكستان منع خواهند نمود. يوسف رضا گيلاني نخست ‌وزير پاكستان هم حمايت خود را از سخنان صريح ژنرال كياني اعلام نمود. او در یک سخنرانی تلویزیونی گفت که اظهارات كياني منعكس‌ كننده عقايد و سياست هاي دولت پاكستان است، و وی نیز از آنها حمایت می کند. سخنان كياني در انتقاد از آمريكا از اين جهت مهم تلقي مي ‌شود، كه او به ندرت در جمع عمومي صحبت مي ‌كند. ديگر اينكه او فرمانده قدرتمندترين بخش از دولت پاكستان، يعني ارتش است.

همراهی با ارتش، جدایی از آمریکا
حمايت بي‌ چون و چراي نخست وزير پاكستان از مواضع ارتش، مي ‌تواند به مفهوم پايان يا حداقل اختلالي جدي در روابط پاكستان و آمريكا باشد.زرداري در داخل پاكستان با مشكلي بزرگ به نام ارتش رو‌به ‌روست. زیرا این نیروی نظامی همچنان از بازيگران مهم عرصه سياست این کشور می باشد. از قضا همين نهاد هم هست، که سابقه همكاري و نزديكي با طالبان را دارد. در عین حال همين ارتباط نزديك می باشد كه تلاش هر دولتي در اسلام‌ آباد را براي ريشه‌ كني شبه‌ نظاميان در خاك پاكستان، بي‌ اثر مي‌ كند. با درک این واقعیت بود که آمریکا هم پس از روی کار آمدن حکومت زیر رهبری حزب مردم، پيش از هر كاري اقدام برای مهار ارتش را روی دست گرفت. اما عدم دقت و ملاحظه لازم برای این کار، باعث آن گردید که ارتش پاکستان با عملیات نظامی آمریکا در خاک کشور خود احساس حقارت نموده و به واکنش در برابر آنها بپردازد. این عکس العمل های ارتش پاکستان و همدستی حکومت غیر نظامی این کشور (که از متحدین آمریکا برای تحقق طرح هایش در منطقه خوانده می شود) با این نیرو، در واقع كليه رؤیاهای آمریکایی ها در مهار این ارتش را برهم زد.این مساله زمانی با قاطعیت بیشتر مطرح گردید که آصف علي زرداري رئيس جمهور پاكستان در یک اقدام ضد آمریکایی و همآهنگ با فرماندهان ارتش، روز شنبه ٢٠ سپتامبر (٣٠ مهر) در اولين سخنراني خود در مجلس اين كشور گفت كه به تروريست‌ها و قدرت‌هاي خارجي اجازه نخواهد داد تماميت ارضي كشورش را نقض كنند. زرداري در ادامه افزود: "پاكستان نبايد اجازه دهد كه از خاكش براي حملات تروريستي عليه كشور‌هاي ديگر استفاده شود. در عين حال هيچگونه نقض تماميت ارضي خود را به نام مبارزه با شبه نظاميان تحمل نخواهد كرد."وي كه همزمان با ادامه حملات موشكي آمريكا از خاك افغانستان به مناطق قبايلي پاكستان سخن مي‌ گفت، همچنین خاطرنشان کرد: "ما بايد تروريسم و افراط گرايي را ريشه كن كنيم. اما تجاوز به حاكميت ملي و تماميت ارضي كشورمان تحت لواي مبارزه با تروريسم را هم، از سوي هيچ قدرتي تحمل نخواهيم كرد."

در یک خط قرار گرفتن دیدگاه های ارتش، سازمان استخبارات نظامی، و حکومت پاکستان، باعث مي ‌شود كه واشنگتن با چشم‌ هايي نگران به فكر تغيير سياست خود در مقابل آن کشور باشد. از دید کارشناسان در حال حاضر آمریکا به این گفته که" آمریکا و پاکستان برای حفاظت از جان انسان‌ های بی‌ گناه با هم همکاری می نمایند، تبادل اطلاعات دارند، و سرویس‌ های اطلاعاتی و نیرو های نطامی با هم کار می کنند" اکتفا کرده، و منتظر تحولات جديدی می باشد که قرار است از راه برسند.

این مطلب را روی سایت واشنگتن پریزم بخوانید

افغانستان؛هفت سال پا به پای زمان

2008-09-13T22:17:00.000-07:00

درست سه ما پس از فروپاشی برج های مرکز تجارت جهانی، افغانستان میزبان هزاران سرباز تا به دندان مسلح غربی که بهایی دست کم گرفتن اینکشور در محاسبات جهانی را می پرداختند گردید.هفت سال ازفروریختن برج های دوقلوی مرکز تجارت جهانی می گذرد. فروپاشیی که پس لرزه هایش سبب تغیرات برق آسا در افغانستان، کشوری که پس از جنگ سرد آمریکایی ها به یکبارگی بدان پشت کرده بودند گردید.با ورود سربازان سپید پوست و آفتاب ندیده ی غربی ،مردم شهرهای بزرگ افغانستان به استقبال آنان به جاده سرازیر می شدند، میزبانی ده ها هزار سرباز خارجی خوانده یا ناخوانده در سه دهه اخیر مردم این کشور را در استقبال از دوستان خوب آبدیده کرده است.نگاه های اولیه نظامیان اروپایی به شهروندان افغان با شگفتی و تعجب همراه بود. آنان که برای پاسبانی صلح در کشوری که میراث دار سه دهه جنگ ونابه سامانیست گسیل داشته شده بودند از دیدن سرو گردن شهرها و مردمان رنج دیداه ش شوکه شده و همه را تروریست خیال می کردند، در مقابل مردم افغانستان نیز از سرعت عمل این نیروها در برچیدن بساط طالبان حیرت زده شده وبه آنها به دید انسان های ماشینی نگاه می کردند.اما وضعیت به زودی دگرگون شد، نظامیان خارجی باپیاده شدن از خودروو کامیون های نظامی و پایان داشتن میله ی تفنگ شان ، به قدم زدن درجاده ها آغاز کردند، این نیروها همزمان با گشت های امنیتی در جاده هاوارد گفت و شنود با برخی از شهروندان افغان گشتند که با تبادل چند کلام آنها به دور از تصور ذهنی خود افغانها را مردمان صمیمی، و دوست داشتنی یافتند.هزاران نوجوان افغان که در سالهای هجرت به کشورهای خارجی پناه برده بودند و انگلیسی خوب می دانستند با برگشت به کشور به عنوان ترجمان با این نیروها همکار گردیدند.از آنجا که نیروهای غربی به یکباره گی به افغانستان سرازیر شدند با فرهنگ ، و سنت های جامعه افغانی کاملآ نا آشنا بوده وبرای آشنایی با فرهنگ و سنت های رایج در افغانستان به کسانی پناه آوردند که به عنوان ترجمان زیر دست این نیروها کار می کردند، این ترجمان ها یا جوان های دارای کمترین سطح آشنایی با فرهنگ و سنت های جامعه بودند و یاهم کاملا به مانند نیروهای غربی چون خود سالها درهجرت به سر برده اند از فرهنگ و سنت های جامعه به دورمانده اند.

آغاز ماجرا
شوربختی نیروهای خارجی در افغانستان از همین نقطه آغاز شد، برخورد این نیروها به مردم از عینک ترجمان های مکتب نرفته و کم سوادی بود که تنها می توانستند انگلیسی خوب صحبت کنند.بی توجهی به خط قرمز های به نام فرهنگ و سنت جامعه افغانی از سوی نیروهای خارجی آرام آرام چهره ی نیروهای دوست را به اشغالگر و بی بند و بار تبدیل می کرد، نظامیان خارجی که در روستا های افغانستان سرگرم جستجوی رد پای طالبان و القاعده بودند با اشاره انگشتان ترجمان ها رفتار کرده و هزاران تن از افراد بیگناه که شاید خود از طالبان متنفر بوده اند را به نام های طالب و القاعده بازداشت ومورد ضرب و شتم قرار دادند.همچنان همزمان با بازرسی منازلی که در آنها گمان می رفت افراد مرتبط با طالبان و القاعده پناه آورده باشند به بازرسی لباس های زنان و موارد محرمی شروع کردند که چهره ی آنان را زشت تر جلوه می داد.نفرت و انزجار مردم نسبت با این برخوردنظامیان خارجی به آتش زیر خاکستر می ماند که با گذشت هر روز تند تر می شد. با این حال نظامیان خارجی مستقر در افغانستان که برای پاسبانی صلح درین کشور آمده بودند خود را در برابر موجی از اعتراضات شهروندان افغان دیدند که از روستا های اینکشور آغاز گردیده و به سوی شهر ها در حرکت است.

خارج شدن کنترل شهر ها
در یکچنین وضعیتی شرایط به گونه ی شکل گرفت که هر روز صف مخالفین دولت از مجموعه ی مردمانی که ازعملکرد نیروهای ناتو و ائتلاف ناراضی به نظر می رسیدند طویل تر می شد تا آنکه طالبان قادر شدند برای نخستین بار شهر موسی قلعه ولایت هلمند در جنوب افغانستان را در تصرف خود در آوردند، این نخستین رزم آرایی طالبان در برابر نیروهای افغان و خیل نظامیان 60 و یک هزار نفره ی اروپایی بود که زنگ های خطر را به صدا در آورد.طالبان در نخستین فتوحات خود به این حقیقت دست یافتند که نیروهای خارجی مستقر در افغانستان توان جنگ های رویاروی را به دلیل نا آشنایی با اراضی افغانستان ندارند و به زودی می توانند آنان را در برخی از مناطق در جنوب افغانستان از پای در آرند.

از زمین به هوا
نیروهای ناتو و ائتلاف در چندین برخورد با طالبان عملآ توان ستراتیژیک جنگ های رویاروی با این گروه را از دست دادند و به نیروی هوایی پناه آوردند آنان در ابتدا از نیروهای هوایی شان به خوبی سود جستند و موفق به کشتن صداها شورشی درینکشور گردیدند اما این اقدام نظامیان خارجی نیز از سوی طالبان خنثی گردید.

تغیرتاکتیک
طالبان پس از دادن کشته های بسیار بدین نتیجه رسیدند تا در نحوه عملیات شان تغیر وارد آورند، آنان در تاکتیک جدید از منازل رهایشی شهروندان افغان به عنوان پنا گاها و مراکز عملیاتی خود استفاده کردند. که همزمان با آغاز عملیات طالبان بر اهداف ائتلاف و ناتو این نیروها از قوت های هوایی کمک طلب می کردند که تا رسیدن قوت های هوایی طالبان منطقه را ترک کرده و روستاییان را در تیررس بم افگن های ناتو و ائتلاف قرار می دادند.با این تاکتیک گروه های مدافع حقوق بشر و دولت افغانستان از کشته شدن غیرنظامیان انتقاد کرده و در حقیقت طالبان با تاکتیک جدیدشان موفق شدند تا سه دشمن ، ناتو ، ائتلاف و دولت افغانستان را به جان هم بیندازند.

ناتو،ائتلاف و دولت افغانستان
آخرین نمود از بجان هم افتادن دولت افغانستان، ناتو و ائتلاف را در روستای عزیز آباد ولایت هرات در غرب افغانستان می توان دید، در حالی که حامد کرزی رییس جمهوری اسلامی افغانستان با انتقاد از کشتار غیر نظامیان بوسیله ی سربازان ائتلاف این کار را غیر قابل قبول دانست نیروهای ائتلاف با رد گفته های رییس جمهور تاکید کردند که درین عملیات شماری از فرماندهان سرشناس طالبان را کشته اند و شمار غیر نظامیان کشته شده انگشت شمار می باشد.این مساله با عث آن گردید تا حامد کرزی رییس جمهوری اسلامی افغانستان برای همدردی با شهروندان افغان به روستای عزیز آباد سفر کرده و ماجرایی در افتادن خود با غربیان را شرح دهد، کرزی درنشست با سران قوم و نزدیکان مقتولین گفت : "روابط ما با خارجی ها بسیار خراب شده است".

آینده ؟
به نظر می رسد حامد کرزی رییس جمهوری اسلامی افغانستان از نا به سامانی و وخامت اوضاع در کشورش کاملآ نا امید شده است او دریکی از سخنرانی هایش با اشاره به این نکته گفت :"هنوز هم تهدید است کسی از ترس تروریسم ، کسی از ترس بمباردمان های(خارجی ها) و توان این ملت ازین سرزمین نیست که خود را نجات دهد ، نه از تروریستان جلوگیری کرده می توانیم که از پاکستان می آیند و نه هم توان جلوگیری از عملیات نیروهای ائتلاف را داریم که به بهانه تروریسم بمباردمان می کنند و فرزندان ما در آن کشته می شوند، ظلم از حد گذشته است ، ظلم از حد بلند تررفته است ، نه زور خارجی ها را داریم که بگویم بمباردمان نکنند ، و نه هم زور پاکستان را داریم که بگویم بم نفرست". هر چند سخنان کرزی تصویر تاریکی از آینده افغانستان را نشان می دهد اما پس از هفت سال اوهنوز باور دارد که گزینه ی برای نجات افغانستان باقیست و آن در یکپارچه گی افغانهاست :"جهانی که به کمک ما آمده با تشکر از آنها با ممنونیت از آنها بازهم نمی توانند افغانستان را نجات دهند،نجات این کشور،نجات فرزندانش ،از ظلم از پارچه پارچه شدن به بم و انتحار از پارچه پارچه شدن به دست تروریسم و دشمن افغانستان تنها در اتفاق ما و در درک حقایق است".

این مطلب را روی سایت رادیو زمانه بخوانید

خسوف در روابط غرب با حاکمیت افغانستان

2008-09-05T01:14:00.000-07:00

به نظر می رسد پس از انتقادهای حامد کرزی رئیس جمهوری اسلامی افغانستان از نحوه عملکرد بریتانیایی ها و امریکاییان در نبرد "علیه تروریسم" در افغانستان، خسوف شدیدی در روابط این کشور با حمایت کنندگان آن و به ویژه ایالات متحده واقع شده است. کرزی در اظهارات انتقادآمیز خود خواهان آن شده بود تا تصمیم گیری های اصلی در افغانستان به دولت زیر رهبری وی واگذار شود، و حضور نیروهای خارجی درین کشور مورد بازبینی قرار گیرد. روز جمعه اول سنبله/شهریور (٢٢ اوت) نیروهای ائتلاف بین المللی تحت فرمان آمریکا در افغانستان اعلام کردند، که با پشتیبانی هوایی ٣٠ شورشی طالبان را در یک درگیری رویاروی در روستای عزیز آباد شهرک شیندند ولایت هرات (در غرب افغانستان) کشتند. اما همزمان با پایان عملیات، مقامات افغان و برخی از ساکنان محلی گفتند که در پی بمباران نیروهای ائتلاف بر روستای مورد اشاره، دست کم ۹١ غیرنظامی کشته شدند که شماری از زنان و کودکان نیز در میان آنان بوده اند. درست ساعاتی پس از این حادثه، رییس جمهوری کرزی با محکوم کردن این اقدام نیروهای آمریکایی دستور داد تا کمیسیون پانزده نفری به ریاست نعمت الله شهرانی وزیر حج و اوقاف افغانستان، تلفات غیرنظامیان درعملیات را مورد تحقیق قرار دهد. در عین حال همزمان با یافته های کمیسیون موظف برای بررسی بمباردمان روستای مذکور، رییس جمهور دو مقام ارشد امنیتی افغان رادر پیوند با این حادثه سبکدوش کرده و خواستار بازبینی حضور نیروهای خارجی در افغانستان گردید.اما نیروهای آمریکایی با بی اعتنای به واکنش دولت افغانستان اعلام کردند که بر ارقام کشته های غیر نظامی این عملیات که بوسیله ی دولت افغانستان اعلام گردیده مطمئن نبوده، و این نیروها خود دست به تحقیقات خواهند زد. سرانجام ارتش آمریکا با انتشار اعلامیه ای به عنوان نتایج تحقیقات، به رد گفته های رییس جمهوری افغانستان و کمیسیون موظف دولت پرداخت. در این اعلامیه آمده است که در عملیات آنها، "۵ تا ٧ غیرنظامی جان خود را از دست داده و دو غیرنظامی دیگر نیز زخمی شده بودند، که از سوی نیروهای ائتلاف مورد درمان قرار گرفتند." در اعلامیه ارتش آمریکا همچنین قید شده است: "تحقیقات نشان می دهد که ٣٠ تا ٣۵ شورشی طالبان از جمله یک فرمانده شناخته شده این گروه به نام ملا صدیق (در این عملیات) کشته شده اند."
لبریزی کوزه صبر دولت و مردم
همایون حمیدزاده سخنگوی رییس دولت افغانستان که پس از نخستین برخورد لفظی دولت این کشور با نیروهای نظامی آمریکا در کابل سخن می گفت، تأکید کرد که دیگر حوصله ی مردم و دولت این کشور به لب رسیده و توان دید کشته شدن شهروندان خود به دست نیروهای ائتلاف و ناتو را ندارند. آقای حمید زاده خاطرنشان کرد: "حوصله ی مردم افغانستان و حکومت افغانستان به لب رسیده است. دیگر ما توان دیدن کشته شدن اطفال خود را در قریه های خویش نداریم. آرزوی ما اینست و تقاضای جدی جانب افغانستان اینست، که ما به طرف قرارداد تازه ی با جامعه جهانی برسیم. قراردادی که تمامی موارد را روشن بسازد، و در آینده جنگ علیه تروریسم در چوکات قوانین معینی صورت بگیرد. قوانینی که بر اساس آنها به مردم ملکی و غیرنظامیان آسیبی نرسد. در عین حال به این بپردازد که مسایل تفصیلی عملیات به چه شکل صورت بگیرد، عملیات نظامی به چه نحوی انجام شود، و استخبارات چگونه جمع آوری گردد. تمام این مسایل از طریق وزارت دفاع و وزارت خارجه دولت افغانستان ماده به ماده بحث می شود، و بالآخره به قرار دادی که توافق صورت می گیرد تمام این موارد را در بر می گیرد."
دولت در خط مخالفین؟
دولت افغانستان پس شش سال زمامداری در حالی از قانونمند شدن حضور نیروهای خارجی در این کشور می گوید که زمزمه هایی از تیرگی روابط رییس جمهور حامد کرزی با برخی از کشورهای شرکت کننده در ماموریت کمک امنیتی پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) و گروه های بازسازی در افغانستان، به شکل جدی در محافل درون و برون مرزی مطرح بوده است. این امر نشان دهنده آنست که نه تنها نا آرامی ها، بلکه نا رضایتی ها نیز در میان متحدین در افغانستان افزایش می یابد. البته در شش سال گذشته شعار قانونمند شدن حضور نیروهای خارجی در افغانستان به عنوان بزرگترین ترفند گروه های مخالف دولت این کشور برای قدرت نمایی و ایجاد هیاهو، مطرح بوده است. اما شگفتی این موضوع که رییس دولت در خط اپوزیسیون قرار گرفته و از بی بند و باری نیروهای خارجی در افغانستان انتقاد می کند، آنست که سخنگوی شورشیان طالب در تماس با رسانه ها با محکوم کردن عملیات نیروهای آمریکایی در روستای عزیزآباد، از دولت به رهبری حامد کرزی خواسته است تا عاملان این قضیه را مجازات نماید.
چراغ سبز به دشمن محاسبه ی سیاسی با دوست
با این چراغ سبز آقای کرزی به طالبان، چنان به نظر می رسد که پس از درخواست های مکرر رییس جمهور برای پیوستن طالبان به حاکمیت زیر سایه ی ناتو و ائتلاف و عدم تمایل این گروه برای لبیک گفتن به خواسته های وی، آقای کرزی در فکر انتخابات سال آینده ریاست جمهوری کشورش می باشد. زیرا می اندیشد حال که در آستانه رفتن به این انتخابات حامیان غربی اش را از دست داده و حلقات تاثیرگذار درونی را نیز از خود رانده است، با یک شگرد به موفقیت دست پیدا می کند. یعنی با قرار گرفتن در برابر عملیات نیروهای خارجی که زیر نام مبارزه با تروریسم می جنگند، عده ای از ناراضیان را به صف خود کشانده و با چهره ای جدید وارد کار زار انتخاباتی می گردد. بنابراین شاید این اظهارات بخشی از محاسبات سیاسی ای باشد که به قصد نشان دادن قاطعیت بیشتر در برابر قدرت های خارجی و برای حریفانی ادا می شود، که قرار است در سال آینده از سوی کشورهای غربی در برابر وی پیش برآیند.
این مطلب را روی سایت واشنگتن پریزم بخوانید

مشرف قمار را باخت، و حریف را از دست داد

2008-08-28T23:59:00.000-07:00

يکشنبه ١۸ اوت (٢٨ مرداد)، ژنرال پرويز مشرف برای آخرین بار به عنوان رییس جمهور کشور ١٦۲ میلیونی پاکستان بر صفحه تلويزيون ملی این کشور ظاهر شد. او با اعلام خبرکناره گیری خود از مقام ریاست جمهوری پاکستان، به دفاع از عملکرد هشت ساله اش پرداخت تا خود را در دادگاه افکار عمومي تبرئه کند. مشرف اين دادگاه خود خواسته را پيش از آن ترتيب داد که تهديدهاي مخالفان خشمگين اش براي استيضاح و حتي کشاندن او به دادگاه پس از نه سال زمامداری اش، عملي شود.
درافتادن رییس جمهور با دادگاه عالی

موج نارضایتی که همچنان فضاي سياسي پاکستان را تحت شعاع قرار داده و سرنوشت ژنرال مشرف را رقم زد، هژده ماه پيش با برکناري قاضي افتخار محمد چودهري رئيس پیشین ديوان عالي و اعلام وضعیت فوق العاده در پاکستان از سوي مشرف آغاز شد. این موج در واپسين روزهاي زمامداري مشرف، وي را در برابر مجلس اين کشور قرار داد.
این تصمیم به اعتبار جهانی ژنرال مشرف نیز لطمه بزرگی وارد نمود، و انگشت متحدان قوی اش را به سمت وی دراز کرد.کمااینکه رییس جمهور آمریکا در نخستین رفتار ناملایمش با ژنرال مشرف پس از اقدام غیر دموکراتیک وی، از او خواست از سمت نظامی خود کنار رفته و هر چه زودتر انتخابات مجلس را برگزار کند.بان کی مون دبیرکل سازمان ملل متحد هم، اقدام مشرف را غیر دموکراتیک و مایه نگرانی این سازمان خواند.دولت بریتانیا بر بازگشت حکومت غیرنظامی به پاکستان تاکید نهاد. همچنین در حالی که هلند کمک های اقتصادی خود به پاکستان را قطع کرد، سایرکشورهای عضو اتحادیه اروپا نیز نارضایتی شان بر اقدام مشرف را نشان دادند.پرویز مشرف که بیشتر قدرت و حاکمیت اش را مدیون رابطه با غرب و حمایت متحدین بین المللی بویژه ایالات متحده آمریکا بود، با دریافت اشارات منفی از غرب دانست که شمارش معکوس برای حذف اش آغاز شده است.
مشرف، مهره ای سوخته برای غرب
مشرف پس از توافق دو حزب مردم و مسلم ليگ شاخه نواز، براي استيضاح تحت فشار زيادي قرار گرفت. اما با توجه به بي‌ رغبتي ارتش به دفاع از او و آشكار شدن اين واقعيت كه طرف هاي خارجي تاثيرگذار در فضاي سياسي پاكستان هم علاقه‌ مند به حمايت از متحد سابق خود نيستند، ناچار شد عطاي رويارويي با مخالفان را به لقايش ببخشد و با كاخ رياست جمهوري خداحافظي كند. هر چند وی طي ٩ سالي كه قدرت را در پاكستان در دست داشت يكي از كليدی ‌ترين متحدان آمريكا در جنگ با تروريسم تلقي مي ‌شد، اما زوال قدرت او طي يك سال گذشته مقارن با افزايش ناآرامي ها در افغانستان كه موجب شد اين كشور به دغدغه اصلي راهبرد سازان نظامي-امنيتي آمريكا تبديل شود، عزم آمريكايي‌ ها را براي يكسره كردن كار در پاكستان جزم كرد.زیرا آمريكايي‌ ها در پاكستان به دنبال كسي بودند و هستند، كه بتواند به حمايت از طالبان پايان دهد و مناطق مرزي بي‌ قانون اين كشور با افغانستان را تحت كنترل درآورد. اما مشرف ديگر قدرت كافي براي برآوردن مطالبات آمريكا را نداشت، و دولت جديد هم با وجود وی رغبتي به همكاري نشان نمي‌ داد.در کنار بحران هايي که گروه هاي افراطي بنيادگرا در شمال پاکستان پديد آورده بودند، شرايط اقتصادي پاکستان هم موجب نگراني متحداني نظير ايالات متحده از تداوم حکومت مشرف شده بود. به اعتقاد شماري از تحليلگران مشرف در مقام شخصيتي سياسی، اين شرايط به ويژه پس از اعلام وضعيت فوق العاده از سوي وی در ماه نوامبر (آبان) گذشته، به گونه يي رو به وخامت گذاشت که رئيس جمهوري محتضر به شمار مي رفت. بنابراین آنچه روز دوشنبه روي داد، بخش پاياني خداحافظي کشدار و طولاني وی از قدرت بود. مشرف در پيش نويس طرح استيضاح، به نقض قانون اساسي از جمله درباره اعلام وضعيت فوق العاده متهم شده است. اما در بیانیه پایانی در دفاع از عملکرد خود گفت که در تمام اقداماتي که تاکنون انجام داده، تنها پاکستان را اولويت خویش قرار داده است. او خاطرنشان کرد که وضعيت فوق العاده با هدف اجتناب از شرايطي به مراتب بحراني تر، از سوي دولتش اعلام شد. مشرف تاکيد کرد حکومت وي به رشد بسياري از شاخص هاي دموکراسي به ويژه در زمينه حقوق زنان و شرايط اقتصادي، کمک کرده است. يکي از اصلي ترين اهداف اقتصادي مشرف تشکيل و تقويت جامعه متوسط شهرنشين پاکستاني بود، که مي تواند پشتوانه خوبي براي رشد دموکراسي در اين کشور باشد. فقدان چنين طبقه اي يکي از عوامل بازدارنده حرکت هاي دموکراتيک در پاکستان طي دهه هاي قبل بوده است. وی در سخنراني تلويزيوني خود همچنین اظهار داشت: «مردم مي گويند سياست هاي من طي ٩ سال گذشته اشتباه بوده است، اما منتقدانم نبايد شرايط را براي مردم پاکستان دشوارتر کنند. برخي عناصر جهت دار و ذينفع اتهامات نادرستي را عليه من مطرح کرده اند، اما من هرچه انجام دادم در درازمدت به سود پاکستان خواهد بود.»
حتی ارتش هم به ژنرال نه گفت
مشرف در حالی بی هیچ سروصدا از مقامش کنار رفت که به نظر کارشناسان سیاسی حوزه پاکستان، در برابر ش گزینه های دیگری وجود داشت. به عنوان نمونه یکی از برگ های برنده ای که تا آخر در دست وی بود، گزینه انحلال مجمع ملی به منظور شکست طرح استیضاح محسوب می شد.اما در این مورد که چرا مشرف نخواست یا نتوانست ازین برگ استفاده کند، آگاهان معتقدند که شرایط کنونی در پاکستان به گونه ای نبود که وی بتواند یا بخواهد چنین اقدامی را انجام دهد. چون انحلال مجمع ملی نیازمند حمایت های مردمی و گروه های اجتماعی مختلف است. این در شرایطی بود که مشرف وجهه ای غیرمردمی پیدا کرده، و مخالفت بسیاری از محافل را به خود جلب نموده بود. به هر حال شاید انحلال مجمع ملی می توانست در کنار اعلام حالت فوق العاده یا حکومت نظامی در سرتاسر پاکستان، محقق شود. اما این امر، مستلزم کمک و پشتیبانی ارتش بود. در صورتی که اشفق کیانی فرمانده ارتش اعلام کرد، که تمایل دارد ارتش به دور از مسائل سیاسی باشد. وی با این اظهارنظر، در واقع پیامی تلویحی و ضمنی را برای مشرف ارسال کرد. اینکه در جدال ریاست جمهوری مشرف با احزاب سیاسی، از وی حمایت نخواهد کرد. ارتش پاکستان که از طريق ژنرال هاي حاکم طي بيش از نيمي از تاريخ ٦١ ساله این کشور در حوزه سياسي صاحب نفوذ بوده است، در حالي در برابر فشارهاي روزافزون و در نهايت استعفاي مشرف بي طرف ماند، که فرماندهي کنوني آن از مورد اعتمادترين افسران زيردست وی به شمار مي رفت.کمااینکه مشرف اواخر سال گذشته ميلادي (پاییز سال پیش) و پيش از آنکه براي دومين دوره سوگند رياست جمهوري را ادا کند، از فرماندهي ارتش کناره گرفت و آن را به ژنرال کياني تحويل داد.
آینده مبارزه با ترور؟
بركناري مشرف و روي كار آمدن رئيس جمهورجدید از يكي از دو حزب مردم به رهبری آصف علی زرداری و یا مسلم لیگ نواز به رهبری محمد نواز شريف و تشكيل دولت ائتلافي از اين دو حزب، ميدان مانور آمريكا را در پاكستان و افغانستان فعال تر و گسترده تر مي كند. از اين رو بايد به زودي شاهد درگيري هاي بيشتري ميان نظاميان پاكستان و جنبش هاي مذهبي این کشور از يك سو، و درگيري نظاميان آمريكايي با قبايل پاكستاني بخصوص در نوارهاي شمالي مرز اين كشور با افغانستان از سوی دیگر باشیم.
اما آنچه پس از مشرف صفحه ی آینده مبارزه با تروریسم را مکدر می سازد، گرم گرفتن ایالات متحده آمریکا با دولت غیرنظامی پاکستان می باشد که هیچ نوع اقتداری بر ارتش نخواهد داشت. چراکه تاریخ پاکستان نشان می دهد که حرف آخر درین کشور را ارتش و ژنرالان (آی اس آی) می زنند.بنابراین در دور جدید نیز در صورتی که ارتش به گونه اي احساس «حذف » و یا ناديده گرفته شدن کند (کمااینکه در غرب برای کاهش قدرت آن زمزمه هایی بلند گرفته)، نباید انتظار واكنش این ارتش ٦٠٠ هزار نفری مالامال از بنیادگرایان مذهبی و تندروان اسلامی را بدور دانست. دولت به رهبری سید یوسف رضا گیلانی به نمایندگی از ائتلاف جدید که رییس جمهور نیز به احتمال قوی از آن خواهد برآمد هم، نشان می دهد که نقش دولت غیرنظامی برای مهار تروریسم و بنیادگرایی تا حدی کمرنگ می باشد. بنابراین آمریکا برای مهار تروریسم و تندروی در پاکستان، به شدت به رابطه با ارتش این کشور نیازدارد.
آینده روابط پاکستان با افغانستان
در میان همسايگان پاكستان، افغانستان بلافاصله از كناره گيري مشرف استقبال گرم كرد. وزارت خارجه دولت حامد كرزي رییس جمهوری اسلامی افغانستان كه در ماه هاي گذشته به جنگ لفظي عليه دولت اسلام آباد كشيده شده بود و از پاكستان بعنوان منبع اصلي صدور بي ثباتي به افغانستان ياد مي كرد، با صدور بيانيه اي ابراز اميدواري كرد كه اين واقعه به تقويت دولت غيرنظامي در پاكستان منجر شود. (روابط ميان مشرف و حامد کرزى پس از افزايش خشونت‌هاى افراطيون در داخل اين دو کشور، به تيرگى گراييده بود.)سخنگوى وزارت امور خارجه افغانستان گفت: «ما اميدواريم کناره‌ گيرى مشرف موجب استقرار دولت مدنى و برپايى دموکراسى در پاکستان شود. افغانستان حامى پاکستانى با ثبات و دموکراتيک است، که بر پايه حکومت قانون استوار باشد.» سخنگوى دولت افغانستان نیز اظهار داشت، دولت متبوعش معتقد است برکنارى مشرف اثرات مثبتى در افغانستان برجاى خواهد گذاشت. سخنگوى وزارت کشور افغانستان نيز با اشاره به دخالت سرويس اطلاعاتى پاکستان در سازمان دهى حملات در خاک افغانستان، گفت: «مشرف از متحدان آمريکا بود، اما نه در عمل، بلکه در حرف! رياست جمهورى پرويز مشرف به نفع افغانستان نبود.»اما گذشته نشان داده است که واکنش های دولت افغانستان در قبال مسایل منطقه ای و به بویژه در مورد پاکستان، درست و حسابی از آب بدر نمی آید. مثلا دولت به رهبری حامد کرزی همزمان با روی کار آمدن دولت غیرنظامی به رهبری سید یوسف رضا گیلانی در پاکستان، رویاهای زیادی در سر داشت که با گذشت صد روز از حاکمیت وی و تشدید حملات طالبان در افغانستان، با خاک یکسان شد.
زرداری و شریف در بازی رسیدن به قدرت
اولين گمانه زني هاي جدي درباره سرنگوني احتمالي مشرف از ۸ اوت (١۸ مرداد) يعني زماني آغاز شد، که حزب مردم به رهبري آصف علي زرداري همسر بي نظير بوتو اعلام کرد از طرح استيضاح مشرف حمايت مي کند. اين حزب که با توسل به تبليغات برمحور ترور بي نظير بوتو توانست اکثريت نسبي دو مجلس ملی و اکثريت مطلق چند شوراي استاني در انتخابات فوريه (بهمن سال گذشته) را به دست آورد، در ماه هاي اوليه پس از کسب قدرت از رويارويي مستقيم با مشرف اجتناب مي کرد. اما از ۸ اوت (١۸ مرداد) پيوند آن با حزب مسلم ليگ نواز به رهبري محمد نوازشريف بار ديگر برقرار شد. پيشتر ائتلاف اين دو حزب تنها کمتر از شش هفته بعد از تشکيل آن به خاطر سياست هاي ملايم حزب مردم در برابر مشرف، از سوي شريف شکسته شد و نمايندگان حزب وي کابينه سيديوسف رضا گيلاني نخست وزير حزب مردم را ترک کردند. شريف که با کودتاي ١٩٩٩ (١٣۷٨) مشرف از نخست وزيري برکنار شده، از دشمنان سرسخت وی به شمار مي رود. به طوری که استيضاح مشرف، در واقع طرحي است که شريف بيشتر بر آن اصرار داشت. او پيشتر نيز اعلام کرده که به سرنگوني مشرف اکتفا نخواهد کرد، و خواهد کوشيد وي را به جرم خيانت محاکمه کرده و مقابل جوخه اعدام بکشاند. با این حال با کنار رفتن مشرف هر یک از دوحزب مردم و مسلم لیگ شاخه نواز خودشان را برای رسیدن به پست ریاست جمهوری، مستحق تر از دیگری می دانند. دلیل نواز شریف این است که طراح اصلی استیضاح مشرف می باشد، که سبب رفتن او شد. آصف علی زرداری نیز، مقام ریاست جمهوری را خونبهای همسر فقیدش می داند.هفته ها قبل از آنكه مشرف رسماً از قدرت كناره گيري كند، نام آصف علي زرداري و نواز شريف به عنوان رئيس جمهور آينده بر سر زبان ها بود. ولي ظاهراً مباحث داخلي ميان اين دو حزب به جايي نرسيد و محمد نواز شریف با اعلام اینکه "به دليل ناديده گرفتن مکرر خواسته هاي ما و تخلفات [حزب مردم] از توافقات، ما مجبور شديم که به حمايت مان از حکومت ائتلافي خاتمه دهيم و موقف اپوزيسيون را بگيريم"، از این دولت کنار رفت. این در حالی است که حزب مردم پاکستان به صورت رسمی از شرکت آصف علی زرداری در انتخابات ریاست جمهوری این کشور خبرداد، که قرار است در ششم ماه سپتامبر (شانزدهم شهریور) سال روان برگزار شود. کارشناسان سیاسی بدین باورند که بخت آصف علی زرداری برای احراز پست ریاست جمهوری در پاکستان خیلی بالاست، و با توجه به نفوذ حزب مردم در مجلس ملی و مجالس ایالتی برنده این انتخابات خواهد بود. اما تنها مساله ی که پس از پیروزی وی همچنان به صورت یک معما در پاکستان باقی خواهد ماند، موقف محمد نوازشریف از بازیگران اصلی دوران پس از مشرف است. زیرا در صورت برون ماندن وی از ساختار دولت، این موقف به عنوان یک پرسش بی پاسخ در برابر دولت نوپای پاکستان باقی خواهد ماند.
آینده مشرف ؟
تنها گزینه ای که می تواند برای نجات مشرف کاری کند، متحدین غربی بویژه ایالات متحده آمریکا هستند که اخیرآ عنوان کرده طرحی برای ارائه پناهندگی سیاسی به وی ندارند.این بیانیه از سوی وزیر امور خارجه آمریکا، یعنی بلند پایه ترین مقام در روابط بین المللی این کشور عنوان شده است. کاندولیزا رایس در پاسخ به این سوال شبکه فاکس نیوز که آیا دولت بوش مشغول بررسی ارائه پناهندگی سیاسی به مشرف است یا خیر، گفت: «این موضوع مطرح نیست.»وی تاکید کرد: «من می خواهم تمرکز خود را بر این امر قرار دهم، که باید با دولت دموکراتیک پاکستان چه کار کنیم.» رایس در پاسخ به این سوال که آیا طرفدار کناره گیری مشرف است یا خیر، تاکید کرد: «این مساله ای است که خود پاکستانی ها باید حل و فصل کنند.» اظهارات نزدیکترین متحد ژنرال خلع شده نشان می دهد، که مشرف در میدان سیاست پاکستان "هم بازی را باخته، و هم حامی را از دست داده است". در عین حال برخلاف دیگر حکام پاکستان از وضعیت خوب اقتصادی نیز برخوردار نیست، که آینده اش را تضمین کند. براساس گفته های مایکل کرپتون یکی از کارشناسان آمریکایی در امور جنوب آسیا و رئیس موسسه «استیمسون» واشنگتن «مشرف برخلاف دیگر فرمانروایان قدرتمند جهان مانند فردیناند مارکوس فیلیپینی و شاه ایران، آدم ثروتمندی نیست. وی در هاوایی دارایی، و یا در لس آنجلس عمارت ندارد. مسئله ای که امکان پناهندگی به خارج را، دشوار می کند.»
این مطلب را روی سایت واشنگتن پریزم بخوانید

لرزه بر اندام ناتو: آیا فرانسه در افغانستان خواهد ماند؟

2008-08-22T04:02:00.000-07:00

همزمان با اعلام خبر کشته شدن ده نظامی فرانسوی در منطقه سروبی در حدود پنجاه کیلومتری شرق کابل، دفتر رییس جمهوری فرانسه از عزم نیکلا سارکوزی برای دیدار چند ساعته از افغانستان خبر داد. هرچند آقای سارکوزی پیش از سفر به کابل اعلام کرد که قصدش از این کار نشان دادن حمایت خود از سربازان کشورش می باشد، اما به خوبی می دانست که پس از حادثه کشته شدن ده نظامی و مجروحیت بیست و یک تن دیگر از آنان، برایش بودن در پاریس به مراتب تلخ تر از رفتن به کابل تمام خواهد شد. چراکه پس از نبردهای سیزده ساعته ای که در کمینگاه سربازان فرانسوی در شرق کابل رخ داد و به کشته ها و زخمی های مورد اشاره منجر شد، اپوزیسیون فرانسه بویژه دبیر کل حزب سوسیالیست عکس العمل های تندی نشان دادند. وی در مخالفت با حضور گستردۀ ارتش فرانسه در افغانستان، خواستار تشکیل فوری نشست کمیسیون های امور خارجی و دفاع مجلس ملی کشورش، و روشن شدن فعالیت نظامیان آن در افغانستان شد.آگاهان از موج اعتراضات مخالفین نیکلا سارکوزی برای سیاست های دنباله روانه اش از آمریکا سخن می گویند، که وضعیت درونی نظام فرانسه را با چالش روبرو خواهد کرد. اما رییس جمهوری فرانسه در دیدار خود از افغانستان، به نظامیان کشورش خاطر نشان کرد که حضور آنان در این کشور، برای "رهایی جهان" از تروریسم بسیار مهم و حیاتی است.وی در جمع نظاميان فرانسوی مستقر در اردوگاه "ورهاوس" واقع در حومه كابل اعلام كرد: «بهترين كاری كه می ‌توانيد در جهت وفادار بودن به همرزمان خود انجام دهيد، اين است كه به كار خود ادامه دهيد، سرتان را بالا بگيريد و حرفه‌ ای و تخصصی عمل كنيد." وی افزود: «می ‌خواهم به شما بگويم كاری را که در اينجا انجام می ‌دهيد، ضروری و لازم‌ الاجراست.فكر می ‌كنيد چرا اينجا هستيد؟ شما در اينجا با افغان‌ها هستيد نه مخالف آنها، و به اينجا آمده‌ايد تا افغان‌ها را در مقابل "وحشيگری ‌ها" تنها نگذاريد.» رئيس‌ جمهور فرانسه در ادامه خاطرنشان كرد: «من هيچگونه شك و ترديدی درباره ماندن و بودن در افغانستان ندارم، بايد در اينجا ماند. خود من نيز از كشته شدن نظاميان فرانسه شوكه شدم. اما وجدانا و صادقانه به شما می ‌گويم كه اگر اين مسئله قابل جبران بود، خودم به شخصه آن را جبران می كردم. راهی كه من در اعزام نيرو به افغانستان در پيش گرفته‌ام، همان طریقی است كه پيشينيان من نيز در اين زمينه در پيش گرفته بودند.»

تا چه زمانی ؟

سفر شتاب آلود رهبر فرانسه به افغانستان که به دنبال کشته شدن ده سرباز این کشور در کابل صورت پذیرفت، با توجه به مسئلۀ گسترش روز افزون نفوذ طالبان می باشد. در این پیوند تحلیلگران از تنگ شدن حلقۀ محاصره در اطراف کابل سخن می گویند، و خاطر نشان می سازند که نیروهای نظامی ائتلاف در باتلاق افغانستان گرفتار شده اند. بنابراین این پرسش به اذهان تداعی می کند، که آقای سارکوزی چند بار حوصله ی رفت و برگشت به افغانستان را خواهد داشت؟در حال حاضر حدود ٣ هزار نظامی فرانسوی در چهارچوب نيروهای بين‌المللی كمك به امنيت افغانستان (ايساف)، در خاك اين كشور و به ويژه در كابل و ولايت كاپيسا واقع در شمال شرقی پايتخت مستقرند. از زمان حضور این نيروها در افغانستان در سال ۲٠٠١ (١۳٨٠) تاكنون، ۲٤ تن از آنان در اين كشور كشته شده اند. این تعداد در برابر سربازان کشته شده دیگر کشورها، به مراتب کمتر به نظر می رسد. به عنوان نمونه از آغاز سال جاری ميلادی (اواسط دی ماه سال گذشته) تاكنون، حدود ١۷٦ نظامی خارجی در جريان حملات و بمب‌ گذاری ‌‌‌های مختلف در افغانستان كشته شده‌اند. اكثريت این افراد را، آمريكايی ‌ها تشكيل می ‌دهند.اما واکنش دولت فرانسه برای کشته شدن ده سرباز این کشور در افغانستان، نگرانی از بی حوصلگی آن کشور دربرابر تعهداتش در افغانستان را نمایان می کند. چراکه آشکارا از لبریز شدن کاسه صبر فرانسه خبر می دهد.

ادامه یا عقبگرد؟

برخلاف جنگ عراق، جنگ علیه بنیاد گرائی در افغانستان مشروع است. به سخنی دیگر این جنگ در اذهان برخی از فرانسویان، یک تراژدی اجتناب ناپذیر می باشد. زیرا به باور شماری از تحلیل گران این کشور، هیچکس نباید و نمی تواند با عقب نشینی، یک پیروزی تازه را به بنیادگرایان خشن اسلامی در این منطقۀ جهان ارزانی دارد. اما مسئله ازدیاد نیروهای فرانسوی در افغانستان، بیش از پیش اماها و چراهایی را در حلقات درونی آن کشور ایجاد کرده است. اماها و چراهایی که مانع تصمیم سارکوزی برای انجام تعهداتش به افغانستان خواهد شد.نیروهای فرانسوی تازه به شهرستان های تگاب و نجراب در شمال افغانستان گسیل داشته شده اند، که از پناهگاه های امن نیروهای بنیادگرا و شورشی بویژه گلبدین حکمتیار به شمار می روند.
زیرا دو شهر مورد اشاره طی سالیان جنگ و رویارویی، به عنوان معبر و پایگاه اصلی شورشیان طالب و حزب اسلامی در شمال افغانستان بوده اند. به طوری که این نیروها در کلیه این مناطق دست بلندی دارند. به همین سبب به احتمال قوی می توانند با آغاز عملیات، تلفات شدیدی بر نیروهای فرانسوی مستقر در افغانستان وارد آورند.با کشته شدن ده سرباز فرانسوی آنهم در یک کمین خارج از حوزه ی اصلی ماموریت این نیروها در افغانستان و واکنش شدید دولت آن کشور به دنبال این رخداد، چنان برمی آید که احتمال عقبگرد نیروهای مورد اشاره، از ادامه ماموریت آنها در چهارچوب تامین امنیت در افغانستان بیشتر است.

این مطلب را روی سایت واشنگتن پریزم بخوانید

بچه ترسانک های رییس جمهور!

2008-08-18T00:01:00.000-07:00

“اساس سیاست افغانستان با پاکستان و کشور های همسایه دوستی ، برادری ، روابط اقتصادی خوب و مراودات عالی می باشد، یعنی دل ما دوستی با پاکستان، دوستی با مردم پاکستان و محبت و برادری در روابط ما با آنها می خواهد، نیت ما هدف ما و اساس سیاست ما اینست ، اما زمانیکه ما با نقض روبرو می شویم و یا از سوی برخی نهادهای دولتی آنها(پاکستان) با روابط خلاف دوستی رودر رو می شویم ، باز افغانستان برای اظهار نا خشنودی خود برخی اقدامات را اتخاذ می کند، که آنها(پاکستانی ها) بفهمند که من به این نا خشنود هستم و این درک را دارم که شما(پاکستانی ها) چی می کنید و توان اجراآت را دارم که بگویم این را انجام مده که نا درست است که ما هم سیاست خود را داریم، گاهی صحبت می کنیم گاهی یاد آوری می کنیم و گاهی هم مجالس را به تعلیق در می آوریم ، اما این بدان معنی نیست که( به تعلیق در آوردن) به معنی متوقف کردن همیشه گی این اقدامات باشد، بلکه برای این است که برای آنها(پاکستان) یک هوشدار باشد که مکنید”
حامد کرزی رییس جمهوری اسلامی افغانستان در آخرین سخنرانی اش در ارگ ریاست جمهوری ،پرده از سیاست های میان تهی دولت خود برداشت و برای حکومتگران پاکستانی با نشان دادن چراغ سبز دیگرفهماند که دولت افغانستان هیچ ستراتیژی برای دوستی و دشمنی با پاکستان نداشته و این پاکستان است که می تواند این سیاست را بر محورتمایلاتش بچرخاند. درین سخنرانی که فقدان راهبرد و راهکار سیاسی درآن برجسته بود،رییس جمهوری ابتدا تمایل بیش از حد برای برقراری روابط با جمهوری اسلامی پاکستان از خود نشان داده تاکید کرد که دوستی با پاکستان از اساس سیاست خارجی کشورش می باشد اما ادامه سخنرانی در تناقض با جملات اول بیانیه اش واقع شد که در آن آشکارا پاکستان را دشمن افغانستان خطاب کرد، رییس جمهوری درحالی که در مورد کاهش تمایل خانواده ها برای فرستادن کودکان شان به دلایل ناامنی به مکتب صحبت می کرد گفت: ” یک دلیلی که تروریسم سر ما حمله می کند اینست که ما بترسیم و طفل خود را به مکتب روان نکنیم بخاطری که دشمن افغانستان می خواهد طفل ما به مکتب نرود بی تعلیم بماند، بیچاره بماند و بالاخره از بی تعلیمی و بیچاره گی دروازه بان هوتل و رستوران خارجی ها شود ، دروازه وان رستوران های “کراچی” شود”. همچنان رییس جمهوری در یک تقاضای صمیمانه از برنده انتخابات ریاست جمهوری آمریکا که تا یک سال دیگر به قصر سفید خواهد رفت خواست که اگر موفقیت در کار مبارزه با تروریسم را می خواهد به پاکستان حمله کند این گفته های رییس جمهوری نیز در تناقض با اظهارات اولیه اش که حفظ حاکمیت ملی و تمامیت ارضی کشور های همسایه و دوست را به رسمیت می شناسد واقع می شود ، منافع ملی کشور ها حکم می کند که هیچ کشوری حق تشویق و ترغیب حمله نظامی به کشور دیگری را ندارد.به باور آگاهان این اظهارات ضد و نقیض رییس جمهوری در نهایت ناشی از نبود ستراتیژی و سیاست شفاف خارجی در کشور می شود،که حاکی از ناکارآیی دستگاه دپلماسی کشور می کند، هرچند اظهارات مقام ریاست جمهوری که ریشه های تروریسم باید در آنسوی مرزهای افغانستان جستجو شود، حرف معقول و قابل قبول می باشد اما نکته جالب درین سخنان آنست که رییس جمهوری در اظهارات شان به قول معروف به حدی ازین شاخ به آن شاخ می پرد که حتی حرف های درست و حسابی اش نیز فدای احساسات و فقدان ستراتیژی عملی دستگاه خواب آلود دپلماسی کشور می گردد. برخی آگاهان بدین باورند که دولت جمهوری اسلامی افغانستان حتی اگر نمی خواهد تا سیاست خارجی اش در مورد پاکستان را روشن سازد به ناچار می باید حرفهای به عنوان سیاست خارجی کشور درمورد پاکستان را برجسته سازد ، ورنه سخنرانی های که در آن “کاسه از آش داغ تر است” راه به جایی نخواهد برد و سرانجام پرده از راز های دیگری نیز خواهد برداشت.

این مطلب را به نشریه ارمغان ملی چاپ کابل نوشتم

نیم رخ پنهان جنگ در افغانستان

2008-08-15T01:34:00.000-07:00

جنگ افغانستان از یک رخ مبارزه اسلام گرایان افراطی با ایالات متحده آمریکا و کشور های غربی خوانده می شود. اما با ظاهر شدن نیم رخ پنهان این سکه چنان به نظر می رسد که مبارزه دیگری نیز در این کشور جاریست، و آن جنگ منافع هندوستان و پاکستان در میدان افغانستان می باشد.حمله برسفارت هندوستان در کابل، دومین حمله بر منافع هندوستان پس از استقرار دولت غیرنظامی پاکستان است. نخستین حمله در ١۳ ماه مه (۲٤ اردیبهشت) سال جاری در شهر "جیپور" هندوستان اتفاق افتاد. درست ۵٦ روز پس از آن، به سفارت هند در افغانستان حمله صورت گرفت که ٤٩ کشته به شمول مقامات دیپلماتیک و بیش از صد زخمی برجای ماند.حمله شهر جیپور که ٩ کشته و ٦٣ زخمی برجای گذاشت، همزمان با مذاکرات مقامات بلند رتبه دو کشور هندوستان و پاکستان پس از استقرار دولت غیر نظامی به رهبری "سید یوسف رضا گیلانی" بود، که نتایج مذاکرات را به صفر نزدیک ساخت.

حمله بر نقش پررنگ هندوستان در افغانستان
هنوز تب و تاب حمله جیپور بر فضای تنش آلود سیاسی دو کشور آرام نگرفته بود که همزمان با حمله ی تروریستی به سفارت هندوستان در کابل، حامد کرزی رییس جمهوری اسلامی افغانستان بی پرده و آشکار دستگاه استخبارات نظامی پاکستان (آی، اس، آی) را متهم به دست داشتن درین حمله کرد. او دلیل این اتهام را نشانه گیری روابط تنگاتنگ و رو به انکشاف کشورهای هندوستان و افغانستان بوسیله ی دستگاه مورد اشاره عنوان نمود. کرزی با تاکید اضافه کرد که برای پاکستان جز کارشکنی و استفاده از عوامل تروریستی برای دوری هندوستان از افغانستان، هیچ راه دیگری باقی نمانده است.پیش ازین نیز بار ها به گروه کارگران هندی که در بازسازی افغانستان سهم داشته اند، حملاتی صورت گرفته و این کارگران به گروگان گرفته شده اند. بیشترینه این گروه ها به سبب کارشکنی که در راهکار آنان وجود داشته، به ناچار افغانستان را ترک کردند. اما آخرین گروه هندی که مصروف ساختمان بزرگراه جنوب غربی افغانستان هستند که این کشور را با خط آهن و شبکه بزرگراه از طریق جمهوری اسلامی ایران به "خلیج فارس" وصل می کند، تا هنوز دراین کشور باقی مانده است. پایان کار این بزرگراه یکی ازدستآوردهای بزرگ هندوستان در افغانستان خواهد بود، که پاکستان سخت از آن ناراحت می شود.جدا از اهداف راهبردی پاکستان، طالبان نیز می دانند که فروپاشی حاکمیت به رهبری حامد کرزی پیوند تنگاتنگی با متحدین قدرتمند این کشور دارد. چراکه کشور هندوستان پس از فروپاشی حاکمیت طالبان در بازسازی افغانستان نقش برجسته ی داشته، و در کار بازسازی این کشور زرق و برق بیشتری از دیگر همسایگان نشان داده است.

هندوستان در کجای راهبرد نظامی طالبان قرار دارد؟
براساس برخی اطلاعات، رهبری طالبان تصمیم بر آن دارند تا به دستور آی، اس، آی موج جدیدی از حملات را آغاز کنند. این حملات اهدافی را مورد حمله و یورش قرار می دهند، که به شدت به منافع هندوستان در افغانستان آسیب می رساند. هدف این است که هندوستان به عنوان یک متحد قدرتمند افغانستان، از کنار دولت به رهبری حامد کرزی فاصله بگیرد.گفته می شود در موج جدید از حملات طالبان، این گروه جبهات جنگی در افغانستان را به سه بخش "جبهه شمال"، "جبهه افغانستان مرکزی" و "جبهه جنوب و شرق افغانستان" تقسیم بندی کرده اند.درین تقسیم بندی جدید "جبهات شمالی" به علاوه ولایت های "نورستان" ، "لغمان" ، "جوزجان" و "وردک"، به نیروهای فعال زیر فرمان حزب اسلامی افغانستان به رهبری گلبدین حکمتیار سپرده شده اند. "جبهات افغانستان مرکزی" به اضافه ولایت های "ننگرهار"، "خوست" و "پکتیا" به گروه زیر فرمان مولوی جلال الدین حقانی تعلق می گیرند."جبهات شرق و جنوبی افغانستان" هم، به گروه طالبان زیر فرمان ملا محمد عمرمجاهد درآمده اند. در تقسیم بندی مورد اشاره، سطح نفوذ هر گروه و رهبر در واگذاری مناطق به آنان در نظر گرفته شده است. به عنوان مثال شبکه حقانی به سبب هم مرز بودن ولایت های شامل پایگاه های عمده وی با وزیرستان پاکستان، به رهبری حملات این ولایت ها گمارده شده است. در حالی که جبهات شمال به نسبت نفوذ حزب اسلامی گلبدین حکمتیار درین ولایت ها، زیرنظر نیروهای زیر فرمان وی درآمده اند.

کدام گروه از طالبان؟
حال این پرسش مطرح می شود که آیا طالبان در حمله به سفارت هندوستان بر اساس تقسیم بندی جبهات شان عمل کرده اند، و یا این حمله به صورت مشترک و یا هم انفرادی انجام یافته است؟درست ساعتی پس از حمله به سفارت هندوستان در کابل، طالبان به رهبری ملامحمدعمر که در "کویته" پاکستان پایگاه مرکزی داشته و فرماندهی جبهات شرق و جنوب افغانستان در راهبرد جدید را برعهده دارند، در تماس به رسانه مسوولیت حمله را برعهده نگرفتند و گفتند که در حمله دست ندارند.این اظهارات سخنگوی طالبان این گمان را تقویت کرد، که حمله به صورت انفرادی و از سوی یکی از گروه های شورشی در افغانستان صورت گرفته است.براساس پیشینه ی حملاتی از این دست، احتمال دست داشتن گروه زیر فرمان گلبدین حکمتیار هم بسیار ضعیف به نظر می رسد. زیرا ابتدا اینکه گروه وی تا حالا دست داشتن در هیچ حمله ی انتحاری در افغانستان را به صورت واضح نپذیرفته اند، اما گاه ناگاه حملاتی به آنها نسبت داده می شود. دوم اینکه این گروه در شهر کابل، توانایی اجرای حمله ای با این پیچیدگی را ندارد.در حالی که دو گروه شورشی طالبان و حکمتیار دست داشتن خود در حمله به سفارت هند در کابل را یا رد کرده اند و یا هم نپذیرفته اند، انگشت ها به سوی گروه زیر فرمان مولوی جلال الدین حقانی نشانه می رود. چنانیکه شواهد و پیشینه ی حملات نیز این حرکت را بیشتر از هر گروه دیگر، به شبکه حقانی پیوند می زند. و از همینجاست که پای آی، اس، آی نیز در معامله وارد می شود.ابتدا به نسبت پیچیدگی این حمله که دست داشتن آی، اس، آی در آن پوشیده بماند، شاید هیچ گروه دیگری جزشبکه حقانی مطلوب این سازمان اطلاعاتی برای چنین گزینش نبوده است تا بشود برآن اعتماد کرد. (این مساله را بیشتر پیشینه ی وفاداری شخص حقانی به آی، اس، آی ثابت می سازد.)دوم بیشتر بمبگذاران و یا هم شماری از انتحار کنندگانی که با گروه زیر فرمان ملاعمر مرتبط هستند، تا حالا پیش از اجرای حمله به دست نیروهای امنیتی افغان افتاده و یا هم در هدف گیری مکان های دلخواه خود ناکام مانده اند. این مساله را نیز می توان به عنوان یک فرضیه در عدم اعتماد آی، اس، آی به سایر گروه ها دانست. این در حالیست که تا هنوز پس از شش سال از حملات تروریستی که بوسیله ی گروه های شورشی در افغانستان اجرا می شود، کمتر کسی از گروه حقانی به دست نیروهای امنیتی افغان افتاده است. این خود دست این گروه در جلب اعتماد آی، اس، آی در میان سایر شورشیان در کشور را بلند نگه داشته است.

سیاست های کهنه بازیگران نو
باید گفت که دستگاه استخبارات نظامی پاکستان در طرح و اجرای حمله به سفارت هندوستان در کابل، مهارت کامل به خرج داد. اما به نظر می رسد که این بار با تعویض مهره های اصلی و گردانندگان کار کشته سیاست پاکستان و روی کار آمدن سیاست گزاران نو، دستگاه دولتی این کشوردر پوشیده نگاه داشتن این راز تا حدی کوتاه آمده است.بر اساس گفته های احمد مختار وزیر امور داخله ی پاکستان، در جریان دیدار سید یوسف رضا گیلانی نخست وزیر تازه به قدرت رسیده ی پاکستان از ایالات متحده آمریکا، رییس جمهور بوش از وی پرسیده است که واقعآ آی اس آی را چه کسی اداره می کند؟ این بدان معنی است که آقای گیلانی در یک دیدار بازیی را که ژنرال پرویز مشرف رییس جمهوری پاکستان با صد خدعه و نیرنگ در هفت سال گذشته و با بیش از ده بار دیدار از کاخ سفید ادامه داده بود، به نقطه پایان رساند.با این حال پاکستان هنوز دارد بر محور راهبرد کهنه به پیش می رود. اما روی کار آمدن سیاست گزارن نو به خوبی نشان می دهد که موتور کهنه سیاست های این کشور بیش ازین از نفس افتاده است، و نمی توان با تعویض پرزه جات آن را به راه انداخت. مگر آنکه موتور جدیدی برای این کشور جستجو کرد.
این مطلب را روی سایت واشنگتن پریزم بخوانید

راز های خوابیده در قتل خبرنگار بی بی سی در افغانستان

2008-07-27T23:53:00.000-07:00

عبدالصمد روحانی فرزند حاجی ملا دوست محمد که برای بخش خبری برنامه های "بی بی سی برای افغانستان" (دری/پشتو) در هلمند کار می کرد" 16 جوزای سال 1387خورشیدی " از سوی افرادی که هویت شان تاهنوز ناشناخته مانده است ربوده وبه قتل رسید.درست یک روز پس از ربوده شدن، جسد روحانی در حومه شهر لشرگاه ولایت هلمند در حالی که بی رحمانه به قتل رسیده بود دریافت گردید . جسد پیداشده روحانی که گلویش تا اندازه ی بوسیله ی کارد بریده شده بود حکایت از تکرار شیوه قتل اجمل نقشبندی خبرنگار افغان را داشت که سال پیش به وسیله ای افراد گروه طالبان در همین ولایت سربریده شد.
تهدید های پیش از مرگ
عبدالصمد روحانی پیش از کشته شدن به گفته نزدیکانش بار ها ازجانب افراد ناشناس تهدید به مرگ شده بود یکی از نزدیکان آقای روحانی میگوید :" روحانی شبی "٢٥" دقیقه با یکی از افراد طالبان صحبت می کرد و او برایش در مورد نشر گزارشی که آمار بلند کشته های طالبان را نشان می داد هشدار می داد. طالب در تیلفون برای روحانی می گفت که چرا در گزارش خود از رقم بلند کشته های طالبان یاد کرده است روحانی برایش گفت که انعکاس حقیقت وظیفه من است و باید من اینکار را می کردم و سخنگوی شما هم آنرا تائید کرده است و من همچنان کشته های دولت را نیز یاد می کنم،طالب برایش گفت تو نباید ما را با کفار و دولت تحت حمایت آمریکایی ها مقایسه کنی ".به گفته" حضرت محمد" برادر بزرگ روحانی "ملا قاسم" یک تن از فرماندهان معروف گروه طالبان در هلمند به روحانی دستور داده بود تا "٥٠ هزار" افغانی برایش ارسال کند زمانی روحانی از او پرسید که چرا باید این پول را بپردازد، ملاقاسم گفت:" تو باید برای مجاهدین کمک کنی و اگر حاضر به پرداخت پول نباشی بعد نتیجه اش را خواهی دید"."حضرت محمد" برادر روحانی به یاد می آورد که صمد روحانی در پاسخ به "ملا قاسم" از فرماندهان طالبان در هلمند گفته بود که خداوند انسان را یک روز آفریده و یک روز هم خواهد گرفت و هیچ نیازی برای پرداختن پول برای زنده ماندن ندارد.گفته می شود تهدید هایی که در راه کار روحانی وجود داشت او را خیلی محتاط کار ساخته بود. به گفته یکتن از نزدیکان آقای روحانی کسی که همه روزه با او دیدار داشته وخود نیز خبرنگار می باشد اوحتی برای رفتن به نزدیکترین نقاط شهر کوشش می کرده است تا همراهی را با خود داشته باشد دوست روحانی که نخواست نامش فاش شود می گوید":مثلا برای من می گفت لالا وقت دارید تا به میله با هم برویم حتی به رییس اطلاعات و فرهنگ ولایت هلمند(که دوست شخصی اش بود) تماس میگرفت و می پرسید که آیا مناسب است تا جایی که تصمیم دارد بروند یا نه".دو روز پیش از مرگش که قرار بود جمعی از خبرنگاران برای تهیه گزارش به شهرستان "گرمسیر" که کمکهای سازمان جهانی "صلیب سرخ" به مردم محل توزیع می شد برود. روحانی به نسبت مشکلات امنیتی از رفتن سرباز زده بود او در برابر شوخی یکی از خبرنگارانی که برایش گفته بود" بز دل" هستی گفته بود :" بلی من می ترسم چرا که مطمئن نیستم که با رفتن به گرمسیر آیا باز خواهم گشت یا نه، بزرگترین چهره های دولتی درین مناطق کشته شد اما هیچ کس حتی سراغ شان را هم نگرفت و من باور دارم که اگر من را هم روزی چیزی شود تنها به خود من خواهد بود و برای اینکه من خانواده و فرزندان دارم باید محتاط جان خود باشم"."حضرت محمد" برادر روحانی می گوید که او همیشه ساعت 5 عصر در منزل می بوده و کوشش می کرد که پس از ساعت 5 عصر از منزل خارج نشود.
چگونگی قتل
عبدالصمد روحانی در هلمند به دریافت نخستین خبر معروف بوده است ، او نخستین خبر ها را دریافت کرده و به دسترس خبرنگاران دیگر قرار می داد. کمتر زمانی او خبر را از دیگر دوستانش دریافت کرده است. ریاست اطلاعات و فرهنگ هلمند خبر نشست ها و رویداد های خبری خود را بیشترینه از طریق روحانی به دسترس دیگر خبرنگاران در هلمند قرار می داده است .یک تن از خبرنگارانی که ساعت" ٨ صبح" یک روز پیش از کشته شدن روحانی تماسی از او دریافت کرده و به کنفرانس دعوت شده است می گوید": روحانی با من تماس گرفت و گفت که ١٠صبح به فرودگاه هلمند در"لشکر گاه" باشم که قرار است مقداری مواد مخدر به آتش کشیده شود".این دوست آقای روحانی که به دلایل شخصی نخواست هویت اش فاش شود و روز پیش از کشته شدن روحانی تا آخر روز با او در تماس بوده است می گوید روحانی با ترک فروگاه هلمند که برای تهیه گزارش به آنجا با خبرنگاران رفته بود ساعت 12:00 چاشت به سوی منزل روان گردید.دوست روحانی می افزاید": روحانی نزدیک به 3:30 دقیقه پس از چاشت برادر و خواهر خود را به ایستگاه بس های شهرستان "مرجه" در غرب شهر لشکر گاه در 50 متری منزلش برد که پس از برگشت از آنجا با یکی از همکلاسی هایش به کلاس انگلیسی که تازه آغاز کرده بود رفت ( به گفته خانواده روحانی دفتر بی بی سی در لندن به او وعده داده بود که اگر زبان انگلیسی را بیآموزد به لندن دعوتش خواهند کرد). هرچند دولت افغانستان بویژه مقام های دولتی هلمند می گویند که روحانی با انتقال خواهر و برادرش به شهرستان "مرجه" برنگشته است. خبرنگاری که تا نزدیک های شام یک روز پیش از مرگ روحانی او را دیده است آخرین دیدارش راچنین بیان می کند:" ساعت ٥:٣٠ عصر از کلاس انگلیسی "روشان" برگشته بود و یکی از همکلاسی هایش را به داروخانه ی "ایوبی" (ایوبی درملتون) با خودروی خود رسانید".خبرنگار (آی،دبلیو،پی ، آر) در هلمند می گوید که روحانی نزدیک به 6:00 شام به وقت محلی با او تماس گرفته و نشانی تانک تیل دولتی(پمپ بنزین) را می پرسیده است خبرنگار آی دبلیو پی آر می افزاید:"روحانی نزدیک به ساعت 6:00 شام با من تماس گرفت پرسید، آدرس (نشانی) تانک تیل دولتی را بلد هستی ؟ من برایش آدرس دقیق تانک تیل دولتی هلمند را دادم از من تشکر کرده خدا حافظی کرد".خبرنگار آی دبلیو پی آر که در جستجوی جسد روحانی با خانواده و دوستان او همکاری کرده است می گوید": یک روز پس از دریافت جسد روحانی زمانی به تانک تیلی که روحانی نشانی آنرا از من پرسیده بود مراجعه کردم مالک تانک تیل که از دوستان من است و مصروف خرید و فروش تیل در آنجا بود برایم گفت، بلی روحانی شام روز پیش به اینجا آمده بود"."کوچی" همسر عبدالصمد روحانی که یک سال پیش با او ازدواج کرده و فرزندی از او دارد می گوید": ساعت ٣:٠٠ همان روز (یک روز پیش از پیدا شدن جسد روحانی) دو مس کال(تماس نا موفق) به تیلفون ام از شماره روحانی رسیده بود اما بدلیل اینکه مصروف بودم نتوانستم در همان لحظه به آنها پاسخ دهم و حدود ٢٠ دقیقه بعد زمانی تلاش کردم تا با روحانی تماس گیرم شماره اش قابل دسترس نبود". کوچی در مورد اینکه چه زمانی تصمیم گرفت تا با دوستان و نزدیکان روحانی برای جستجو تماس گیرد می گوید:"روحانی تا ساعت ٩ شب برنگشت، به خانم یکی از دوستان روحانی "احمد شاه پاسون" تماس گرفته و از برنگشتن روحانی به او خبردادم و از او پرسیدم تا ازاحمدشاه بپرسد که آیا سراغی از روحانی ندارد".پس از اطلاع یافتن دوستان روحانی مقام های دولتی بوسیله ی دوستان و نزدیکان آقای روحانی در جریان گذاشته شدند و جستجو برای دریافت روحانی پس از 9 شب آغاز می شود تا اینکه فردای روز نا پدید شدن عبدالصمد روحانی نزدیک به ٤:٣٠ دقیقه پس ازچاشت "عزیز احمد شفیع" خبرنگار تلویزیون بی بی سی در هلمند تماسی در یافت می کند که برایش نشانی جسد آقای روحانی رامیدهد درین تماس برای شفیع گفته می شود:"شما خبرنگار بی بی سی هستید "شفیع" می گوید بلی ، سپس برایش گفته می شود که جسد روحانی را از "هدیره بولانه " که ویرانه ای درحومه شهرمی باشد به دست بیاورد".شفیع می گوید تا اینکه در مورد هویت شخص تماس گیرنده پرسیدم گوشی را گذاشت و درست زمانیکه در نزدیکی جسد روحانی رسیده بودم بار دیگر تماسی دریافت کردم که تاکید می کرد آیا جسد راپیدا کردی که شاید از مکان نزدیکی که توانایی دید مرا داشت برقرار گردیده بود.
عبدالمصد روحانی را کی کشت ؟
طالبان
نخستین زمزمه ها پس از کشته شدن عبدالصمد روحانی از دست داشتن طالبان در قتل او بلند گرفت دولت افغانستان با انتشار اعلامیه ی گفت که تحقیقات آنان نشان می دهد که روحانی بوسیله ی افراد شورشی طالب به قتل رسیده است اما سخنگویان طالبان در تماس با رسانه ها مسولیت قتل او را بر عهده نگرفته اند. یک تن از سخنگویان طالبان در تماس با رسانه های محلی در هلمند گفته است که روحانی با آنان رویه خیلی عالی داشته و از مرگ او ابراز ناخشنودی کرده اند. طالبان حتی برای رسانه های محلی هلمند وعده داده اند که اگر آنان قادر به شناسایی عاملین قتل روحانی گردند آنان را به سزایی اعمال شان خواهند رساند، در عین حال سخنگویان طالب از گفتگو های روحانی با "ملا عبدالرازق" مشهور به "ملا ساتول" ملا قاسم" و شماری از فرماندهان محلی اینگروه یاد کرده و گفته اند که اگر آنها قصد کشتن روحانی را می داشتند شاید برایش فرصت نمی دادند تا با آنها دیدار کرده و گفتگو را انجام می داد.
رهزنان
پس از آنکه قاتلین خودرو و دوسیت موبایل(تیلفون همراه) روحانی را پس از کشتن اش با خود بردند زمزمه دست داشتن دزدان در مرگ روحانی نیز مطرح گردید شماری بدین باورند که شاید روحانی با مقاومت در برابر رهزنان از سوی آنان کشته و خودرو و دیگر اجناس قیمت بهایش را باخود برده باشند.
قاچاقبران مواد مخدر
گفته می شود روحانی یک سری ازگزارش هایی را از طریق رادیو "بی بی سی" به نشر سپرده است که در آن از قاچاقبران مواد مخدر یاد شده و سبب نا راحتی آنان گردید ه است. خبرنگاران مستقر در هلمند بدین باورند که این احتمال به قوت وجود دارد که طالبان با کشتن روحانی شاید برای دیگر خبرنگاران هشدار پرداختن به این موارد را داده و برای جلوگیری از نشر گزارش های که قاچاقبران مواد مخدر از آن متضرر می شود این اقدام انجام یافته باشد.
مقامات مفسد دولتی
با تقرر گلاب منگل به صفت والی ولایت هلمند، آقای منگل برای پاک کاری دستگاه دولتی (هلمند) از وجود فساد در مقامات رده اول که در فساد اداری شریک هستند دست به کار گردید. آقای منگل درین زمینه روابط خود با روحانی را که خبرنگار با سابقه و آگاه از مسایل هلمند بود بر قرار کرد( گفته می شود روحانی نیز برای شناساندن مقامات رده اول که در فساد اداری دخیل هستند به والی ولایت هملند وعده همکاری داده بود)به گفته یکی از نزدیکان آقای روحانی که نخواست نامش فاش شود روحانی درین مورد چندین بار با آقای گلاب منگل دیدار و صحبت های داشته است. دوست روحانی می افزاید :"او گفته بود که شماری از روسای دولتی که در فساد دست دارند را برای والی معرفی خواهد کرد و همچنان روحانی گفته بود که از والی هلمند خواهد خواست تا آنعهده از افرادی که صادقانه کار می کنند را تقدیر کند ،روحانی به عنوان نمونه از "ریس احصایه ولایت هلمند" یاد کرده گفت که باید از او تقدیر شود".
این احتمال که روحانی بوسیله مقامات دولتی به قتل رسیده است به قوت باقی است. به عنوان نمونه مکانی که جسد روحانی ازآنجا بدست آمد به گفته شاهدان عینی یک سری از صحنه سازی های در آن به چشم می خوردکه مساله را پیچیده تر می سازد به عنوان نمونه در محلی که جسد روحانی از آنجا پیداشدچند گلوله شلیک شده و سوخته های سیگار در کنار جسدش وجود دارد که نشان دهد قتل در همین محل صورت گرفته است.(درحالی که گفته می شود قتل در جایی دیگری صورت گرفته است)همچنان به گفته یک تن از خبرنگارانی که در نخستین لحظات پیدا شدن جسد روحانی به آنجا رفته بود پولیس در نخستین لحظات رد یابی زمانی می خواهد ثابت کند که نوع عراده که جای تایر آن در نزدیکی جسد روحانی به جا مانده بود چه است می گوید که نوع عراده رنجر(عراده جات مخصوص پولیس افغانستان ) بوده است اما زمانی فرمانده امنیه به او هشدار می دهد که از دادن جزئیات خود داری کند سرباز جزئیات دیگری درین رابطه نمی دهد.
این مطلب را روی سایت واشنگتن پریزم بخوانید

این مطلب را روی سایت خبرپرس بخوانید

مبارزه با تروریسم بخش سوم: نقش مردم در حمایت از طالبان چیست؟

2008-07-10T22:56:00.000-07:00

"حاجی عمر" رهبری طالبان را در وزيرستان جنوبی به عهده دارد. وی در سال ۲٠٠٤ (١۳۸۳) بعد از کشته شدن "نيک محمد" رهبر سابق طالبان پاکستانی به دست نيروهای ائتلاف در افغانستان، جانشین او شد. عمر گفته است که آنها با دولت پاکستان قرارداد کرده اند که با حکومت مرکزی اين کشور جنگ نکنند، اما به نبرد عليه نيروهای خارجی در افغانستان ادامه دهند. اين جنگسالار پاکستانی در مصاحبه با گزارشگر پشتوی بی بی سی اظهار داشته که تا وقتی نيروهای خارجی (آيساف و ائتلاف بين المللی) در افغانستان حضور دارند، او و همرزمانش به "جهاد" عليه اين نيروها ادامه خواهند داد. وی همچنين اين خبر را تاييد کرد که جنگجويانی از مناطق قبايلی پاکستان، در کنار طالبان در افغانستان حضور دارند. او در بخش ديگری از اين گفتگو خاطرنشان کرد که همان طور که آمريکا، بريتانيا و پاکستان متحد شده اند، افراد طالبان نيز در مناطق قبايل آزاد پاکستان با افرادی که او آنها را "مجاهد و طالبان افغان" خواند، اتحاد کرده اند. وی در این پیوند گفت: "کسانی که با ما می جنگند، ما هم با آنها می جنگيم."عمردر مورد اين اظهار نظر گزارشگر پشتوی بی بی سی که "پاکستان نمی خواهد جنگجويان پاکستانی در افغانستان بجنگند"، گفته است: "ما به خواست حکومت پاکستان عمل نمی کنيم، بلکه بر اساس اسلام و شريعت رفتار می نمایيم. بر اين اساس، ما در هر کشوری خواهيم جنگيد." وی در بخش ديگری از اين مصاحبه گفته است، در بين جنگجويان طالبان شمار زيادی از جنگجويان پاکستانی پشتون تبار مشغول نبرد هستند. او همچنین اظهار داشته که از زمان مبارزه با شوروی سابق در افغانستان، افرادش همچنان مسلحند و اکنون هم از همان پايگاه های زمان شوروی استفاده می کنند.این فرمانده طالبان پاکستانی در پاسخ به اين پرسش که آيا مستقر شدن ارتش پاکستان در مرز اين کشور با افغانستان، فعاليت طالبان پاکستانی را محدود نخواهد کرد، گفته است: "هيچ نيرويی ما را از رفتن به افغانستان باز نخواهد داشت. راه های زيادی وجود دارد، که می شود پنهانی به افغانستان رفت." (١)

همچنان طالبان در درون مرزهای افغانستان نیز، پایگاه های مردمی دارند. این پایگاه ها بیشتر در مناطق جنوب افغانستان می باشند. یک تن از باشندگان هلمند در جنوب افغانستان می گوید: "کسانی درین مناطق هستند، که طالبان را حمایت می کنند. این کار درست همانند زمانی است که مردم از مجاهدین افغان که در برابر روس ها می جنگیدند، پشتیبانی می کردند. به طور مثال زمانی طالبان به یک مسجد وارد می شوند تا شب را آنجا گذشتانده، و روز بعد عملیات را آغاز کنند. مردم محل نه تنها به دولت افغانستان خبر نمی دهند، که برای آنها نان شب و چیزی برای خوردن صبح نیز به مسجد می فرستند. همین، نوعی حمایت است." "ژان ماری گينو" معاون دبيرکل سازمان ملل متحد در امور حفظ صلح، تاکيد کرد: "برغم تلاش های انجام شده، هنوز بسياری از عوامل ناامنی و بی ثباتی در افغانستان باقی هستند." وی ريشه اين ناامنی ها، حملات تروريستی و عمليات نفوذ از مرز پاکستان را، توسط افراد مظنون به عضويت درطالبان و القاعده، و ساير پيکار جويان دانسته است. "فليپو گراندی" کمیسیونر عالی امور پناهندگان سازمان ملل در افغانستان نيز با بيان اينکه علايم نگران کننده ای دراين کشور به مشاهده می رسد، هشدار داد که در جنوب افغانستان خطر و تهديد طالبان و القاعده همچنان باقی است. به طوری که آنان در حال تصرف بخش هايی از اين کشور هستند. "انتونيو مارياکوستا" رئيس دفتر سازمان ملل متحد در امور مواد مخدر و مبارزه با تبهکاری، می گويد: "به عقيدهً من قطع نظر از مسئلهً اعتياد، نبرد عليه تروريزم موفق نخواهد بود. مگر اينکه بتوانيم اقتصاد ترياک در افغانستان را تحت کنترول بياوريم. زیرا در حال حاضر اقتصاد متکی به مواد مخدر، مانند سرطان به ولايات سرايت می کند. ممکن است افغانستان دوباره سقوط کند، و اين بار در چنگ کارتل های مواد مخدر و تروريست هايی قرار بگيرد که از قاچاق آن بهره می برند. تجارت مواد مخدر افغانستان هم اکنون سالی بيش از دو مليارد دالر نصيب زارعان و قاچاق چيان افغانی می کند، و حجم معاملات سالانهً آن بالغ بر ٣٠ مليارد دالر تخمين زده ميشود." (٢)
جدا ازین، شماری از شهروندان افغان بدین باورند که در پاکستان همه از طالبان حمایت نمی کنند. "کریم الله" دانش آموز یکی از مکاتب شهر کابل می گوید: "ما می دانیم که طالبان در افغانستان و پاکستان فقط از جانب کسانی حمایت می شوند، که منافع خود را در قدرت آنها می دانند. ما می دانیم که مردم امروز در پاکستان هم از دست طالبان روزگار خوشی ندارد، و ما باید با هم شویم تا با این مشکل مشترک مقابله کنیم."شماری از شهروندان پاکستانی بدین باورند که مراکز و پایگاه های مردمی طالبان در خاک کشورشان، مدرسه های علوم دينی هستند. مدارسی که در دهه ١٩٨٠ (١۳٦٠) با کمک های مالی مذهبيون تندرو عربستان سعودی و دولت آمريکا در پاکستان (وبه عنوان مراکز آموزش و مسلح کردن هزاران مجاهد که در افغانستان با نيروهای شوروی می جنگيدند)، ظهور کردند. "هدایت" باشنده اسلام آباد پاکستان می گوید: "با خروج نيروهای شوروی از افغانستان و انحراف توجه آمريکا از منطقه، مدرسه های مذهبی به کار خود ادامه دادند. آن زمان بود که توجه پيکارجويان اسلامی که در بسياری از اين مدارس حضور می يافتند، به نبرد عليه حکومت هند بر ناحيه ای از کشمير که تحت کنترل آن کشور است، معطوف گردید. بعدا از اين مدرسه ها برای آموزش و مسلح کردن جنگجويان جوان طالبان استفاده شد، که در دهه ١٩٩٠ (١۳۷٠) بخش اعظم افغانستان را به کنترل خود درآوردند." هدایت که دانشجوی سال سوم "دانشگاه دولتی پاکستان" است، در ادامه خاطرنشان می کند: "از آن زمان تاکنون، اين مدرسه ها به مرکز تعليم پيکارجويان مسلمان بدل شده است و ملاها در آنها "جهاد" عليه غرب و حاميان آن را موعظه می کنند.".وی با اشاره به تلاش های دولت پاکستان برای نابودی این مدارس، می افزاید: "تلاش ها کم جان و ناکام بوده است. چراکه پرويز مشرف برای حفظ قدرت خود، هنوز به حمايت رهبران تندروي مذهبی متکی می باشد. با اين حال مدافعان مدرسه های دينی می گويند که اينها مراکزی برای آموزش کودکان، و ايجاد رفاه برای خانواده های فقرزده آنها هستند. نيازهای اوليه ای که به گفته ایشان، دولت به طور چشمگيری در تأمين آنها ناکام است."تخمين ها درباره شمار مدارس دينی در پاکستان متفاوت است. دولت می گويد کمتر از ده هزار مدرسه علوم دينی در اين کشور وجود دارد. اما به گفته سیاستمدارن این کشور، رقم واقعی دو برابر اين است. همچنین تخمين زده می شود، که در حدود يک و نيم ميليون کودک درین مدرسه ها تحصيل می کنند. بسياری از اين مدارس، نقش اجتماعی مهمی در جامعه پاکستان بازی می کنند. زيرا دولت در فراهم آوردن امکانات تحصيلی برای ميليون ها خانواده تهيدست ناکام مانده است. اين مدرسه ها اغلب پرورشگاه پيکارجويان توصيف می شود. اين چنين وصفی دست کم در گذشته، تا حدودی ريشه در واقعيت داشته است.تحقیقات انجام شده در مورد وضعیت کنونی در افغانستان و پاکستان نشان می دهد که کمک های زیادی به فعالیت های شورشی صورت گرفته است، که منافع پاکستان را به بهترین وجه تأمین می کنند. "قاری محمد یوسف" سخنگوی طالبان، آزادانه در مناطق کویته و چمن ایالت بلوچستان پاکستان گشت و گذار می کند. او با مطبوعات دید و وادید دارد، در مورد طالبان معلومات ارائه می کند، شماره تیلفون محلی دارد، و درمورد وقایع طالبان به خبرنگاران پاسخ می دهد. "عبید الله" فرمانده دیگر طالبان است، که از قرار معلوم ساحه فعالیت های او نسبتا محدود می باشد. افراد وی را اکثرا مهاجرین افغان در اردوگاه های پاکستان تشکیل می دهند. هریک از این افراد ماهانه ١٠ هزار کلدار معاش دارند، اما طالبان از ملا عبید الله فاصله می گیرند. "رضا بچه" یک فرمانده تازه به شهرت رسیده طالبان که در ولایت هلمند فعالیت دارد، به نشریه "آسیا تایمز" گفت: "اگر من از سرحد گذشته و به کویته بروم، مرا بزودی دستگیر می کنند. اما چرا صحبت تیلفونی قاری یوسف تعقیب، و خودش دستگیر نمی شود؟" وی با توجه به فرماندهی که در جنوب غرب افغانستان فعالیت دارد، می گوید که طالبان خرسند هستند از اینکه دستگاه مشخص پاکستانی مجددا برنامه کاری طالبان را فعالانه تنظیم می کند. آنها هیچگاهی از رهبری طالبان اوامر و دایر کتیف نگرفته اند. اما برعکس هدایات و پول شان را از دستگاه پاکستانی بدست می اورند. اداره استخبارات بریتانیا ضمن اینکه مداخله پاکستان در امور افغانستان را تائید می کند، به این باور می باشد که این دخالت شکل دیگری به خود گرفته است.این اداره، پرویز مشرف رئیس جمهور پاکستان را برای حمایت از تروریزم و افراطیت متهم می سازد. کمااینکه اداره استخبارات پاکستان "آی اس آی"، گروهی به نام "جیش المسلمین" را برای شکستن نفوذ و قدرت ملاعمر بر طالبان به میان اورده است. جیش المسلمین شبکه ای را در افغانستان تاسیس کرد. اما اکثر آنهایی که مدتی پول و آموزش زیاد به دست اورده بودند، گروه اصلی خود را ترک کرده و به طالبان مبدل شدند. دراین مقطع دستگاه آی اس آی گروه دیگری متشکل از طالبان (نیک) را تشکیل دادند، که اکثر انها از مناطق چمن و سپین بولدک جذب شده بودند. این گروه تحت رهبری "ملا عبدالرزاق" به فعالیت آغاز کرد، و برای نخستین بار با پاکستان مذاکره نمود تا زمینه متارکه مساعد گردد. تمامی این ابتکارات بدون مشورت با ملاعمر صورت می گرفت. (۳)
پانوشت ها

١- بخش فارسی بی بی سی پنج شنبه ١۷ اوت ٢٠٠٦ (٢۷ مرداد ١۳۸۵)
٢- بخش فارسی بی بی سی ٢٩ اکتوبر ٢٠٠٦ (٨ آبان ١٣٨۵)
٣- سایت خبری خ-افغان ۳ اکتوبر ٢٠٠٦ (١٢ میزان/مهر ١٣٨۵)

این مطلب را روی سایت واشنگتن پریزم بخوانید

مبارزه با تروریسم بخش دوم: حامیان طالبان کی ها اند؟

2008-07-05T00:16:00.000-07:00

سازمان ملل متحد می گوید منابع پولی طالبان در خارج از مرز های افغانستان است. کمااینکه "تام کونیگز" نماینده وقت خاص دبير کل این سازمان درافغانستان، روز دوشنبه ١٠ ژوئيه ٢٠٠٦ (٢٠ تیر ١٣٨۵) به خبرنگاران گفت که ظاهرا فعالیت های طالبان در خارج از افغانستان دقیقا برنامه ریزی می شود، و آنها در بیرون از مرزهای این کشور منابع بزرگ مالی را در دست دارند.این نماینده سرمنشی (دبیرکل) سازمان ملل متحد در افغانستان، از جامعه جهانی خواست تا بر پاکستان فشاربیاورند تا درمبارزه برضد منابع اصلی طالبان اقدامات جدی تری بکند. آقای کونیکز همچنين گفت جامعه جهانی در گذشته طالبان را دست کم گرفته بود. اما حالا با توجه به وخامت اوضاع در برخی از ولایات افغانستان مخصوصا در جنوب، این جامعه باید درک کرده باشد که افغانستان به کمک و حمایت بیشتر و دراز مدت نیاز دارد.او در این پیوند اظهار داشت: "اگر فکر می کردیم که طالبان با شکستشان در سال ٢٠٠١ (١۳۸٠) دوباره تجدید قوا نمی کنند، دراشتباه بوده ایم. چون حالا دوباره تجدید قوا کرده اند، و کمک هايی را از راه شبکه تروریسم بین المللی دریافت می کنند. واضح است که طالبان نمی توانستند بدون کمک های مالی خارجی، دوباره سروسامان بگیرند. پس درحقیقت از خارج کمک می گیرند و سازماندهی می شوند." به گفته او باید به آشیانه های امنی که طالبان در خارج از افغانستان در اختیار دارند همان قدر توجه شود، که در داخل این کشور می شود. او در این پیوند اظهار داشت: "جامعه جهانی باید به این مورد توجه جدی کرده، و به این موضوع رسیدگی کند. جامعه جهانی باید بر پاکستان فشار بیشتر آورد، تا در مبارزه علیه تروریسم به اقدامی موثر و عملی دست بزند."(١) در حالی که دولت پاکستان نیروهای تند رو مذهبی درین کشور را حامیان گروه طالبان در پاکستان می خواند، پرويز مشرف رييس جمهور این کشور در دیدارش از افغانستان اعتراف کرد که طالبان در پاکستان وجود دارند. زیرا هرچه نباشد، اين نهضت اسلامگرا از قبايل پشتونی برخاسته که ساکن مناطق مرزی پاکستان و افغانستان هستند. اما "مولانا فضل الرحمن" دبیرکل "مجلس عمل" پاکستان در کنفرانسی در شهرلاهور گفت، که حکومت این کشور آمریکا و ممالک غربی را فریب می دهد. همچنین جنگجویان را مسلح ساخته و با آنان همکاری می نماید، تا از طریق وزیرستان پاکستان، داخل خاک افغانستان گردند. وی در عین حال اظهار داشت که پاکستان باید هویت جنگجویانی را که داخل افغانستان می گردند، افشا سازد و بیان کند که چرا به چنین کاری مبادرت می ورزد. او در این پیوند گفت: "مسئولین دولت پاکستان همچنان باید هویت آنهائی را که از وزیرستان به اردوگاه های نظامی در شهر مانسره منتقل می شوند، افشا نماید. وی همچنان خاطرنشان کرد که این منافقت است که حکام (پاکستانی) نه تنها تلاش دارند که امریکا و جهان غرب را فریب دهند، بلکه ملت پاکستان را نیز گول می زنند. او در ادامه اظهار داشت: "ما همچنان از حکام پاکستان می خواهیم تا هویت اشخاصی را که توسط موتر (خودرو)های شخصی از طریق کالی سرک وزیرستان به افغانستان منتقل می شوند، افشا نمایند. همچنان واضح سازند که کی ها سرپرستی ورود بی زحمت این اشخاص به افغانستان را به عهده دارند، و دلایل آن را توضیح دهند. به ارتباط اینکه دولت پاکستان می خواهد با گروه های جهادی همکاری نماید، و یا اردوگاه های آنها را مسدود سازد." موصوف در ادامه گفت: "ما باید به جهان به طور واضح بگوییم که به حمایت از گروه های جهادی ادامه می دهیم، و یا جلوی آنها را می گیریم. ما دیگر این منافقت را ادامه داده نمی توانیم." مولانا فضل الرحمن همچنان "شیخ رشید احمد" وزیر پیشین اطلاعات پاکستان را به راه اندازی یک اردوگاه جهادی در اسلام اباد برای تربیه (تربیت) جنگجویان در جنگ کشمیر، متهم نمود. موصوف اضافه کرد که دولت پاکستان علمای دین را متهم به بنیادگرایی و دهشت افگنی می نماید. اما علما در تأمین صلح و آرامش در مناطق قبایلی، نقش فعالی ایفا می کنند. (٢)
شماری از باشندگان پاکستانی در ناحیه ی "علی مسجد" نیز، به واشنگتن پریزم گفتند که بدون شک طالبان در بیرون از مرزهای افغانستان حامیانی دارند. "ملا اسلم بیگ" که یکی از بزرگان قومی درین منطقه خوانده می شود، در این پیوند اظهار داشت: "طالبان درینجا (پاکستان) بیشتر از طرف گروه های مسلمان که حافظ دین هستند، حمایت می شوند. در افغانستان آمریکایی ها آمده و آن کشور را اشغال کرده اند. این برای ما یعنی مسلمانانی که درین سوی مرز و برادران دینی افغانها هستیم، فرض است تا با آنها کمک کنیم. ولی من این را به قوت می توانم بیان کنم که اگر طالبان کمکی دریافت می کنند، از جانب مسلمانان است، نه دولت مشرف که خود دست نشانده آمریکایی ها می باشد." بر طبق گزارشی که احمد رشيد روزنامه نگار معتبر و معروف پاکستانی تهيه کرده، "هزاران جنگجوی طالبان اکنون در مساجد و مدارس دينی ايالت بلوچستان و صوبه سرحد پاکستان اقامت داشته، و تحت حمايت کامل احزاب حاکم منطقه و گروه های شبه نظامی پاکستانی قرار دارند. همچنان رهبران طالبان که امريکا و دولت افغانستان در پی آنها هستند، بی هيچ محوری در روستا های اطراف کويته زندگی مي کنند. این روزنامه نگار از قول وزير اطلاعات دولتی ايالتی نقل می کند که: "تنها طالبان می توانند در افغانستان دولتی واقعی تشکيل دهند." "جان لنگستر" خبرنگار "واشنگتن پست" در جريان سفر خود به پاکستان، يکی از سربازگيران و تأمين کنندگان نيرو برای طالبان را ملاقات کرده است. او نيز سفر تابستان گذشته خود همراه با ١٤ پاکستانی به افغانستان برای جنگ با نيرو های امريکايی و دولت افغانستان را، برای احمد رشید شرح داده و گفته بود: "گذشتن از مرز و رفتن به افغانستان، اصلا کار مشکلی نيست." (۳)
در اوایل دسامبر ٢٠٠١ (اواسط آذر ١۳۸٠) آمریکا ٣٩ گروه و از جمله پنج گروه تروریستی "لشکر طیبه"، "جیش محمد"، "حرکت المجاهدین"، "حرکت الجهاد اسلامی" و "الرشید" مقیم پاکستان را، تروریست شناخت. به همین سبب آنها را در فهرست گروه های تحت تعقیب قرار داد. این پنج گروه برای الحاق کشمیر هند به پاکستان مبارزه می کنند، و حامیان مهم طالبان در افغانستان محسوب می شوند. اسامی گروه ها و سازمان های که در فهرست سازمان ملل متحد به آنها اشاره شده، به این قرار است:
کمیته حمایت افغانستان (٤)
پشاور پاکستان
تاریخ شمولیت در لست القاعده و طالبان سازمان ملل ١١ جنوری/ژانویه ٢٠٠٢ (٢٢ دی ١۳۸٠)
سازمان کمک علمای پاکستان (۵)
کیتاب غر، دارالفتاح، ارشاد، نظیم آباد کراچی، پاکستان
بلاک ١۳ ای گلشن اقبال کراچی
مسجد جامعه سلیمان پارک
تاریخ شمولیت در لست القاعده و طالبان سازمان ملل متحد ٢٤ آوریل ٢٠٠٢ (۵ اردیبهشت ١۳۸١)
شرکت بین المللی الخطر (٦)
تاریخ شمولیت در لست القاعده و طالبان سازمان ملل متحد ١۷ اوت ٢٠٠۵ (٢۷ مرداد ١۳۸٤)
نشانی : گلشن اقبال بلاک ٢ کراچی، پاکستان
اسلام میرپور خاس، تندو جان محمد
بنیاد الرحمن فوندیشن(۷)
تاریخ شمولیت در لست القاعده و طالبان سازمان ملل متحد ٢٦ اوت ٢٠٠۵ (۵ شهریور ١۳۸٤)
نشانی : خانه ٢۷٩ سرک نظام الدین ١٠/١ اسلام آباد، پاکستان
شرکت الرشید (٨)
نشانی دارالفتاح نظام الدین کراچی، پاکستان
مسجد جامعه سلیمان پارک
چوک یادگار پشاور پاکستان
تاریخ شمولیت در لست القاعده و طالبان سازمان ملل ٦ اکتوبر ٢٠٠١ (١۵ مهر ١۳۸٠)
بنیاد امداد بین المللی (٩)
نشانی سرک شماره ۵٤ بخش اسلام آباد، پاکستان
تاریخ شمولیت در لست القاعده و طالبان سازمان ملل ٢٢ اکتوبر ٢٠٠٢ (١ آبان ١۳۸١)
جیش محمد (١٠)
پاکستان
تاریخ شمولیت در لست القاعده و طالبان سازمان ملل متحد ١۷ اکتوبر ٢٠٠١ (٢٦ مهر ١۳۸٠)
شرکت رابطه (١١)
خانه ٩ ای منزل دوم سرک وحدت لاهور، پاکستان
تاریخ شمولیت در لست القاعده و طالبان سازمان ملل متحد ١۷ اکتوبر ٢٠٠١ (٢٦ مهر ١۳۸٠)
جمعیت میراث امداد اسلام (١۲ )
پاکستان
تاریخ شمولیت در لست القاعده و طالبان سازمان ملل متحد ١١ جنوری/ژانویه ٢٠٠٢ (٢٢ دی ١۳۸٠)
سازمان انسانی کردن وفا (١٣)
نشانی : سرک ۵٤، فاز ٢ حیات آباد پشاور، پاکستان
تاریخ شمولیت در لست القاعده و طالبان سازمان ملل متحد ٦ اکتوبر ٢٠٠١ (١۵ مهر ١۳۸٠)
ولی سازمان ملل متحد می گوید، تا هنوز شماری ازین مؤسسات به کمک به نیروهای طالبان می پردازند. مثلا "کرس الکسندر" مأمور عالیرتبه این سازمان در امور افغانستان در ١٠ ژوئیه ٢٠٠٦ (٢٠ تیر ١٣٨۵) گفت: "اگر حملات شورشی ها در سال آينده دو برابر سال جاری گردد و تعداد بيشتری از فرماندهان و افراد جنگ ديده از مرز گذشته و به افغانستان داخل شوند، سوالات زيادی مطرح خواهد شد. (زیرا) تلفات جنگی امسال، سه برابر میزان سال گذشته شده است." وی افزود: "ما با مشرف ملاقات نمودیم، و او با ما موافق بود که طالب سازی برای کشورش و افغانستان هردو مضر است. او نیز به نوعی درگير جنگ با طالبان می باشد.جان مسئله اين است که آنها (دولتمردان پاکستان) بايد وادار شوند تا عليه طالبان اقدام نمايند، که از کويته به حملات عليه افغانستان دست می زنند. برداشت من اين می باشد که هر وقت پاکستانی ها متهم می شوند که به اکثريت اعضای رهبری طالبان پناه می دهند و زمينه آموزش نظامی را برای آنها فراهم می آورند، سر و صدای زيادی راه می اندازند، هر چيز را انکار می نمایند، خواهان دلايل و شواهد می شوند، و افغان ها را متهم می کنند که قادر به بهبود وضعيت در داخل کشور خود نيستند. اما شواهد انکار ناپذيرند. بنابراین واقعيت اين است که ديگر در مورد شواهد صحبت نمی کنيم. ما در اين مــورد سخن می گویيم، که بايد چه بکنيم و کار را چطور انجام دهيم." او در ادامه گفت: "بيائيد بی پرده حرف بزنيم. همه عوامل بی ثباتی و حتی قسمت اساسی آن در سرزمين افغانستان وجود نداشته، و افغان ها به آنها کنترلی ندارند. طالبان در سال ٢٠٠١ (١۳۸٠) از قدرت کنار زده شدند، ليکن ساختار رهبری آن ها دست ناخورده باقی ماند. این رهبری به پاکستان انتقال نمود. آن ها به کارهای خود سر وسامان دادند. یعنی همانهایی که يک گروه نامنظم و از هم پاشيده بودند، در بين سال های ٢٠٠١ و ٢٠٠٢ (١۳۸٠ و ١۳۸١) در اختفا به سر می بردند. اما به خاطر اينکه کسی آنها را بازداشت نکرد و در محيط جديد با ایشان مقابله ننمود، خود را منظم ساخته و اکنون نيرومندتر شده اند. اینک تلاش آنها برای سازمان دادن شورش از ورای مرز، دادن آموزش به بمب گذاران و راه اندازی عمليات انتحاری در افغانستان که در گذشته در اين کشور سابقه نداشت، نسبت به سال ٢٠٠۳ (١۳۸٢) شديد تر شده است. اين يک چالش جدی می باشد." الکسندر همچنین خاطرنشان کرد: "در سال ٢٠٠۵ (١۳۸٤) در حدود ٩۷٠ تن از نيروهای غير نظامی، پوليس، قوماندان های محلی و طالبان کشته شدند. اما در نيمه اول سال ٢٠٠٦ (١۳۸۵) تلفات به ١٦٠٠ تن بالا رفته است، و ميزان آن سه چند تلفات سال گذشته می باشد. ما پيش بينی مي کرديم، که جنگ صورت می گيرد و شورشی ها فعال می باشند. اما فکر نمی کرديم عمليات تا اين حد شديد و تلفات بالا باشد."(١٤)
ولی مقامات پاکستان این ادعا را که طالبان از جانب دولت این کشور حمایت می شوند، به شدت رد می کنند. شماری از باشندگان پاکستانی ناحیه ی پیشاور هم باور دارند که طالبان از جانب گروه های عرب و خارجی که در مناطق سرحدی پاکستان مسکن گزیده اند، حمایت می شوند. "باز محمد" خود را اهل ایالت سرحد پاکستان معرفی می کند، به زبان پشتو تسلط کامل دارد و فروشنده یکی از دکاکین کارخانو می باشد. او می گوید: "اینجا شماری از مجاهدین عرب را می بینم، که می آیند و به راحتی اسلحه خرید می کنند. این اسلحه را آنها چی می کنند؟ کجا می برند؟ معلوم است که یا به طالبان پاکستانی می دهند که در برابر دولت پاکستان بجنگند، و یا هم برای طالبان افغان می فرستند تا به جهاد ادامه دهند." اما یکی دیگر از باشندگان پاکستانی که در نزدیکی بازار کارخانو زندگی می کند، می گوید: "درمار كيت (بازار)هاى پشاور جائيکه تجارت اموال قاچاقي صورت می گيرد، هركس می تواند هر چيزى را كه خواسته باشد از دوا و سلاح گرفته تا کولر، بدست آورد. اگر پشاور را منطقۀ خارج از کنترول بدانیم، پس ماركيت هاى كارخانو و باره جائيست که پوليس در مورد آن آگاهی داشته، ولی نمی خواهد مداخله کند. اين ماركيت ها در مناطقى واقع هستند، كه تحت تسلط قبايل پشتون می باشند. تاجران می توانند بطور آزاد به هر دو طرف که فقط چند کيلومتر از مرز افغانستان فاصله دارند، رفت و آمد کنند." هنگامی که از يکی از افسران در رابطه به تلاش های پوليس جهت خاتمه دادن اين چنين تجارت پرسيدم، گفت: "پوليس همیشه در تعقيب قاچاقبران است، تا آنان را به زندان بيندازد. اما در مورد مردم محل كه دوکان ها دارند، هيچ نوع پلانی (طرحی) وجود ندارد. مناطق قبايلی شمال پاكستان از اطراف شهر پشاور آغاز می شود. آزادیی را كه مخالف استعمارگر برتانوی به مردم اين مناطق داده بود، تا فعلا از بين نرفته و دولت پاكستان نيز با تعقيب همان عنعنه کمتر مداخله کرده است. طبق موافقه، مردان قبايلی خارج از قوانين پاکستانی عنعنات خويش را پيش می برند. انتقال سلاح که رسمآ در پاكستان غير قانونی می باشد، بخش همان عنعنه بوده که مارکيت ها داراې دوکان های اسلحه می باشد." یک تن از دوکان داران در کارخانو جمعه گل زازی می گوید: "بعضې ازین سلاح ها در همین مناطق قبايلی ساخته می شوند. آنها همان نشان ها و ارقامی را دارند، كه سلاح هاى خارجى می داشته باشند. قيمت يک كلاشينكوف (ای کی ٤۷) که دقیق مانند اسلحه روسی ساخته شده است، ٣ هزار كلدار پاكستانى يا ۵٠ دالر امريكايى است. قیمت سلاح ساخت قبایل، نصف بهای سلاح اصلی می باشد." وی سپس با اشاره به سلاح (ای کی ٤۷ ) ساخت روس، ادامه می دهد: "قیمت این سلاح ٦ هزار کلدار پاکستانی است." انواع مختلف سلاح های ديگر نيز، درين مناطق بدست می آيد. در عین حال با وجود آنکه فروش مواد مخدر غيرقانونی می باشد، ولی درمار كيت هاى مذكور تجارت آن نيز عام است.این در حالی است که پاكستان در سال ١٩٩٠ كشت كوكنار را در كشورش ممنوع قرار داد، و در نتيجه حمايت جهانى را حاصل نمود. "محمد عارف" که تاجر مواد مخدر می باشد، با اشاره به مناطق قبايل نشين بين مرزی پاکستان می گويد: "ترياک در افغانستان کشت می گردد، و در منطقۀ تيرا به هيروين تبديل می شود". وى همچنان می افزايد در تيرا فابريکه هایی وجود دارد، كه مواد مخدر به ماركيت ها و از آنجا به جاهاى ديگر انتقال می گردد. "گل نور شاه" در باره این مارکيت اظهار می دارد، که مواد مخدر بدون هیچ مشكل از يكجا به جاى ديگرى منتقل می گردد. همچنان این مواد از ماركيت هاى مذکور به تاجكستان، تركيه، ايران، روسيه و ممالك ديگر انتقال می گردد، و پول به دست آمده بیشتر برای تقویت اسلام و حمایت از نیروهای طالبان فرستاده می شود. این پول برای آن به طالبان فرستاده می شود که ابتدا در نگه داری کشت تریاک با ما کمک می کنند، و در قدم بعدی مجاهدین راه اسلام اند."
پانوشت ها
۱- بارنت روبن: مركز تروريزم به پاكستان نقل مكان كرده است؛ چهارشنبه ١٢ دسامبر ٢٠٠٦ ( ۲۲ قوس/آذر ۱۳٨۵) / بخش فارسی رادیو بی بی سی دسامبر ٢٠٠۷ (آذر ١٣۸٦)

٢- بخش خبر سایت آسمایی

٣- واشنگتن پست شماره ٢ نوامبر ٢٠٠۵ (١٢ آبان ١٣۸٦)

٤ تا ١٣- مدارک سازمان ملل/ تحریم های شورای امنیت سازمان ملل متحد در مورد القاعده و طالبان

14-مامور سازمان ملل متحد پاکستان را به مداخله در افغانستان متهم کرد/ مدارک سازمان ملل متحد/ تحریم های شورای امنیت سازمان ملل متحد در مورد القاعده و طالبان

این مطلب راروی سایت واشنگتن پریزم بخوانید

مبارزه با تروریسم بخش نخست: جنگ بی پایان

2008-07-05T00:04:00.000-07:00

مبارزه علیه تروریسم که به عنوان پاسخی به حملات ١١ سپتامبر ٢٠٠١ (٢٠ شهریور١۳۸٠) مطرح می گردد، شش سال است که با دخالت نظامی کشورهای غربی بویژه ایالات متحده آمریکا در افغانستان ادامه دارد.پس از ورود نظامیان خارجی به افغانستان که زیر رهبری جداگانه "ائتلاف" و "سازمان پیمان اتلانتیک شمالی" (ناتو) تنظیم یافته بودند، سال های ٢٠٠٢ تا ٢٠٠۵ (١۳۸١ الی ١۳۸٤) بدون کوچکترین اثری از مقاومت طالبان در برابر این نیروها، ایده مبارزه علیه تروریسم را به موفقیت نزدیک ساخته بود. اما این طالبان بودند که با آغاز حملات بهاری سال ٢٠٠٦ (١۳۸۵)، نیروهای خارجی مستقر در افغانستان و نیروهای دولتی این کشور را با چالش روبرو ساختند. حملاتی که دامنه ی آن از مرکز به سوی جنوب در گسترش بود. سازماندهی موجی از حملات انتحاری، آشوب بزرگی را برای نظامیان خارجی مستقر در افغانستان و نیروهای دولتی به دنبال داشت. همچنان طالبان برای نخستین بار با ورود به جبهات جنگی، شماری از نواحی در ولایت های قندهار، ارزگان، زابل و هلمند را در تصرف خود در آوردند. حملات بهاری مورد اشاره در جنوب غربی افغانستان که برای ایجاد شورش سرتاسری در مناطق جنوب و شرق این کشور بر ضد دولت به رهبری حامد کرزی رییس جمهور منتخب راه اندازی شده بود، به نمایشی به منظور اعلام موجودیت طالبان در جنوب افغانستان و مناطق قبیله نشین هم مرز با پاکستان تبدیل گردید. به بیانی دیگر، این نمایش تبدیل دوباره طالبان به نیروی قدرتمند محلی بود. با فروپاشی حاکمیت طالبان در افغانستان و پس از آغاز حملات نیروهای غربی، شماری از سران و جنگجویان طالب با ترک افغانستان وارد مناطق قبایلی پاکستان شدند. آنها با توجه به نفرت موجود میان باشندگان قبایلی این مناطق در برابر نظامیان غربی که آنها را اشغال گر خطاب می کنند، با کسب حمایت بومیان آن طرف مرز، پایگاه های اصلی خود را در چهارچوب اتحاد ضد دولت افغانستان تنظیم کردند.
چگونه طالبان حمله را از سرگرفتند

پس از فروپاشی رژیم طالبان، فرماندهی این گروه مستقر در جنوب غربی افغانستان، بيشترين بخش سال ٢٠٠۵ (١۳۸٤) را به آماده سازی مقدمات حمله مشغول بودند. گروه های "شورشی" تا دندان مسلح و گروه هائی متشكل از اعراب، ازبك ها و چچنی ها، از زمان سقوط قندهار در دسامبر ٢٠٠١ (آذر ١۳۸٠)، در پايگاه های محقری که واقع در وزيرستان شمالی و جنوبی مستقر هستند، برای کمک به آغاز حملات شورشیان طالبان، به ایشان پیوستند.طالبان حملات بهاری ٢٠٠٦ (١٣٨۵) خود را، آغاز شورش سراسری برای براندازی حکومت کابل عنوان کردند. اما شماری از باشندگان محل و مردمی که درین تحقیق از آنها پرسش صورت گرفته است، بدین باورند که آن حمله طالبان و حامیان خارجی آنان بيشتر تقويت شبكه های این گروه در جنوب غرب افغانستان، و نه ايجاد شورش عمومی عليه دولت به رهبری حامد کرزی رییس جمهور منتخب افغانستان، را مدنظر داشت. "اسلام الدین" یک تن از باشندگان ولایت جلال آباد در شرق افغانستان که استاد یکی از مدارس دینی درین شهر می باشد، چنین می گوید: "در آغاز هدف ملا محمد عمر (رهبر ارشد طالبان) تضعيف روحيه ارتش نيرومند و مجهز آمريكا، اعلام موجوديت در جنوب افغانستان و مناطق قبيله نشين همجوار در پاكستان، و به بياني ديگر تبديل دوباره طالبان به نيروی عظيم محلی بود." طالبان که در اواخر مه ٢٠٠٦ (اوائل خرداد ١٣٨۵) با ارسال نمایندگانشان به پايگاه های وزيرستان روابط نيروهای محلی خود را اساسا متحول ساختند، بیشتر روی فرماندهان خویش از جمله نيروی "ملا دادالله " فرمانده یک پا و حدودا چهل ساله این گروه حساب می کردند. فردی كه با محاسن انبوهش، رعب آورترين فرمانده نظامی طالبان به حساب می رفت و در١٣ ماه مه ٢٠٠۷ (٢٤ اردیبهشت ١۳۸٦) در جنوب افغانستان به دست نیرو های این کشور کشته شد.(١)
اما "شیما" خانم سی و پنج ساله کارمند دولت می گوید: "طالبان در طول سال ٢٠٠۵ (١۳۸٤) با عناصر گوناگون ضد دولت افغانستان و نیروهای خارجی مستقر درین کشور، ارتباط برقرار كردند. از مهمترین گروه هایی که به شورشیان طالبان پیوستند دو جناح مهم مجاهدين سابق "حزب اسلامی" به رهبری "گلبدین حكمتيار"، و حزب روحانی متعصب "مولوی يونس خالص" بودند. اقدام این گروه ها به تقویت نیروهای طالبان انجامید." با توجه به نفرت موجود اين دو حزب از دولت، كسب حمايت آنها درچهارچوب اتحاد ضد دولت منتخب افغانستان، موفقيتی عظيم برای سياست جديد طالبان حساب می شود. موفقيت ديگر طالبان، جلب حمايت فرماندهان پشتون در حوزه جنوب غرب افغانستان بود. همچنان شماری از کسانیکه در ولایت های نا آرام هلمند و قندهار زندگی می کنند بدین باورند که نقش طالبان آنسوی مرز و به ویژه در وزیرستان، برای تشدید حملات طالبان در افغانستان برجستگی بیشتری دارد. درست با آغاز سال ٢٠٠٦ (١١ دی ماه ١٣٨٤)، نسخه يك نامه ملاعمر در آنسوی مرز به حامیان این گروه در وزیرستان رسید. بنابر گفته شماری که به نسخه نامه دسترسی داشتند، درین نامه ملا عمر خطاب به طالبان پاکستان نوشت که سريعا درگيری هايشان را با نيروهای پاكستان متوقف كنند. او در ادامه گفت که اين مبارزات آشفته نبايد با جهاد واقعي اسلامی اشتباه گرفته شوند. زیرا جهاد در افغانستان جريان دارد. پس به جای آن درگيری ها، برای مبارزه با آمريكائی ها و متحدان كافرشان در افغانستان، به طالبان ملحق شوند. با توجه به نفوذ وسيع ملاعمر بر تمامی گروه های طرفدارطالبان، همگی آنها از اين اوامر اطاعت كردند. نتيجه آن شد كه بيست و هفت هزار جنگ جو در شمال و سيزده هزار در جنوب، به ارتش پاكستان اعلام آتش بس كردند. در عوض گروه های طالبان در شهرهای شوال و بيرمال واقع در كوهای "غلام خان" در شمال، و كوه های "شاكای" در جنوب گردهم آمدند.( ٢)
یک تن از باشندگان پاکستان در "آژانس خیبر" راننده است، و به گفته خودش گاه گاهی به وزیرستان شمالی و جنوبی رفت و آمد دارد. او در مورد نقش حامیان طالبان در این مناطق می گوید: "آقای جلال الدین حقانی هنگام عقب نشينی طالبان در برابر ارتش آمريكا و متحدانش در سال ٢٠٠١ (١۳۸٠)، در مأمن خود واقع در وزيرستان شمالی به تمامی مبارزين فراری پناه داد. بنابراين حقانی پس از ملاعمر، مهمترين فرد افغانستان به شمارمی رود. او در این کشور با تمامی گروه ها از ازبك و تاجيك گرفته تا پشتون ها، ارتباط برقرار كرد. وی بسياری از داوطلبان تازه را به نزد فرماندهان محلی در ولایت های هرات و لغمان و به حلقه های ضعيف شبكه طالبان فرستاده است. فرماندهانی كه اغلب عضو طالبان نيستند." "شیر محمد" خبرنگار در ولایت پکتیکا، به یکی از نشریات خصوصی درین شهر کار می کند. او می گوید نقش گروه حقانی در مناطق مرزی قندهار، هلمند، پكتيا و پكتيكا كه بايد در آنجا مبارزين را برای نبردی نفس گير استخدام می كردند، برازنده بود. همچنان گروه های زیر فرمان وی درین ولایات، تنها به حملات انتحاری و آن هم عليه نيروهای ائتلاف دست می زنند. به هر حال طالبان در اکتوبر ٢٠٠٦ (مهر ١٣٨۵) شماری از نواحی ولایت های قندهار، ارزگان، زابل وهلمند را تحت اشغال خود در آوردند، و آن را نشانه رجعت مردم به سوی گروه خود و حمایت دوباره مردمان محل خواندند.(٣) شماری از باشندگان افغان هم اینرا تأیید می کنند، که ضعف مدیریت دولت افغانستان باعث رجعت مردم به صفوف طالبان گردیده است. "جمال" باشنده شهر کابل در این مورد می گوید: "بازگشت طالبان نتيجه سياست های غلط دولت های غربی در قبال افغانستان می باشد. زیرا در کشوری که فقر و تنگدستی وجود دارد و امنيتی در کار نيست، بهترين زمينه برای رشد گروه های افراطی و تروريستی فراهم می شود. من در جايی خواندم که طالبان به هرکسی که به آنها بپيوندد، ماهانه مبلغ هنگفتی می پردازند. طبيعی است که به راحتی نيرو جذب می کنند. ولی نيروهای غربی جز کشتار و ويرانی و فساد اداری حکام کنونی افغانستان، چه کار کرده اند ؟"اما دولت افغانستان و نیروهای خارجی مستقر درین کشور این ادعا را به شدت رد کرده، و گفتند: "کنترل مناطق متذکره در دست نیروهای مردمی، و نه طالبان، می باشد. "(٤)در عین حال آنچه از حمایت روبه رشد طالبان در جنوب افغانستان تا حدودی کاسته است، راهبرد جدید این گروه در رویارویی با نیروهای ائتلاف و پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) می باشد که بیشترینه قربانیان آنرا مردمان محل تشکیل می دهند. "نور محمد آخند زاده" کشاورز چهل ساله از ولایت هلمند افغانستان، در این پیوند می گوید: "اكنون راهبرد جديدی مورد استفاده طالبان است. اينكه به محض شروع عمليات نيروی هوائی آمريكا، به مناطق امن عقب نشينی می كنند. اما هنگامی كه نيروهای ائتلاف با همياری نيروهای افغان وارد عمل می شوند، بمب های مخفی و حملات انتحاری طالبان كشته های بسياری برای ائتلاف به همراه می آورد. آنها نیز در مقابل، به بمباردمان مردمان محل می پردازند."با این حال طالبان در سال ٢٠٠۷ ( ١۳۸٦) حدود ۱۴۰ حمله انتحاری در سراسر افغانستان انجام دادند، و دست کم چهار ولسوالی را در جنوب این کشور به تصرف خود درآوردند. در همین سال به گفته مقامات افغان، موسی قلعه به بزرگترین مرکز انسجام فعالیت های طالبان و القاعده تبدیل شد. سازمان ملل متحد نیز اعلام کرد که میزان خشونت ها در افغانستان درسال یاد شده، پانزده تا بیست درصد افزایش یافت. به گفته مقامات این سازمان درین سال دهها تن از افرادغیرنظامی در حملات انتحاری و انفجار مین های کنار جاده ای در بخش های مختلف این کشور کشته شدند.( ۵) ولی پرسشی که تا هنوز ذهن هر باشنده افغان را به خود مصروف نگه داشته است، منابع حمایت از طالبان می باشد.

پانوشت ها

١- ملا دادالله فرمانده ارشد طالبان کشته شد/ بخش فارسی رادیو بی بی سی يکشنبه ١٣ ماه مه ٢٠٠۷ (٢٤ اردیبهشت ١۳۸٦)

٢- توافق مشرف با حاميان طالبان ٦ سپتامبر ٢٠٠٦ (١٦ شهریور ١٣۸۵) / بخش فارسی بی بی سی

۳- کنترل موسی قلعه به دست طالبان است/ بخش فارسی رادیو بی بی سی ٢ نوامبر ٢٠٠٦ (١٢ آبان ١٣۸۵)

٤- ناتو: اوضاع موسی قلعه را زيرنظر داريم سه شنبه ٢٨ نوامبر ٢٠٠٦ (٨ آذر ١٣۸۵)

۵- ۲۰۰۷: سال دود و باروت برای افغانستان/ بخش فارسی رادیو بی بی سی دسامبر ٢٠٠۷ (آذر ١٣۸٦)

این مطلب را روی سایت واشنگتن پریزم بخوانید

تهديد کرزى به جنگ با پاکستان، آخرین برگ برای رفتن به انتخابات

2008-06-20T00:15:00.000-07:00

یکشنبه ١۵ ژوئن (٢٦ خرداد) "حامد کرزی" رییس جمهوری اسلامی افغانستان در حالیکه به شدت زیر تاثیر وضعیت نا به سامان امنیتی، زمزمه های کنار گذاشته شدن از جانب حامیان خارجی و اتهام ناکارآیی در افکار عامه قرار داشت، به پاکستان حملات تند لفظی کرد.کرزی با نسبت دادن ویرانی های سه دهه اخیر افغانستان به پاکستان، گفت که دیگر حوصله اش لب ریز شده و متجاوزین را که در خاک پاکستان پایگاه دارند مورد حمله قرار خواهد داد. به نقل از منبعی معتبر که نخواست نامش فاش شود، سوأل واکنش دولت در برابر اعلام جهاد طالبان پاکستانی با نیروهای امنیت بین المللی و افغان، از سوی سخنگویان دولت به خبرنگاری داده شد تا از کرزی بپرسد.درین نشست رییس جمهور جدا از حمله لفظی به پاکستان، از مقام های عالی رتبه افغانی که حامل تابعیت خارجی هستند نیز، انتقاد کرد. وی همچنین هشدار داد که ازین پس هیچ فردی را که حامل تابعیت دوگانه باشد، در مقام دولتی نخواهد گماشت. کرزی در حالی که این پاسخ را در پیوند به سوأل گسترش فساد در دولت ارائه می کرد، گفت: "اینطور نمی شود که هم وزیر می باشم، و هم تابعیت خارجی خود را نگه می دارم. بس است دیگر برایشان حوصله نمی کنیم".
تهدید حمله به پاکستان
کرزی درین نشست ضمن هشدار به طالبان پاکستانی و حامیان این گروه (که بیشتر از دستگاه استخبارات پاکستان نامبرده می شود)، اعلام کرد که اگر حملات آنان بالای افغانستان متوقف نگردد، واکنش نشان خواهد داد.وی به گفته های "بیت الله محسود" رهبر طالبان پاکستانی اشاره کرد که پس از قرارداد صلح با دولت پاکستان، از ادامه حملات به نیروهای غربی و دولت افغانستان (که از سوی طالبان جهاد خوانده می شود) سخن گفت. کرزی خاطرنشان کرد: "افغانستان حق دفاع از خود را دارد، و این بار بیت الله محسود و ملاعمر پاکستانی را در خانه هایشان (درخاک پاکستان) هدف قرارخواهیم داد."این اظهارات تند کرزی با واکنش شدید دولت پاکستان روبرو گشت، و این دولت با احضار نماینده سیاسی افغانستان در اسلام آباد هشدار حمله به پاکستان را نادرست وغیر مسئولانه خواند.به این مفهوم که "شاه محمود قریشی" وزیر خارجه پاکستان پس از احضار "انور انورزی" سفیر افغانستان در اسلام‌ آباد و ابلاغ شدیدترین مراتب اعتراض سیاسی به وی، بیانیه‌ای منتشر کرد که در آن اظهارات کرزی "غیر مسئولانه" خوانده شده است. در این بیانیه آمده "مایلم به خوبی این را روشن کنم، که پاکستان به هر قیمتی از تمامیت ارضی و حق حاکمیت خود در حیطه درون مرزی دفاع خواهد کرد."در بخش دیگری از آن نیز گفته شده "از آن جایی که دو کشور با دشمنی مشترک رو در رو هستند، بیش از همیشه لازم به نظر می‌ رسد که مقامات افغانی از بیان اظهارات غیر مسئولانه و تهدیدآمیز خودداری کنند."رییس جمهور کرزی درست زمانی هشدار حمله به پاکستان را می دهد، که ارتش این کشور با داشتن ٦٢٠ هزار سرباز در شمار یکی از هفت ارتش بزرگ جهان قرار دارد، که با سلاح کشنده زروی مسلح هستند.
اعلام شکست
حامد کرزی ضمن اعلام حمله به پاکستان، کماکان به شکست خود نیز اعتراف کرده است. او با اشاره به حملات طالبان که از آنسوی مرز افغان ها را هدف قرار می دهند، گفت: "به هر حال ما در اینجا کشته می شویم. پس بهتر است که یک قدم پیشتر رفته و در آنجا (پاکستان) خود را بکشیم، تا حداقل جلو حمله به افغانستان گرفته شود."اظهارات رییس جمهور مبنی بر کشته شدن و شکست، نوعی دیگر از نومیدی و اعتراف به درماندگی در راه حل بحران افغانستان می باشد. کشوری که با مصرف میلیارد ها دلار تا هنوز شمار افراد ارتش ملی آن، تنها به هشتاد هزار تن رسیده است. یعنی شماری که پاکستان چیزی بیشتر از آن را در مرزهایش با افغانستان فرستاده است.
فشارهای برونی و درونی
برونی
کنفرانس پاریس در عین حال که روزنه ای برای کمک به افغانستان خوانده می شود، حاوی پیام ناخوش آیندی هم می باشد. به این مفهوم که دولت افغانستان را بزرگترین دولت آلوده با فساد در جهان می خواند. این اتهام در همایش بزرگی که در آن نمایندگان بیش از ٦۵ کشور و ١۵ نهاد جهانی شرکت داشتند، در سخنرانی همه نمایندگان شرکت کننده مورد تأکید قرار گرفت. بنابراین جایگاه رییس جمهور کرزی را به عنوان رهبر دستگاه آلوده به فساد، بیشتر متزلزل کرد. همچنان عدم حضور "زلمی خلیلزاد" نماینده آمریکا در اجلاس پاریس و بلند گرفتن زمزمه های آمادگی او برای نامزدی انتخابات ریاست جمهوری سال آینده افغانستان، رؤیای پیروزی حامد کرزی در انتخابات سال آینده را که به کمک های جهان بویژه ایالات متحده آمریکا چشم دوخته است، تاریک ساخته و فشارهای جهانی بر وی را افزوده است.
درونی
فشارهای درونی بر رییس جمهور کرزی از قصرریاست جمهوری آغاز می شود، و تا دوردست ترین ولایت های افغانستان دامنه دارد. اختلاف وی با شماری از وزرای کابینه و معاونین دولت از عمده موارد آزار دهنده در قصر ریاست جمهوری افغانستان است، که گاه گاهی اخبار آن به رسانه ها نیز می رسد.چالش های امنیتی و ادامه نا آرامی ها که حاکمیت ملی افغانستان را نشانه گرفته و جنوب و شرق کشور را در کام خود فرو برده است، به عنوان برجسته ترین فشارهای درونی بر رییس جمهوری عنوان می گردد.حمله اخیر(هالیوودی) طالبان به زندان قندهار و فرار نزدیک به ١۵٠٠ تن از زندانیان که بیشترینه جنگجویان طالب شامل آن اند، و کنترل شهرستان "ارغنداب" که فاصله اندکی با شهر قندهار دارد، فشارها بر کرزی رابه حد اکثر رسانیده است.قندهار زاد گاه حامد کرزی است. بنابراین قدرت گیری طالبان در آن، جایگاه وی در سطح کشور را به شدت آسیب می زند. هرچند حامد کرزی پیش ازین نیز کمتر به قندهار سفر کرده و با مردم آنجا دیدار داشته است، اما شورش طالبان در زندان این شهر و به دست گرفتن شهرستان ارغنداب هشدار نزدیک شدن کرزی به قندهار را می دهد. جایی که او در آن بیشترینه آرای رقابت های انتخابات ریاست جمهوری سال ٢٠٠٤ (١۳٨۳) را، به دست آورده بود.

آخرین گزینه
در حالی که حامد کرزی برای رفتن به کارزار انتخابات سال آینده ریاست جمهوری آماده می شود، آگاهان از افت فزاینده محبوبیت وی در کشور و در میان حامیان غربی اش سخن می گویند.بنابراین برخی باور دارند که کرزی می خواهد با سخنرانی آتشین در برابر پاکستان، احساس ملی و وطنی افغان ها را بر انگیخته و به ترمیم ناکامی های شش سال آخر دولت به رهبری خود بپردازد. اما هرچند که سخنگوی وی تلاش در کم اهمیت بودن گفته های او نمود این امکان نیز وجود دارد، که کرزی به زودی برای گفته هایش از پاکستان پوزش بخواهد. گذشته هم، اینرا به اثبات رسانده است. اما کرزی ازین آزمایش ثابت کرد، که تنها برگ برنده را هنوز در اختیار دارد.زیرا مردم افغانستان که در سه دهه اخیر همواره از مرزهای جنوب کشور و با حمایت پاکستان شاهد بی ثباتی زادگاهشان بوده اند، بی تردید از سخنان حامد کرزی حمایت می کنند. لذا آخرین برگ برنده وی برای رفتن به انتخابات، قرار گرفتن در برابر پاکستان خواهد بود.

این مطلب را روی سایت واشنگتن پریزم بخوانید

افغانستان و تاجیکستان، همدل و هم‌زبان

2008-06-15T01:12:00.000-07:00

افغانستان و تاجیکستان جدا از مشترکات دینی، فرهنگی، زبانی و مرزی؛ در غم و اندوه نیز کشور‌های مشابه هم‌ هستند. جنگ‌های داخلی‌ چندین ساله در افغانستان و تاجیکستان از برجسته‌ترین غم‌های مشترک این دو کشور هم زبان است‌ که با پایان یافتن آن، زمینه ایجاد روابط فرهنگی بیشتر از پیش میان این دو کشور همسایه و هم‌زبان هموار‌تر شده است.سفر هنرمندان تاجیکی به شهرهای بزرگ افغانستان، برای کنسرت و اجرای آهنگ‌های مشترک هنرمندان تاجیک و افغانی، این پیوند را رونق بشتر بخشیده است.
فرهنگ و هنر
همکاری‌های فرهنگی و هنری کشور‌های تاجیکستان و افغانستان دست‌کم به پیش از پنجاه سال گذشته‌، یعنی زمانی‌که تاجیکستان عضو پیکره اتحاد جماهیر شوروی بود، می‌رسد. هنوز هم در کابل، پایتخت افغانستان نام خرما شیرین، هنرمند فقید تاجیکستان هم‌ردیف با یاد هنر این سرزمین است‌، و هنوز زمانی که از هنر و موسیقی تاجیکی یاد می‌شود، زنان و مردان پیر افغانی به بازگویی اجرای کنسرت‌های خرما شیرین در کابل می‌پردازند که بدون شک علاقمندی مردم افغانستان به هنرمندان تاجیک را می‌رساند.هم‌زبانی، یکی از مشترکات فرهنگی و تاریخی کشور‌های افغانستان و تاجیکستان است که بین مردمان این دو کشور پیوندی نا‌گسستنی به‌وجود آورده است.
جایگاه نخست
در شش سال اخیر و پس از فروپاشی حاکمیت طالبان در افغانستان، میزان توجه و علاقمندی جوانان کشور به هنر و هنرمندی افزایش قابل توجه‌ای داشته است. هم‌زمان با فروپاشی حاکمیت طالبان، رسانه‌های آزاد دیداری و شنیداری فعالیت‌شان را آغاز کردند که در شناساندن هنرمندان تاجیک به مردم افغانستان، نقش برجسته‌ای داشته‌اند. در میان آهنگ‌های نشر شده خارجی از این رسانه‌ها، از نظر ميزان محبوبيت موسيقی خارجی در افغانستان‌، جايگاه نخست را موسيقی تاجیکی به خود اختصاص داده است.محبوبیت ستاره‌های موسیقی پاپ تاجیکی در افغانستان در حدی‌ست که حتی گفته می‌شود، هنرمندانی که هنوز درتاجیکستان به عنوان هنر‌مند برتر شناخته نمی‌شوند، در افغانستان جایگاه «پاپ استار» را به خود اختصاص می‌دهند.
تاثیر موسیقی افغانی
کمتر هنرمند تاجیکی را می‌توان یافت که تاثیر موسیقی افغانی روی هنر تاجیکستان را دست کم بگیرد، به‌طور مثال جایگاه احمد ظاهر، هنرمند شهیر و پرآوازه افغانستان که هنرمندان تاجیک به او استاد خطاب می‌کنند. حتی در رو آوردن هنرمندان تاجیک به موسیقی، قابل ذکر است که تقلید و کپی‌خوانی از هنرمندانی چون فرهاد دریا‌، امیر جان صبوری‌، احمد ولی‌، هنگامه‌، وجیهه رستگار و‌... نقش موسیقی افغانستان در هنر تاجیکستان را به خوبی نشان می‌دهد.
موسیقی تاجیکی که هم‌زمان با استقلال این کشور هویت خود را یافته، هنوز در سطح منطقه و جهان برای فارسی‌زبانان ناشناخته مانده است. موسیقی تاجیکستان اگر پیش از استقلال در گرو سلطه و ایدئولوژی کمونیستی قرار داشت، امروز با مشکل اقتصادی و مالی دست و گریبان است.

این مطلب را روی سایت رادیو زمانه بخوانید

فرمانده کفتر: بزرگترین زن جنگ سالار افغانستان

2008-06-12T22:21:00.000-07:00

خانم "بی بی عایشه" 55 ساله تنها زن جنگ سالار در کشوریست، که در آن برون رفتن زنان بدون محرم یک تابو شناخته می شود. چهره ی تاریک، دستانی بزرگ و هیکل مردانه، از او معروفترین چهره فرمانده زن افغانی را ساخته است.بی بی عایشه که به "فرمانده کفتر" مشهور است از فرماندهان جمعیت اسلامی افغانستان در سال های نبرد در برابر اشغال قشون سرخ در افغانستان بوده، و در جریان مقاومت در برابر نیروهای طالبان نیز نقش مهم و برجسته ی داشته است. او در لویه جرگه (مجلس بزرگ ملی) اضطراری سال ١۳٨١ (٢٠٠٢)، نماینده مردم شهرستان نهرین ولایت بغلان بود.کفتر خاطر نشان می کند، که مقاومت و دلاوری را از پدرش (حاجی دولت ) به ارث برده است. همچنین به گفته خودش هرچند خواندن و نوشتن بلد نیست، اما استفاده از سلاح را به خوبی می داند. وی نخستین گلوله را در سال ١۳۵٨ (١٩۷٩) شلک کرده، و یک اشغالگرروسی را کشته است. او این رخداد را چنین به خاطر می آورد: "درست بیاد ندارم چند نفر را کشته ام، اما نخستین روسی را که کشته ام بخوبی به خاطر دارم. او یک سرباز اشغالگر بود. مردی جوان که به او شلیک کرده، و وی را کشتم. پس از آن، جسدش را به دریا پرتاپ کردم."فرمانده کفتر می گوید در زمان اشغال افغانستان بوسیله ی قشون سرخ، نزدیک به ٢٠٠٠ جنگجوی مسلح را رهبری می کرده است، که ٤٠٠ تن آنان از نزدیکانش بوده اند. وی دو پسرش را نیز از دست داده است.
جنگجو
فرمانده کفتر در زمان تجاوز اتحاد جماهیر شوروی وقت و بعد از آنکه فرزندش به دست افراد مسلح به قتل رسید، سلاح برداشت و به دست خود قاتلین پسرش را کشت. به این ترتیب به یک زن جنگجو مبدل گشت. همچنان طالبان با حمله به صفحات شمال افغانستان قادر شدند، همه شهرستان ها و مرکز ولایت بغلان را به تصرف خود در آورند. اما فرمانده کفتر با مقاومت در برابر طالبان، در چندین نبرد به پیروزی دست پیدا کرد. به طوری که طالبان هرگز شهرک "بزدره " یعنی زادگاه و قرار گاه فرمانده کفتر را، به طور کامل اشغال کرده نتوانستند.کفتر که آغاز مبارزاتش را همزمان با اشغال افغانستان بوسیله ی قشون سرخ شوروی می خواند، حالا خیلی ضعیف به نظر می رسد. چرک و چروک های روی صورتش به خوبی نشان از پیری را در او برجسته ساخته است. هر چند خودش هنوز با پیر خواندنش موافق نیست و نمی خواهد خود را ضعیف نشان دهد، اما به این نکته اعتراف می کند که دیگر نمی تواند خوب نشان زند و می گوید که چشمانش دوربینی خود را از دست داده اند.همه فرماندهان همردیف کفتر و کسانی که زیر فرمانش در برابر طالبان جنگیده بودند، دیگر در منطقه ای که او در آنجا است، به روند خلع سلاح گروه های مسلح غیرمسوول پیوسته اند. روندی که بوسیله ی وزارت دفاع افغانستان تطبیق می شود. ولی شهرستان نهرین شهر بزدره ولایت بغلان قرار گاه فرمانده کفتر می باشد، و او در شمار محدود فرماندهانی است که هنوز گروه مسلحی را در اختیار دارند. سازمان ملل متحد در سال ٢٠٠٦ (١۳٨۵) اعلام کرد، که فرمانده کفتر دست کم گروه ۵٠ نفری از افراد مسلح غیر مسوول در ولایت بغلان را رهبری می کند. اما نزدیکان این فرمانده زن می گویند، که در حال حاضر افراد زیر فرمان وی نزدیک به ٢٠٠ تن هستند.
شورشی و رهزن
نیروهای امنیتی افغان در ولایت بغلان تا هنوز بارها فرمانده کفتر را متهم به ترور، قتل و سرقت های مسلحانه درین ولایت کرده اند. در آخرین مورد مقامات ولایت مورد اشاره قتل یک فرمانده جهادی و معاون قطعه منتظره پلیس در بغلان را، به فرمانده کفتر نسبت دادند و او را متهم شناختند. مقامات امنیتی بغلان می گویند زمانی که پلیس به دستگیری کفتر و افراد زیر امرش اقدام می کند، آنها به کوه هایی می گریزند که در نزدیکی قرارگاهشان واقع شده اند. به همین سبب کوه های سر به فلک کشیده ولایت بغلان که از سال های دور در حیطه ی قدرت او و فرماندهانش قرار داشته اند، کار دستگیری آنان را برای پلیس و نیروهای امنیتی دشوار می سازد.اما فرمانده کفتر این اتهام که سلاح و افراد مسلح اش را برای استفاده در راه های نا مشروع نگاه داشته است، به شدت رد می کند. او می گوید که سال های زیادی در منطقه مسلح بوده، و به قدر کافی دوست و دشمن دارد.وی همچنین خاطرنشان می کند: "اگر امروز سلاح و افرادم را تسلیم دولت کنم، شاید فردا مورد سوء قصد قرار گرفته و به قتل برسم". او با اشاره به فرماندهان رقیبش که در منطقه دارای اسلحه و نفوذ قابل توجهی هستند، خلع سلاح خود را معادل با تسلیم شدن و گردن نهادن به رقیبانش می داند.
هشدار آیسف

در آخرین نشست مشترک مقامات عالی رتبه ولایت های شمال افغانستان با فرمانده عمومی آیسف، از فعالیت های فرمانده کفتر به شدت ابراز نگرانی گردید. همچنین از او خواسته شد تا خود و افراد اش را به دولت تسلیم کند. درین نشست به او و همرزمانش هشدار داده شد که اگر خود را به نیروهای امنیتی تسلیم ندارند، باید از بین برده شوند.در نشست مورد اشاره همچنین "عبدالجبار حق بین" والی ولایت بغلان یعنی ولایتی که محل بیشترینه فعالیت های فرمانده کفتر است، گفت که باید به خود کامگی کفتر و همرزمانش پایان داده شود. چراکه اوضاع امنیتی در بغلان را به شدت نا امن ساخته اند. فرمانده کفتر پس از هشدار آیسف و نیروهای امنیتی افغان، خود و پنج تن از افراد مسلحش را به دولت تسلیم کرده است. اما مردمان محل که در منطقه ی زیر نفود وی بود و باش دارند، از اقدامات دولت در برابر این فرمانده خوش بین نبوده، و مشکوک هستند که او در حال حاضر با توجه به نفوذ خود مورد پیگیرد نیروهای امنیتی قرار گیرد.کمااینکه باشندگان شهرستان بزدره می گویند که فرمانده کفتر با مقامات عالی رتبه در سطح منطقه و مرکز ارتباط داشته، و از او حمایت می شود. یک تن از این باشندگان اظهار می کند که حتی اگر فردی در مناطق دور دست ولایت بغلان اقدامی در برابر قانون انجام دهد، در حقیقت با گریختن به این منطقه از دست دولت فرار کرده است.جهادگران افغانستان بدین باورند که در دوران جهاد و مقاومت، ده ها تن از زنان در برابر تجاوز سرخ و لشکر کشی طالبان جان هایشان را از دست داده اند. زنانی که به مانند فرمانده کفتر در برابر اشغال و تجاوز ایستادگی می کردند. زیرا نقش زنان در شکست عملیات طالبان در مناطق شمال افغانستان، به خوبی نشان از مقاومتشان در برابر اشغالگران در این سرزمین دارد. به طوری که طالبان حتی در آخرین روز های حاکمیت شان حین عقب نشینی از ولایت کاپیسا (در شمال افغانستان)، مورد هجوم زنانی قرار گرفتند که با آبجوش به آنها حمله کرده و ایشان را از پای در آوردند.اخیرآ جبهه گیری بی بی عایشه در برابر دولت افغانستان که حقوق و رهایی زن از بنیادی ترین شعارهای حاکمان آن است، بزرگترین دغدغه این دولت و نیروهای خارجی درین کشور خوانده می شود.

این مطلب را روی سایت واشنگتن پریزم بخوانید

کنفرانس پاریس نسبت به طرح های حامد کرزی تعهد کامل نخواهد سپرد

2008-06-12T22:12:00.000-07:00

روز دوازدهم ماه ژوئن (بیست و سوم خرداد) اجلاس پاریس با شرکت مقامات دولت جمهوری اسلامی افغانستان و نمایندگان کشورهای کمک دهنده به این دولت، آغاز به کار کرد. کنفرانسی که پس از نشست های برلین، لندن و توکیو، در نوع خود یکی از گردهمایی های حیاتی برای افغانستان به شمار می رود. اجلاس مورد اشاره از سوی حامد کرزی رییس جمهوری اسلامی افغانستان، همتای فرانسوی اش "نیکلا سارکوزی" و همچنین "بان کی مون" دبیرکل سازمان ملل متحد افتتاح شد. "کاندولیزا رایس" وزیر امور خارجه، و "لورا بوش" بانوی اول آمریکا نیز، نمایندگی کشور خود در کنفرانس پاریس را برعهده دارند.در عین حال شرکت نمایندگان ٦۵ کشور و ١۵ گروه امداد بين المللی در این اجلاس، در حقیقت نشان دهنده توجه جامعه جهانی در برابر دولت و مردم افغانستان است. پیش از آغاز اجلاس هنوز به درستی معلوم نبود که با توجه به حیف و میل شدن ملیارد ها دلار کمک شده در اجلاس های پیش ازین، و نبود شفافیت و اداره سالم در افغانستان، آیا کشورهای کمک دهنده حاضر خواهند بود تا به درخواست دولت افغانستان لبیک گویند؟ به طوری که "ریچارد باوچر" مدیرکل وزارت امور خارجه آمریکا در این پیوند گفته بود که هرچند پیش بینی نمی کند که کنفرانس پاریس نسبت به طرح های حامد کرزی تعهد کامل بسپارد، اما انتظاردارد که تعهدات کشورهای کمک دهنده از مبلغ ١٠ میلیارد دلار داده شده در کنفرانس لندن بلندتر رود. اما در خلال اجلاس، کشورهای کمک کننده تعهد کردند که در یک دوره پنج ساله ٢٠ میلیارد دلار در اختیار مقامات افغان قرار دهند.در کنفرانس های برلین و توکیو، در مجموع ١٢ میلیارد و ۷٠٠ میلیون دلار کمک به افغانستان وعده سپرده شد. از این میزان ۳٠۸ میلیون دلار به عنوان قرضه، و بقیه در چهارچوب بخشی از کمک های جامعه جهانی به دولت افغانستان در نظر گرفته شد. در کنار این، دو سال پیش کنفرانس لندن نیز ١٠ میلیارد دلار دیگر به کمک های جامعه جهانی برای افغانستان افزود.اینک دولت افغانستان در حالی با راهبرد انکشاف ملی که در پنج هزار صفحه تدوین شده است به پاریس پایتخت کشور فرانسه رفته، که تعهد کشورهای کمک کننده مبنی بر ارائه ۵١ میلیارد دلار برای عرصه های بازسازی انکشاف، آموزش و پرورش، امنیت و انرژی را در خواست می دهد.
محور گفتگوها

از جمله موارد حاد در اجلاس پاریس، امنیت، حقوق بشر، دولت داری سالم، و بازسازی زیر ساخت های افغانستان، می باشند که در صدر فهرست گفت وگوها قرار دارند.در اجلاس های پیش ازین در برلین، لندن و توکیو کمک های سرشار مالی بدون ضمانت های اجرایی در اختیار دولت افغانستان قرار داده شد. اما با مصرف ملیارد ها دلار، دستاورد ناچیز و اندک بوده است.پیش بینی می شود اجلاس پاریس با فورمول پول در برابر ضمانت های اجرایی که کشورهای کمک دهنده از دولت افغانستان در خواست می کنند، آغاز به کار کرده باشد. پیش ازین با وجود مصرف میلیاردها دلار از اجلاس بن تا حالا، بدترین پسرفت را وضعیت آزادی بیان، حقوق بشر و دیموکراسی داشته اند. یعنی همان مقولاتی که در اجلاس بن، از اساسی ترین پایه های دولت افغانستان به حمایت جامعه جهانی پیش بینی گردید بود. عدم درخواست ضمانت اجرایی در بدل کمک های کلان مالی از سوی کشور های کمک دهنده، در بی تفاوت ماندن دولت افغانستان برای نهادینه ساختن حقوق بشر، دیموکراسی و آزادی بیان، نقش برجسته ی داشته است. بنابراین کارشناسان بدین باورند که مشروط ساختن کمک ها به دولت افغانستان در برابر تعهد این کشور برای رعایت حقوق شهروندی، آزادی بیان، حقوق بشر و دیموکراسی، در تغییر وضعیت موجود موثر خواهد بود.

چالش های فرارو

به عنوان چالش های بزرگ که نتایج و دستاوردهای اجلاس پاریس را به شدت زیر شعاع قرار داده و به بی نتیجه ماندن تهدید می کند، می شود به چند محور اشاره کرد:
دولتداری ناکام :
یکی از بزرگترین مواردی که ساختار تشکیلات نظام افغانستان را به عنوان دولت ناکام به جهانیان شناسانده، ساختار دولت برمبنای مرزبندی های سمتی، گروهی، قومی و حزبی می باشد. چراکه دولت افغانستان با گذشت شش سال، تاهنوز نتوانسته از چوکات های کوچک حزبی، سمتی، گروهی و زبانی برون آمده، و به عنوان دولت ملی عمل کند. این مهم باعث آن گردید که در جلب حمایت توده ها ناکام بماند، و دیوار بی اعتمادی نسبت به دولت سالم را بلند تر کند.

نهاد های ضعیف امنیتی :

نهادهای امنیتی افغانستان با حمایت های کلان اقتصادی، سیاسی و ابزاری جامعه جهانی، تا هنوز قادر به تأمین حداقل امنیت شهروندان کشور نگردیده است. به نحوی که با گذشت شش سال در صورت برون رفتن نیروهای یاری امنیت به افغانستان (ناتو و ائتلاف )، قادر به مقاومت چند ساعته در برابر شورشیان طالب و فرماندهان فرصت طلب محلی نمی باشند.عدم قدرت و قاطعیت دولت افغانستان برای انحلال ارتش های محلی که باید در ساختار تشکیلات جدید جذب و پرورش داده می شدند، سبب ناکامی این دولت در تشکیل ارتش سامان مند گردید.زیرا تاکید برای معیار ترکیب قومی در ارتش سبب شد که نهادهای امنیتی کشور از لحاظ کمی و کیفی، فاقد افراد شایسته، حرفه ای و مبارز باشند.همچنین اتکای صد در صد روی کمک های خارجی، ارتش ملی افغانستان را بیشتر به سازمان های غیردولتی (ان،جی، او ها) شبیه ساخته است. چراکه با گذشت شش سال، دولت قادر نبوده بودجه این ارتش را از محل اخذ عواید ثابت ملی و به ویژه عواید گمرکی، تامین کند. لذا ارتش ملی فقط و فقط به کمک های کشورهای کمک دهنده وابسته مانده است.

دستگاه ناکارای دیپلوماسی :

در شش سال گذشته دولت افغانستان و به ویژه دستگاه دیپلماسی کشور، در حل بنیادی ترین مشکلات با کشورهای منطقه و همسایه ناکام بوده است. به طوری که هنوز همسایه های افغانستان، منافع سیاسی خود را در تداوم نا آرامی و بی ثباتی این کشور جستجو می کنند. حمایت و پناه دادن تروریستان که وارد جبهات جنگی در افغانستان می گردند و پشتیبانی مالی و تسلیحاتی از آنان، برجسته ترین نمونه های دخالت این همسایه ها در امور داخلی افغانستان می باشد. همچنین رابطه و تماس کشورهای مورد اشاره با احزاب، گروه ها، سازمان ها و شخصیت های مستقل افغانی خارج از چهارچوب دولت و به گونه ای غیر رسمی، از دیگر موارد تقویت احزاب، گروه ها و صف بندی های آنان، در برابر دولت افغانستان گردیده است.همچنین هراس و ناخشنودی شماری از کشورهای همسایه و منطقه از حضور پررنگ سیاسی و نظامی غربی ها و به ویژه ایالات متحده آمریکا در افغانستان، و عدم توانایی دولت این کشور برای قانع کردن کشورهای همسایه و منطقه برای تبدیل نساختن افغانستان به پایگاه ضد آنها، از بزرگترین ضعف های دستگاه دیپلوماسی افغانستان شمرده می شود.

عدالت فدای قدرت:
دولت افغانستان در راستای تأمین عدالت و حقوق بشر به شدت ناکام بوده است. کمااینکه مقامات این کشور از جمله رییس جمهور حامد کرزی، بارها از ناتوانی خود در زمینه تأمین حقوق بشر و محاکمه ناقضان این حقوق سخن گفته اند. در عین حال حضور ناقضین حقوق بشر در رده های بلند دولتی، از اعتبار دولت افغانستان در برابر مردم این کشور کاسته است. همچنین ناکامی دولت افغانستان در اجرای "برنامه عمل" که براساس آن متعهد به مستند سازی جنایات ضد بشری در این کشور شده است، سبب نگرانی نهادهای دفاع از حقوق بشر و سازمان ملل متحد می باشد.

مواد مخدر:
هر سال در افغانستان حدود یک میلیارد دلار در برنامه ای به هدر می رود که به جای نابودی مواد مخدر، کشاورزان را به حمایت از طالبان تشویق می کند. بر اساس آمار "دفتر جرایم و مواد مخدر سازمان ملل متحد"، تنها در سیزده ولایت از مجموع سی و چهار ولایت افغانستان، خشخاش زرع نمی شود. همچنین گفته می شود عالی رتبه ترین مقامات دولتی، در قاچاق مواد مخدر دست دارند. در این پیوند گاهی از نزدیکان رییس جمهوری اسلامی افغانستان نیز، نام برده می شود.

این مطلب را روی سایت واشنگتن پریزم بخوانید

صدای گام های گلبدین حکمتیار

2008-06-06T00:26:00.000-07:00

"گلبدين حکمتيار" رهبر "حزب اسلامی افغانستان" است. نيروهای حامی وی در هنگام حمله نيروهای آمريکايی به منطقه کوهستانی "توره بوره" در شرق افغانستان، "اسامه بن لادن" رهبر "القاعده" را از این منطقه فرار دادند. به همین سبب در پاییز ٢٠٠٢ (١٣٨٠) نام حکمتیار از سوی دولت آمریکا در فهرست سياه کسانی قرار گرفت، که در تروريسم بین المللی دست داشته و امنیت جهانی را تهدید می کنند. با تروريست شناخته شدن او و استناد به بخشنامه شماره ١٣٢٢٤ دولت آمريکا، حکم توقيف دارايی هایش نیز در اين کشور صادرگردید. "ریچارد بوچر" معاون "وزارت امورخارجه آمریکا" در پی قرار دادن نام گلبدین حکمتیار در فهرست سیاه تروریستان، گفت که از سازمان ملل متحد خواسته است نام وی را در لیست همکاران اسامه بن لادن رهبر القاعده قرار دهد تا تمامی دولت های جهان موظف به توقيف دارايی های او در خاک خود شوند.
نخستین اقدام در برابر حکمتیار

دولت جمهوری اسلامی ایران در اقدامی به عنوان پشتیبانی از حاکمیت نوبنیاد افغانستان به حمایت جامعه جهانی و شايد به عنوان حرکتی آشتی جويانه با ایالات متحده آمریکا، در روز١٠ فبروری (فوریه) ٢٠٠٢ (٢٢ بهمن ١٣٨٠) اعلام کرد که تمامی فعالیت های رهبر حزب اسلامی افغانستان در خاک ایران را ممنوع اعلام کرده، و کنش های وی را زیر نظارت قرار داده است.

مسدود شدن حساب های بانکی

"هرالدو مونوز" رييس "کميته شورای امنيـت سازمان ملل متحد" که بر تحريم های اعمال شده عليه شبکه القاعده و طالبان نظارت دارد، روز ١٨دسامبر ٢٠٠٤ (٢٨ آذر ١٣٨٣) گفت که ايران "سرمايه قابل توجهی" از گلبدين حکمتيار را در چهار حساب بانکی او مسدود، و تعدادی از فعالان القاعده را دستگير کرده است. آقای مونوز که تازه از ايران و چند کشور ديگر برگشته بود، اين مطلب را در يک جلسه علنی شورای امنيـت سازمان ملل متحد بيان کرد.

اخراج از ایران

پس از آن که دولت ايران به گلبدين حکمتيار دستور داد از این کشور خارج شود، او منزل تبعيدی خود در تهران را به مقصد نامعلومی ترک کرد. این دولت اقدام خود را نشانه ای از حمايت از دولت افغانستان به رهبری حامد کرزی اعلام کرده، و گفت: "آقای حکمتيار پس از دريافت دستور سکونتگاه خود را به مقصد نامعلومی ترک کرد، و مشخص نيست به کجا رفته و در کجا زندگی می کند." حکمتیار از سال ١٩٩٦ (١٣٧۵) در خاک ایران در تبعید به سر می برد، و در مناطق مختلف اين کشور به ويژه در شهرها و نواحی مجاور افغانستان دفاتری برای فعالیت های حزبی اش ایجاد کرده بود.

ورود به خط مقدم

بعد از تصمیم دولت ایران برای اخراج حکمتیار، وی برای نخستین بار پس از فروپاشی حاکمیت طالبان در افغانستان، دشمنی خود با کشور های غربی و آمریکا را اعلام کرد. او خاطرنشان کرد که با نظرياتی موافق است، که می گويند "حملات انتحاری در آمريکا نتيجه سياست های نادرست اين کشور بوده، و آنچه را آنها در افغانستان انجام می دهند، عمل تروريستی مشابهی است که در آمريکا اتفاق افتاد". رهبر حزب اسلامی افغانستان گفت که او در موضع دفاع از افغانستان در برابر حملات آمريکا قرار می گيرد، و سياست ائتلاف مخالف طالبان (جبهه شمال به رهبری استاد ربانی) را در حمايت از آمريکايی ها محکوم می کند.

موضع در برابر طالبان؟

حکمتيار همزمان با اعلام جنگ با آمریکا، گفت گروه های مختلف افغان در حال حاضر بايد اختلافاتشان را کنار بگذارند و دست به هم داده از کشور خود دفاع کنند. همچنین مردم افغانستان باید مانند دوران مبارزه با روس ها، در برابر حمله آمريکا به پاخيزند. وی حملات طالبان به نيروهای آمريکايی را مقاومت مردمی خواند، که از ايمان اسلامی مردم افغانستان و روحيه تاريخی بيگانه ستيزی آنها سرچشمه گرفته است. همچنین دخالت هر کشور خارجی از جمله ايران در آن را، رد کرد. او در ادامه افزود: "حزب اسلامی برای همکاری با هر گروهی از جمله طالبان که خواهان اخراج بيگانگان از افغانستان هستند، اعلام آمادگی کرده است."

نبرد های جهانی ضد آمریکا

بر اساس اطلاعات و گزارش های دقيق "سازمان امنیت ملی افغانستان"، حزب اسلامی گلبدين حکمتيار همزمان با اعلام جنگ در برابر نیروهای غربی و آمریکایی در پيشاور پاکستان، اردوگاه های نظامی را برای آموزش تروریستان ایجاد کرده است. به طوری که جنگجویان تعلیم یافته درین پایگاه ها را به افغانستان اعزام می کند، تا در کنار افراد طلبان با نيروهای دولتی و خارجی مستقر در اين کشور بجنگند. سازمان مورد اشاره می گوید، که "اين اردوگاه های نظامی در مناطق مهاجر نشين’ شمشتو‘ و ’مانسره‘ موقعيت دارند." همچنان گلبدين حکمتيار از عمليات مسلحانه طرفداران مقتدی صدر روحانی تندرو شيعه در عراق، بر عليه نيروهای ائتلاف به رهبری آمريکا در آن کشور تجليل کرد. او در بيانيه ای قيام مسلحانه شيعيان طرفدار مقتدی صدر را نشانه مبارزه مردم عراق برای خاتمه دادن به اشغال خارجی خواند، و حمایت خود را از آن اعلام نمود.آقای حکمتيار در بيانيه خود گفت که اقدام شبه نظاميان شيعه عليه نيروهای ائتلاف در عراق باعث بهبود وجهه شيعيان این کشور شده، و به تحکيم وحدت بين جوامع سنی و شيعه در آن کشور کمک کرده است. گلبدين حکمتيار بیشترینه تجارب مقاومت در برابر ارتش سرخ شوروی را دارد. اما پس از اعلام جنگ با کشور های غربی که در افغانستان حضور نظامی دارند، کمتر در میدان های نبرد شرکت می کند. بیشرینه فعالیت های حزب وی نیز، تبلیغاتی می باشد. به طوری که حزب اسلامی از فناوری نوارهای ویدیویی، سود هنگفتی برده است. کمااینکه با پخش نوارهای ویدیویی آقای حکمتیار از رسانه های عربی زبان بویژه "الجزیره" و "العربیه"، او به چهره ی بین المللی مقاومت در برابر غرب و آمریکا مبدل گشت.

تلاش ها برای نزدیکی با حکمتیار

دولت افغانستان برای نخستين بار روز ۷ نوامبر ٢٠٠٦ (١۷ آبان ١٣٨۵) از گلبدين حکمتيار رهبر فراری حزب اسلامی دعوت کرد، که به "روند صلح" بپيوندد.این نخسین بار بود که دولت افغانستان به نقش حکمتیار در برهم زدن ثبات در این کشور اعتراف کرد، و اعلام نمود در صورتی که وی خواسته باشد به صلح و امنيت در افغانستان کمک کند، "دروازه های اين کشور به روی وی باز است." ملا محمد عمر و گلبدين حکمتيار عملا در حال جنگ بر عليه نيروهای ائتلاف ضد تروريسم به رهبری آمريکا، و نيز نيروهای دولت مرکزی افغانستان هستند. با اینهمه پیش از اعلام آمادگی ریاست دولت این کشور، "صبغت الله مجددی" از رهبران شناخته شده مجاهدين و رييس "کميسيون مستقل ملی تحکيم صلح در افغانستان"، بارها اعلام کرده که این دو می توانند با پذيرفتن قانون اساسی و همکاری با روند صلح و بازسازی در کشور، به وطن بازگردند. در آخرین اقدام برای کسب رضایت مخالفین برای برگشت به قدرت و پذیرش مذاکره با دولت، نزدیک به سه هزار نفر در همایش بزرگی در کابل شرکت کردند. به گفته برگزار گنندگان، آنها نمایندگان نهادهای جامعه مدنی و حقوق بشری در کشور بوده، و خواستار صلح با طالبان و حکمتیار گردیدند. شرکت کنندگان این همایش همچنین از جامعه بین المللی و به ویژه کشورهای اسلامی تقاضا کردند، که با آنان در ایجاد زمینه های مذاکرات دولت با طالبان و حزب اسلامی همکاری کنند.

آغاز رایزنی برای برگشت

حامد کرزی رئیس جمهور افغانستان روز ٢٩ سپتامبر ٢٠٠۷ (۸ مهر ١٣٨٦) در بازگشت از سفرش به آمریکا اعلام کرد، که حاضر است با ملا عمر رهبر طالبان و گلبدین حکمتیار رهبر حزب اسلامی مذاکره کند. وی با صراحت اظهار داشت که مشورت و رایزنی در مورد مذاکره با شورشیان مسلح را در داخل آغاز کرده، و ایالات متحده آمریکا و سازمان ملل متحد نیز از این اقدام حمایت می کنند. او موفقیت در مبارزه با تروریسم را مرتبط با حضور نیروهای خارجی در کشورش خواند، و تأکید کرد که مساله خروج آنها به عنوان شرط مذاکره از سوی طالبان پذیرفتنی نیست.

میانجیگری سازمان ملل متحد

همزمان با اظهارات حامد کرزی برای آمادگی های مذاکره با گلبدین حکمتیار و طالبان، سازمان ملل متحد اعلام کرد در نظر دارد از طریق نمایندگی های سیاسی خود در افغانستان و با همکاری بزرگان قومی، نقش میانجیگری را در مذاکرات میان دولت این کشور و گروهای مخالف بازی کند. "تام کونیکز" نماینده سیاسی (پیشین) سازمان ملل در افغانستان هم، در سفرش به نیویورک گفت که مذاکره با مخالفین از این جهت مهم است که وضعیت کنونی در افغانستان تنها از راه های نظامی حل نمی شود.

استقبال ناتو

در پی اعلام حامد کرزی برای آغاز گفتگو ها با حزب اسلامی حکمتیار و طالبان، "نیکولاس لینت" سخنگوی نیروهای تحت امر "پیمان آتلانتیک شمالی" (ناتو) در افغانستان، گفت اتکای صرف به نیروی نظامی منجر به باز گرداندن ثبات پایدار درین کشور نخواهد شد. وی که در کنفرانس خبری در کابل شرکت کرده بود، افزود که آنها از تلاش هایی که دولت افغانستان برای مصالحه با مخالفان مسلح براه انداخته، حمایت می کنند.او در این پیوند گفت: "البته در سال جاری شاهد برتری های نظامی نیروهای افغان و آیساف در برابر طالبان بوده ایم. اما می خواهیم حامی تلاش هایی باشیم، که دولت افغانستان برای آشتی با مخالفان براه انداخته است. زیرا نمی توانیم برای آوردن آرامش و خوشبختی پایدار، صرفا به نیروی نظامی اتکا داشته باشیم."

امتیاز برای برگشت

رهبر حزب اسلامی افغانستان بار ها اعلام کرده، زمانی آماده مذاکره با دولت افغانستان است که نیروهای خارجی این کشور را ترک کنند. اما در پی تلاش های شدید حامد کرزی برای نزدیکی با این رهبر، وی نیز با ارسال نامه ای یک گام از موضع قبلی خود عقب رفت. این عقب نشینی حامد کرزی را نیز واداشت تا به عنوان امتیاز در برابر چنین اقدامی، از موضع قبلی خود گامی به عقب بگذارد.البته گلبدین حکمتیار در نامه خود به رییس دولت جمهوری اسلامی افغانستان، مواردی را به عنوان پیش شرط های مذاکره اعلام کرد. خروج نیروهای خارجی از شهر ها هم، به عنوان یکی از شرط های آغاز مذاکرات عنوان شده است. این در حالی است که پیش ازین، خروج این نیروها از کل کشور خواسته می شد.در پی پاسخ به این در خواست آقای حکمتیار، حامد کرزی بی درنگ در اجلاس بخارست سخنانی در مورد این خواسته عنوان کرد. وی به کشورهای عضو ناتو و ائتلاف گفت که نیروهای امنیتی افغان قادرند تا امنیت شهرها و بویژه کابل را خود تامین کنند، و دیگر نیازی برای حضور نظامیان خارجی به بهانه ی تامین امنیت شهروندان کابل دیده نمی شود. اقدامی که به باور آگاهان، آقای کرزی را یک گام دیگر به حکمتیار نزدیک تر کرد.در آخرین اقدام، به فرمان حامد کرزی "غیرت بهیر" یک عضو کلیدی (پیشین) حزب اسلامی افغانستان و داماد آقای حکمتیار، از بند رها گردید. آقای بهیر باشنده ولایت پکتیکا در شرق افغانستان است، و برای مدت طولانی بحیث سخنگوی آقای حکمتیار با رسانه ها در تماس بود. او شش سال پیش در اسلام آباد پاکستان دستگیر، و به زندان بگرام انتقال داده شد.آگاهان بدین باورند که حامد کرزی پس از اعلام آمادگی اش برای شرکت در انتخابات ریاست جمهوری که قرار است تا یکسال دیگر آغاز شود، تلاش های خود را برای نزدیکی با حکمتیار و طالبان بیشتر کرده است. زیرا با توجه به صف بندی های جدید برای رقابت های انتخاباتی و ناخشنودی گروه های مخالف طالبان که در رده های بلند دولتی و ائتلاف بزرگ مخالف قرار دارند، هر احتمال دیگری جز فرمول نزدیکی با طالبان و حکمتیار، پیروزی آقای کرزی را به صفر نزدیک می سازد.
این مطلب را روی سایت واشنگتن پریزم بخوانید

«خیلی از مردم افغانستان، حقوق بشر را نقض می‌کنند»

2008-06-04T21:37:00.000-07:00

عفو بین‌الملل در شصتمین سالگرد صدور اعلامیه‌ی جهانی حقوق بشر از دولت افغانستان و همکاران بین‌المللی این کشور که به بهانه‌ی مبارزه علیه تروریسم مسبب نقض حقوق بشر می‌شوند، شدیداْ انتقاد کرده است. این گروه مدافع حقوق بشر که مقر آن در لندن است، در گزارش سالانه خود از کشته شدن دست کم ۶۵۰۰ نفر در جریان درگیری‌های سال گذشته یادآور شده و کشته شدن غیرنظامیان از سوی نیروهای دولتی و خارجی در این کشور را «بی‌باکی آن‌ها به قوانین بین‌المللی» خوانده است. گزارش سالانه عفو بین‌الملل که همزمان با ۶۰ سالگی صدور اعلامیه‌ی جهانی حقوق بشر منتشر شد، نظام قضایی افغانستان را شدیداً مورد انتقاد قرار داده و دادگاه‌های افغانستان را به رفتار ناعادلانه در برابر مجرمین متهم می‌کند. عفو بین‌الملل از مأموران غیرمسلکی پلیس، گروه‌های مسلح غیرمسؤول و فرهنگ فرار از مجازات، به عنوان چالش‌های فراروی حاکمیت قانون در افغانستان یاد کرده است. در این گزارش، تشدید درگیری‌ها و ادامه ناآرامی‌ها در شماری از ولایت‌های افغانستان، خشکسالی و جاری شدن سیل که سبب آوارگی شمار زیادی از شهروندان افغان گردیده است، ابراز نگرانی شده است. در گزارش سالانه عفو بین‌الملل از وضعیت نابسامان زنان و کودکان افغان و محدودیت آزادی بیان در این کشور نیز یاد شده است.

ناقضین حقوق بشر؟

دکتر سیما سمر، رییس کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان سهم بیشتر نقض حقوق بشر در افغانستان را به بزرگ‌شدگان جهاد افغانستان که امروزه فرماندهان مسلح غیرمسؤول خطاب می‌شوند، نسبت داده و می‌گوید: «البته مقصر اصلی در افغانستان خیلی زیاد است. یک تعداد افراد غیرمسؤول مسلح که در دوران جهاد افغانستان بزرگ شده و هنوز هم گروه‌های مسلح خود را نگه می‌دارند، باعث یک مقدار یا یک تعداد زیاد از خشونت‌ها و تخطی‌های حقوق بشر می‌شوند.» خانم سمر در کنار این فرماندهان، به شماری از موارد نقض حقوق بشر از سوی دستگاه دولت افغانستان اشاره کرده می‌افزاید: «متأسفانه بعضی از نیروهای دولتی به صورت عموم باعث نقض حقوق بشر و تخطی می‌شوند. به خاطر این‌که از نظر من رشوه گرفتن هم نقض حقوق بشر است. خود فساد اداری از جمله تخطی‌های حقوق بشر به صورت جدی محسوب می‌شود؛ به خاطر این‌که وقتی فساد اداری باشد، هیچ گاه حق به حق‌دار نمی‌رسد. وقتی حق به حق‌دار نرسید، طبیعی است که تخطی حقوق بشری صورت می‌گیرد.» خانم سمر می‌گوید اگر قرار باشد که مسایل حقوق بشری را به صورت جدی در افغانستان بررسی کنیم، شمار زیادی از مردم این کشوردر نقض حقوق بشر سهیم‌اند: «حتی افرادی که احتکار می‌کنند و سودجویی و فرصت‌طلبی می‌کنند، بعضی مواد غذایی را مثلاً احتکار می‌کنند که یک مقدار قیمت شد، بعد آن را به بازار عرضه بکنند، به نظر من یک تخطی حقوق بشر است. یعنی بیشتر از حدی که باید آن‌ها سود ببرند، از مجبوریت مردم سود می‌برند؛ این از نظر من، خودش یک نقض است. ولی اگر قرار باشد این گونه حساب بکنیم، تقریبآ تعداد زیادی از مردم افغانستان متأسفانه نقض حقوق بشر را انجام می‌دهند.» حقوق بشر، دموکراسی و حاکمیت قانون، اساسی‌ترین شعار‌های دولت زیر سایه ناتو در افغانستان بوده است که آرام آرام رنگ خود را می‌بازد.

کارشناسان بدین باورند که دولت افغانستان و شرکای بین‌المللی این کشور، با این واژه‌ها بیشتر از این‌که برخورد ارزشی کرده باشند، به بهره‌برداری‌های سیاسی پرداخته و دولت‌مردان افغان، دموکراسی، حقوق بشر و حاکمیت قانون را فدای آرمان‌های خود کرده‌اند.

این مطلب را روی سایت رادیو زمانه بخوانید

پاکستان: سناریویی کهنه، بازیگرانی نو

2008-05-30T21:34:00.000-07:00

به گفته مقامات ارشد آمریکایی و سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو)، پس از امضای موافقتنامه صلح دولت جدید پاکستان با طالبان در آخرین هفته های سال روان میلادی (اوائل دی ماه سال گذشته خورشیدی)، افغانستان شاهد بیشترین آمار خشونت ها از زمان سقوط طالبان در این کشور بوده و کماکان از دیدگاه ستراتیژیک (راهبردی) شماری از مناطق شرق آن در اختیار نیروهای طالبان درآمده است. همزمان با آغاز بازی دولت جدید پاکستان با طالبان، فشارهای سیاسی داخلی و خارجی بر دولت آمریکا به بیشترین میزان در شش سال گذشته رسیده است. "دانا پرینو" یکی از سخنگویان کاخ سفید، از امضای توافقنامه یی بین طالبان و دولت گیلانی ابراز نگرانی کرد. وی در این پیوند گفت: "ما از این بابت خیلی نگرانیم، و به دولت پاکستان توصیه می کنیم به مبارزه علیه تروریسم ادامه دهند. همچنین هیچ یک از عملیات نظامی و امنیتی خود را که در حال اجرا هستند، متوقف نکنند. چرا که بیم آن می رود که شمال پاکستان باز به بهشت امنی برای تروریست ها تبدیل شود."
بازیگران نو
براساس توافقنامه ١۵ ماده یی دولت نوپای "یوسف رضا گیلانی" بازیگر محوری طرح مذاکره با طالبان، پاکستان در تلاش است در قبال آزادی و معاوضه زندانیان طالبان و عقب نشینی تدریجی ارتش این کشور از منطقه فدرالی قبایل و وزیرستان جنوبی، گروه های شبه نظامی افراطی را به آتش بس ترغیب کند. کمااینکه گفته می شود در حالی که هنوز مذاکرات برای نهایی کردن این پیش نویس بین دولت و بزرگان منطقه قبایل در جریان است، "بیت الله محسود" رهبر شورشیان طالب به تمامی نیروهای تحت فرمان خود در این منطقه و استان مرزی شمال غرب دستور آتش بس داده و تهدید کرده اگر کسی از دستور وی سرپیچی کند به شدت مجازات می شود. با این اقدام محسود، اکنون میله های تفنگ حامیان وی به سمت افغانستان نشانه رفته، و این جنگ سالار پاکستانی تهدید کرده است که جهاد در افغانستان را تا زمانی ادامه خواهد داد که نیروهای آمریکایی و ناتو آن کشور را ترک کنند. این مساله نگرانی دولت های غربی به ویژه آمریکا را از اقدامات دولت گیلانی دوچندان کرده است. در واقع دولت جدید پاکستان در سیاستی جدید، راهی کاملاً مخالف مسیر مشرف را در پیش گرفته است. مسیری که در هفت سال گذشته به عنوان بزرگترین متحد امریکا در جنگ با ترور برای مهار حرکت‌های افراطی و تروریستی در شمال این کشور، تنها شیوه نظامی را برگزیده بود. اما شخص گیلانی، ادعای مذاکره با طالبان را کاملاً رد کرده است. به طوری که هفته گذشته در مصاحبه یی با نیوزویک تاکید نمود: "ما نمی خواهیم با شبه نظامی ها و افراطی ها مذاکره کنیم. ما فقط با آنهایی گفت و گو خواهیم نمود، که اسلحه خود را زمین گذاشته و ترک مخاصمه کرده اند."
پیروزی بزرگ بن لادن
آزادی سفیر پاکستان در افغانستان که در حد فاصل مسیر پیشاور به کابل در وزیرستان جنوبی توسط نیروهای منتصب به بیت الله محسود ربوده شده بود، به آزادی متقابل بیش از ٤٠ تن از زندانیان طالبان منجر شد که در اختیار دولت پاکستان بودند. در عین حال دعوت محسود از خبرنگاران برای برگزاری کنفرانس مطبوعاتی در وزیرستان جنوبی که قلمرو وی محسوب می‌شود نیز، از نشانه‌های پیشرفت مذاکرات بین دولت جدید پاکستان و طالبان در هفته‌های اخیر به شمار می ‌رود. پیشرفتی که آمریکا آن را "پیروزی بزرگ بن‌لادن" خوانده، و محکوم کرده است.در پی این ناکامی ها کاخ سفید و رهبری ناتو با اعلام نگرانی از وضعیت جاری در پاکستان، می کوشند تا صدمات حقیقی و تبلیغاتی ناشی از این ناکامی را به حداقل کاهش دهند. ژنرال "دیوید پترائوس" فرمانده نیروهای نظامی امریکا در عراق روز ٢۵ ماه می (۵ خرداد) در "کمیته نیروهای مسلح" مجلس سنای این کشور، دیداری با وکلای این مجلس داشت. او در این دیدار گفت برای شکار "اسامه بن‌لادن" رهبر نیروهای القاعده در مناطق کوهستانی و صعب‌العبور شمال پاکستان، طرحی جدیدی را پیشنهاد کرده است. برمبنای این طرح باید اسامه بن لادن دستگیر، و یا هم از بین برده شود. ژنرال پترائوس که در مسیر ارتقاء درجه می باشد، قرار است به عنوان فرمانده جدید نیروهای مرکزی آمریکا در منطقه خاورمیانه معرفی شود. همانگونه که گفته شد وی در چهار سال گذشته فرمانده نیروهای کشور خود در عراق بوده است. در سمت جدید نیز، از داخل خاک آمریکا هدایت نیروهای کشورش در منطقه خاورمیانه را برعهده خواهد داشت. او در سمت جدید از اختیارات بیشتری برخوردار خواهد بود. یعنی علاوه بر عراق، مسائل نظامی افغانستان و دیگر کشورهای حوزه خلیج فارس نیز در حوزه اختیارات وی قرار خواهد گرفت.
این ژنرال که در جلسه کمیته نیروهای مسلح آمریکا صحبت می کرد، گفت که با آغاز مأموریت جدیدش خواهد کوشید تا سران سیاسی پاکستان را با خود همسو کند، و مهره اصلی حرکت القاعده در شمال پاکستان را مرده یا زنده به دام بیاندازد. وی همچنین اظهار داشت: "در برهه کنونی نیاز کلیدی ما برآورد میزان صحت و درکمان از دلایلی است، که آن ها را در مناطق مرزی پاکستان نگه داشته است . بنابراین در صورتی که به عنوان فرمانده ستاد مرکزی ارتش انتخاب شوم، در یکی از اولین سفرهایم به پاکستان خواهم رفت تا با دیگر فرماندهان ارتش آمریکا در منطقه و ژنرال پرویز اشفاق کیانی و البته دیگر رهبران سیاسی پاکستان به مذاکره و رایزنی بنشینیم."
مسوولان دولت آمریکا بار ها اعلام کرده اند که رهبران دو گروه طالبان و القاعده و در رأس آنها ملاعمر و اسامه بن لادن، در مناطقی از پاكستان مخفی شده‌اند. اما پاکستان این ادعا را به شدت رد می کند.

پاکستان، سیا و دپلمات ها
بنابراخبار درز کرده به رسانه ها، بـسـیـاری از مـقـامات اطلا‌عاتی آمریكا براین عقیده‌اند كه واشنگتن باید پاكستان را در زمینه مصالحه با شبه نظامیان تحت فشار قرار دهد. یكی از این مقامات می گوید: "ما همواره گفته ایم كه این امر - مصالحه با شبه نظامیان- اوضاع را بدتر می‌كند." این در حالی است كه سایر مقامات دولت آمریكا از جـمـلـه دـپـلـمات های وزارت خارجه این كشور براین عـقیده‌اند، كه رهبری جدید پاكستان باید فضای كافی برای رسـیـدگـی به مشكلا‌ت خود را داشته باشد.کمااینکه یك مقام ارشد آمریكایی گفته، که دولت جدید پاكستان خواستار فاصله گـرفـتـن از سـیـاسـت‌هـای پـرویـز مشرف رئیس جمهور این كشور است. چراکه آنها می خواهند، با روش خود با تروریسم مبارزه كــنـنــد. وی خاطرنشان کرد: "دولــت بــوش خــواسـتــار آن اســت كــه بــا تلا‌ش‌های اسلا‌م آباد- به شرطی كه رهبران قبیله ای و دولت پـاكستان توافق صلح را تقویت كنند- همسو باشد." "بروس ریدل" یكی از كارشناسان ارشد پیشین سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) نیز، در این پیوند می گوید: "سكوت احتمالا‌ بهترین ژست آمریكا در افكار عمومی می باشد. زیرا بسیار روشـن اسـت كـه دولـت پاكستان در این زمینه، به واشنگتن گـوش فـرا نـمی ‌دهـد."

این مطلب را روی سایت واشنگتن پریزم بخوانید